บทนำ รำลึกความหลัง 2

“เดี๋ยวพี่ขอตัวก่อนดีกว่านะ ดื่มแค่นี้ก็แทบเดินไม่ตรงทางแล้ว” ชยุตม์ไม่อยากอยู่ในวงสนทนาที่เกี่ยวกับการสูญเสียอีกต่อไปแล้ว เขาเอ่ยขอตัวแล้วขยับลุกขึ้น

อาการซวนเซเล็กน้อยทำให้ปรีชาวัฒน์ที่ไม่ค่อยดื่มนัก รีบลุกขึ้นช่วยประคองทันที “ให้ผมขึ้นไปส่งนะครับพี่ชิน” หนุ่มหล่ออาสา

“ไม่ต้องหรอก พี่ไหวครับ โปรดอยู่สนุกต่อเถอะ”

“แต่ผมรับปากป้าหลันไว้แล้วนะครับ”

“อื้อ อย่าซีเรียสน่า พี่ไหวๆ” ชยุตม์โบกมือปฏิเสธจริงจัง ทำให้ปรีชาวัฒน์ไม่กล้าเซ้าซี้อีก ชายหนุ่มยิ้มและพยักหน้าน้อยๆ เป็นการบอกลา พยายามตั้งสติให้มั่นแล้วเดินแยกตัวจากไป

ชยุตม์ดื่มเข้าไปไม่น้อย แม้จะบังคับตัวเองให้เดินได้โดยไม่ต้องมีคนช่วยประคอง แต่เมื่อเข้าไปในลิฟต์แล้ว เขากลับไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากดเลือกชั้นไหนเป็นปลายทาง ไม่มีแม้กระทั่งเลขห้องอยู่ในหัว เขาเอนหลังพิงผนังลิฟต์เอาไว้ ถอนหายใจแรงในขณะที่ความคิดนึกถึงแต่ภาพใบหน้าของมะปราง ผู้หญิงที่เขารักมากที่สุด

“ปราง...” เขาพึมพำ แล้วเงียบลงเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก

อัญรสชะงักเล็กน้อย เมื่อพบพี่ชายข้างบ้านยืนโงนเงนอยู่ข้างใน ชยุตม์กดหัวคิ้วชนกัน ชี้หน้าเธอแล้วพยายามนึกว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ทำไมจึงคุ้นตานัก แต่ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่มีอยู่ในกระแสเลือดค่อนข้างมาก กลับทำให้ทุกอย่างพร่าเบลอ เขาจำเธอไม่ได้ ทรงตัวต่อไปก็แทบไม่ไหวด้วยเช่นกัน

“พี่ชิน!”

อัญรสเห็นชยุตม์ทำท่าคล้ายจะล้มคะมำมาข้างหน้าจึงรีบปราดเข้าไปช่วยประคองไว้ สองแขนเรียวเสลาโอบรอบลำตัวที่กว้างกำยำแน่น ใบหน้าของเธอแนบอยู่กับอกแกร่ง โชคดีที่คนเมาไม่ได้ทิ้งน้ำหนักตัวมาที่เธอเต็มที่ ไม่อย่างนั้นร่างเล็กบอบบางของอัญรสคงล้มลงและถูกทับจนจุกตายไปแล้ว

“อื้อ ปล่อยฉัน” เขาพึมพำ พยายามดึงตัวอัญรสออกห่าง

“ให้เอมช่วยเถอะค่ะ พี่ชินไม่น่าจะไหวหรอก” เจ้าของเสียงหวานน่าฟังเอ่ยค้าน ยังคงไม่ยอมปล่อยมือห่างออกไป “ชั้นไหนคะ ห้องอะไร เดี๋ยวเอมจะประคองไปส่งให้ค่ะ แต่พี่ชินห้ามทิ้งตัวนะ ไม่งั้นเอมแย่แน่ๆ”

“ชั้นไหน ห้องอะไร... ใครจะไปรู้เล่า” ชยุตม์ทวนอย่างงุนงง

อัญรสถอนหายใจ นี่หากเธอไม่ลงมาข้างล่างเพื่อตามหามารดาว่าหายไปไหน ทำไมดึกแล้วถึงยังไม่ยอมกลับขึ้นไปนอนบนห้อง เธอคงไม่บังเอิญพบชยุตม์เมาอยู่คนเดียวในลิฟต์อย่างนี้ ในเมื่อเขาไม่รู้ว่าตัวเองพักอยู่ชั้นไหนและห้องอะไร เห็นทีเธอคงต้องขอความช่วยเหลือจากพนักงานโรงแรมเสียแล้ว

แต่ก่อนอื่นคงต้องพาเขาขึ้นไปที่ชั้นที่เธอพักอยู่เสียก่อน...

อัญรสกดเลือกชั้นที่ตัวเองพักอยู่กับมารดา ที่ตอนนี้หายตัวไปโดยไม่บอกไม่กล่าวสักคำ ซึ่งเดาได้ไม่ยากว่าคนเป็นแม่คงเจอเพื่อนคุยถูกคอ และเข้ากันได้ในเรื่องการพนัน เพราะเห็นเปรยตั้งแต่อยู่ในงานเลี้ยงแล้วว่าคืนนี้อยากแก้มือที่เล่นเสียไปเกือบแสน ที่แท้ก็ไม่ได้อยากมาสอดแนมในงานแต่งของวาสิตาอย่างที่พูดเพียงอย่างเดียวหรอก หาโอกาสมาเสี่ยงโชคแบบที่คนในครอบครัวไม่เคยเห็นด้วยเสียมากกว่า

“ระวังนะคะ” เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก อัญรสก็ดึงแขนข้างหนึ่งของชยุตม์มาพาดไว้บนไหล่ เป็นครั้งแรกทีเดียวที่เธอได้มีโอกาสใกล้ชิดเขาถึงเพียงนี้ กลิ่นน้ำหอมแบบผู้ชายที่ปะปนมากับกลิ่นเหล้าทำให้เธอยิ้มน้อยๆ

แบบนี้นี่เองสินะที่เขาเรียกกันว่ากลิ่นที่แสนดึงดูดใจของบุรุษ ปกติแล้วเธอไม่ชอบกลิ่นเหล้านัก มันฉุนและเหม็นสุดจะทน แต่ถ้ามันมาจากตัวของชยุตม์ โชยปนมากับกลิ่นน้ำหอมที่เขาชอบใช้อยู่เป็นประจำแบบนี้ เธอกลับสูดมันเข้าไปเสียเต็มปอด

“ปล่อย”

ชยุตม์พึมพำ หลังรับรู้ว่าคนข้างตัวเป็นผู้หญิงเนื้อตัวนุ่มนิ่ม

“ปล่อยยังไงล่ะคะ เดี๋ยวออกไปนั่งตรงล็อบบี้หน้าลิฟต์ก่อนก็แล้วกันค่ะ” หญิงสาวช่วยพาคนเมาออกไปยังโถงกว้างหน้าลิฟต์ มองโซฟาเข้าชุดกันสีน้ำตาลเข้มแล้วตั้งใจจะพาเขาไปนั่งตรงนั้นก่อน ส่วนเธอค่อยลงไปขอความช่วยเหลือจากพนักงานโรงแรมอีกที

“ฉัน... ฉันจะอ้วก” เขาบอก นั่นทำให้คนข้างตัวถึงกับเบิกตากว้าง

“แถวนี้ไม่ได้นะคะ! มีแต่พรมทั้งนั้น สงสารคนทำความสะอาดบ้าง”

อัญรสร้องบอก หันรีหันขวางไม่รู้จะทำอย่างไร แถวนี้ไม่มีถังขยะด้วย “งั้นไปห้องเอมก่อนนะคะพี่ชิน อยู่ห้องแรกเลย เดินแป๊บเดียวเอง ไปอ้วกให้สร่างก่อนก็แล้วกัน เผื่อจะนึกออกว่าตัวเองอยู่ชั้นไหนห้องไหน”

ด้วยความที่ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี อัญรสจึงประคองร่างสูงใหญ่หนักอึ้งนั้นไปยังห้องของตัวเองอย่างทุลักทุเล ชยุตม์กระสับกระส่าย หายใจแรงขึ้นเมื่อได้กลิ่นหอมจากตัวเธอ แล้วไหนจะสัมผัสนุ่มนิ่มไปทั้งตัวนั่นอีก นับตั้งแต่มะปรางจากไปพร้อมลูกในท้อง เขาก็ไม่เคยแตะต้องผู้หญิงคนไหนเลย เพราะเกรงว่านั่นจะเป็นการทรยศต่อลูกเมีย

อัญรสเองก็บริสุทธิ์ใจเสียจนคิดน้อย ลืมไปแล้วว่าคนข้างตัวเป็นผู้ชายที่มีเลือดเนื้อและกำลังมึนเมาเสียด้วย เธอพาเขาเข้าไปในห้อง นึกโล่งใจที่ตอนนี้มารดาไม่อยู่ ไม่อย่างนั้นท่านคงดุด่าว่ากล่าวหนักแน่ ที่เธอให้ความช่วยเหลือคนที่ท่านเกลียดชังเข้าไส้

“เดี๋ยวค่ะ ไปห้องน้ำสิคะ อย่าอ้วกใส่เตียงนะพี่ชิน!”

เธอร้องบอก เมื่อเขาไม่ยอมให้ประคองไปห้องน้ำ แต่กลับโซซัดโซเซไปที่เตียงนอน แล้วทิ้งตัวลงบนนั้นแทน เจ้าของห้องมองแล้วถอนหายใจ โล่งอกไปที่เห็นเขาหลับตาลง ไม่ได้อาเจียนพุ่งอย่างที่นึกกังวล

อัญรสยืนเคว้งอยู่กลางห้อง หัวใจเต้นรัวในตอนที่ก้าวช้าๆ ไปยืนมองชยุตม์ พี่ชายข้างบ้านที่เธอปลื้มและกลายเป็นหลงรักหัวปักหัวปำไปแล้ว ถ้าไม่ติดว่าอนวัตผู้เป็นพี่ชายเกิดความหมางใจกับเพื่อนสนิทคนนี้เข้า เธอก็คงได้วนเวียนใกล้ชิดเขาไม่ห่างเหมือนเมื่อก่อน

อัญรสยิ้ม เมื่อนึกถึงตอนที่ให้ชยุตม์ช่วยสอนทำการบ้านบ้าง ช่วยประดิษฐ์งานส่งอาจารย์บ้าง แล้วยังช่วยติวหนังสือให้ในช่วงใกล้สอบอีกด้วย น่าเสียดายที่ช่วงเวลาเหล่านั้นหายไปนานหลายปีแล้ว เพราะผู้หญิงวัยยี่สิบห้าปีที่ชื่อว่ามะปราง

“อื้อ...” ชายหนุ่มคราง ยกมือข้างหนึ่งขึ้นคลึงหน้าผากให้ตัวเอง

“ปวดหัวอีกแล้วเหรอ ให้เอมช่วยนวดเอาไหมคะ”

อัญรสทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงข้างๆ เขา ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอใกล้ชิดเขาอย่างนี้ แต่มันคือครั้งแรกที่อยู่ด้วยกันภายในห้องนอนที่มีเพียงเขาและเธอ รวมทั้งเตียงกว้างน่านอนเป็นที่สุด

เมื่อคิดแบบนั้น พวงแก้มขาวนวลก็ซับสีระเรื่อขึ้นมา...

“อืม” ชยุตม์ไม่ได้ตอบ เขาครางรับความเจ็บปวดเท่านั้น แต่สาวน้อยอย่างอัญรสกลับคิดว่าเขากำลังโต้ตอบด้วย เธอลังเล แต่สุดท้ายก็ยื่นมือออกไป หวังจะช่วยคลึงหน้าผากคลายอาการปวดศีรษะให้กับเขา

อัญรสได้ยินจากป้าบุหลันมาเมื่อช่วงหัวค่ำ ว่าพักหลังชยุตม์เริ่มกลับมาปวดหัวบ่อยอีกแล้ว น่าจะทำงานหนักจนไม่ได้พักผ่อนให้เต็มที่ เธอทั้งรักทั้งห่วงขนาดนี้ แต่ยามยิ้มให้ เขาก็เมินใส่ มองสบตาไป เขาก็เมินหนี

“ไม่มีพี่มะปรางแล้ว แต่ยังมีเอมนะคะ พี่ชิน”

หญิงสาวพูดออกไปด้วยอารมณ์ที่นึกอยากเป็นคนสำคัญในสายตาของอีกฝ่ายบ้าง มือขาวเนียนวางทาบลงบนแนวกรามของเขา ใช้ปลายนิ้วโป้งปัดไล้ไปบนริมฝีปากหยักลึกนั่นเบาๆ อย่างหลงใหล ก่อนจะก้มหน้าต่ำลงไป กดปลายจมูกเรียวเล็กลงบนแก้มของชยุตม์เนิ่นนาน

ชยุตม์คว้ามือน่ารำคาญนั่นเอาไว้ ปรือตาขึ้นมองคนที่ชะโงกหน้าอยู่เหนือตัวด้วยสายตาเลื่อนลอย อัญรสกลั้นหายใจ แก้มแดงปลั่งเมื่อถูกจับได้ว่ากำลังลวนลามผู้ชายก่อน ไร้ซึ่งความเป็นกุลสตรีโดยสิ้นเชิง

ชายหนุ่มขยับปากพะเยิบคล้ายจะพูดอะไร แต่เขาก็เงียบ...

“ถอยไป” เขาเตือน อารมณ์ดิบเถื่อนกำลังก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรง

“ถ้าเอมไม่ถอย แล้วพี่ชินจะทำอะไรคะ” เธอถามอย่างใจกล้า

ชยุตม์ไม่ตอบ เขาลุกพรวดขึ้นแล้วกดร่างบางให้เป็นฝ่ายนอนแผ่ลงบนเตียงอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างเป็นไปในชั่วพริบตา ไม่ปล่อยให้คนท้าทายได้มีเวลาตระเตรียมใจน้อมรับความกล้าของตัวเองด้วยซ้ำ

“พี่ชิน...”

อัญรสพึมพำชื่อนั้นเสียงแผ่ว หายใจแรงจนทรวงอกสะท้อนขึ้นลงหนักหน่วง ดวงตาคมสวยที่มองครั้งใดก็พาให้ใจสั่น ตอนนี้เต็มไปด้วยประกายร้อนแรง เขายังไม่ลงมือแตะต้อง แต่แค่มองก็คล้ายกำลังแผดเผาเนื้อตัวของเธอให้มอดไหม้ไม่เหลือชิ้นดี

ชยุตม์ไล้ข้อนิ้วไปบนแก้มนุ่ม กวาดสายตามองดวงหน้างามของคนใต้ร่าง แม้ว่ามันจะเลือนรางไม่ชัดเจนเสียเลยก็ตาม เขาหื่นกระหาย อยากปลดปล่อยความทุกข์ระทมออกไปจากชีวิตของตัวเองบ้าง แม้จะเมา แต่ก็รู้ดีว่ากำลังจะทำอะไร เพียงแค่ลืมไปเท่านั้นเองว่าอีกฝ่ายคือน้องสาวของคู่อริ!

“พี่ชิน...” เป็นอีกครั้งที่อัญรสเรียกชื่อคุ้นเคย

แต่ชยุตม์ไม่ตอบ เขาก้มหน้าลงมาเพื่อเริ่มต้นคืนหวามในทันที