ตอนที่ 1 เพราะความเมา

เสียงกรีดร้องโวยวายดังลั่นปลุกชยุตม์ให้ได้สติ...

ทันทีที่ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ก็พบร่างของวนิดายืนกำหมัดและหายใจแรงอยู่ตรงประตูห้อง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ากำลังโกรธจัดจนเลือดขึ้นหน้าแค่ไหน ในขณะที่สาวน้อยอัญรส ซึ่งเป็นน้องสาวของคู่อริหมายเลขหนึ่ง กำลังยืนหน้าซีดตัวสั่นอยู่ต่อหน้ามารดา ในสภาพที่สวมชุดคลุมสีขาวไว้อย่างล่อแหลม

ส่วนเขา... กำลังนอนเปลือยโดยมีผ้าห่มผืนโตคลุมอยู่!

“เฮ้ย!” จากมึนเมาไม่ได้สติก่อนหน้านี้ ทำให้ชยุตม์สร่างและตั้งท่าจะลุกพรวดขึ้นทันที

“ว้าย! ระวังค่ะ พี่ชินไม่ได้ใส่อะไรเอาไว้เลยนะ” อัญรสทำตาโตขณะร้องห้าม เมื่อชายหนุ่มผู้พี่กำลังจะเปิดเปลือยร่างกายต่อหน้าเธอและแม่

“เวรเอ๊ย! นี่มันห่าอะไรเนี่ย!” คนที่เกือบเผลอสะบัดผ้าห่มออกจากตัว รีบดึงมันกลับมากอดไว้ทันที

“ใครกันแน่ที่ต้องถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น! แกทำอะไรลูกสาวฉันฮะไอ้ชิน ไอ้คนสารเลว!” วนิดาตวาดแหวดังลั่น ความโกรธที่ปนไปกับอาการตกตะลึงคลายลง ทำให้เท้าที่ก่อนนี้ตรึงแน่นอยู่กับที่ เร่งก้าวเข้าไปหาคนที่อยู่บนเตียงทันที

เผียะ!

วนิดาสะบัดฝ่ามือตบหน้าชยุตม์ไปเต็มแรง ชายหนุ่มขบกรามแน่น แสบแปลบบนผิวเนื้อแต่ก็ไม่ได้โต้เถียงอะไรเลยสักคำ เขาก้มหน้าลงมองตัวเอง ตอนนี้อยู่ในสภาพที่สมควรโดนตบจริงๆ แต่คนที่จะให้คำตอบได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น มีเพียงแค่อัญรสคนเดียวเท่านั้น

“นี่มันอะไรกันเอม ทำไมฉัน...”

เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาแข็งกร้าวดุดัน

“นี่อย่าบอกนะว่าแกจำไม่ได้!” วนิดาไม่ปล่อยให้ลูกสาวได้ตอบอะไร “แกหลับนอนกับลูกสาวฉันแล้ว แต่กลับทำเป็นไม่รู้เรื่องเนี่ยนะ ไอ้ชิน! ไอ้หน้าตัวเมีย! ไอ้...” คนถนัดโวยวายด่าทอไม่หยุด จนชยุตม์ต้องตะโกนดังๆ เพื่อยุติความน่ารำคาญนั่นลงเสีย

“โธ่เว้ย! หยุดด่าก่อนได้ไหม” เขายกมือขึ้นขยุ้มผมอย่างหงุดหงิด

“จะปัดความรับผิดชอบใช่ไหม แกนี่มัน...”

“พอเว้ย! พอก่อน อย่างน้อยก็ให้ได้แต่งตัวก่อนได้ไหม! หรืออยากดูนักจะได้ลุกขึ้นโชว์ซะ!” คำขู่ในท้ายประโยคทำให้สองแม่ลูกถอยห่างออกไปทันที ทั้งคู่เดินออกไปรอที่ห้องนั่งเล่นด้านนอก ปล่อยให้คนที่เพิ่งสร่างจากความเมาได้จัดการกับตัวเองเสียก่อน แต่ปรากฏว่าไม่มีเสื้อผ้าของเขาในบริเวณนั้นเลย จึงคว้าเสื้อคลุมสีขาวมาสวมปิดบังเรือนร่างเอาไว้แก้ขัดก่อน

“นี่มันอะไรกันยัยเอม! ทำไมแกถึงหิ้วมันมานอนที่ห้องแบบนี้ นังลูกไม่รักดี!” วนิดาตวาดถามลูกสาว

อัญรสหน้าซีดเผือด ปากคอสั่นระริกไปหมด ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอธิบายเรื่องทุกอย่างอย่างไรดี ตอนแรกเธอคิดว่าคงไม่มีใครล่วงรู้เรื่องนี้ แม้แต่ชยุตม์เองที่เมาจนไม่ได้สตินั่นก็ด้วย แต่ไม่คิดเลยว่ามารดาจะกลับมากลางดึกเสียก่อน ทำให้ทุกอย่างไม่ใช่ความลับอีกต่อไป

“แม่...” อัญรสเสียงสั่น ส่ายหน้าน้อยๆ กำลังจะเอ่ยต่อ

“ผู้ชายมีตั้งเยอะ ทำไมแกต้องมาเอาไอ้คนที่ทรยศนี่ด้วยฮะ! แกเป็นบ้าไปแล้วใช่ไหม!”

“พี่ชินไม่ใช่คนทรยศนะคะแม่” หญิงสาวออกหน้ารับแทน

“นังเอม!” เป็นเหตุให้วนิดาโกรธจัดจนปราดเข้าไปตบหน้าฉาดใหญ่

อัญรสทรุดฮวบลงไปกองบนพื้น แรงจากฝ่ามือของมารดาหนักหน่วงจนแม้แต่ชยุตม์ก็ยังตกใจ ไม่คิดว่าวนิดาจะลงไม้ลงมือกับลูกสาวแบบนี้ ชายหนุ่มรีบเดินออกมาจากห้อง เข้าไปประคองร่างของอัญรสให้ลุกขึ้นอย่างเสียมิได้ ถึงจะไม่ชอบพอคนบ้านนี้ แต่เขาก็มีความเป็นลูกผู้ชายพอ ไม่มีวันปล่อยให้เธอต้องก้มหน้ารับกรรมคนเดียวแน่

“ก่อนใช้กำลัง ผมว่าคุณควรถามความจริงจากปากของลูกสาวคุณก่อนนะ บางทีภาพที่เห็นมันอาจจะเป็นแค่การเข้าใจผิดก็ได้ ถ้าผมเมาจนไม่ได้สติจริง ผมจะเอาปัญญาที่ไหนไปหลับนอนกับลูกสาวของคุณ!”

ชายหนุ่มให้เหตุผล แล้วเบนสายตาลงมองคนข้างตัว

“พี่ชิน...” อัญรสพึมพำชื่อนั้นเสียงแผ่ว

ที่ผ่านมาเธอถูกมารดาขีดเส้นชีวิต คอยบังคับให้ทำในสิ่งที่ไม่ชอบอยู่ตลอด แม้แต่การเรียนหรือการคบเพื่อนก็ไม่เคยได้สิทธิ์ในการเลือกด้วยตัวเอง เวลาถูกด่าทอต่อว่า คนเป็นพี่ชายก็ไม่เคยออกหน้าช่วยเหลือ ทว่าเมื่อเห็นชยุตม์รีบรุดเข้ามาปกป้องอย่างนี้

เธอก็ซาบซึ้งจนน้ำตาคลอเต็มหน่วยตา…

“ไอ้ชั่ว! นี่แกกำลังจะบอกปัด ไม่รับผิดชอบในสิ่งที่แกทำใช่ไหม!” วนิดาอาละวาดไม่เลิก

“สติเว้ย! สติ! ผมพูดออกไปตอนไหนว่าจะไม่รับผิดชอบ แค่บอกให้ถามเรื่องทุกอย่างจากลูกสาวของคุณก่อนก็เท่านั้นเอง หูหนวกหรือไง!” เขาตวาดกลับคืนไปบ้าง คนอย่างวนิดาไม่ควรค่าแก่การพูดจาดีด้วย

ชยุตม์เป็นผู้ชายห่ามๆ ค่อนข้างโผงผางแต่จริงใจ เขาไม่ถนัดเรื่องพูดจาดีๆ กับคนที่เห่าเหมือนหมาบ้าอย่างนี้

“แก้ผ้านอนอยู่บนเตียงขนาดนี้ แกยังจะถามอีกเหรอไอ้ชิน!”

“ก็ต้องถามอยู่แล้วไหม คนมันจำอะไรไม่ได้นี่นา!”

“ไอ้หน้าตัวเมีย!” วนิดาปราดเข้าไปหา เงื้อมือขึ้นจะตบหน้าอีกฉาด

แต่อัญรสก้าวออกมารับแทนไปเต็มๆ เธอถูกตบจากมือของผู้ให้กำเนิดเป็นครั้งที่สอง แรงของความโกรธที่พุ่งเข้ามากระทบแก้มนวลเสียงดังเผียะ ทำให้ร่างบอบบางเซไปปะทะกับอกกว้าง ชยุตม์โอบรับเอาไว้ทันที

“ถนัดแต่ใช้กำลัง ไม่มีสมอง!” เขาก่นด่าอย่างเหลือทน

“ก็เพราะมีสมองน่ะสิ ฉันถึงโมโห! ตอนนี้สมองของฉันมันถามว่าทำไมนังลูกสารเลวนี่ถึงได้ไม่รู้จักเลือกกินของดีๆ บ้าง ฉันอุตส่าห์บอกกับครอบครัวท่านปลัดเอาไว้แล้วว่าถ้ามันเรียนจบ ฉันจะให้มันแต่งงานกับลูกชายของท่านปลัดทันที แล้วดูมันทำเรื่องงามหน้าสิ!”

ส่วนหนึ่งที่ทำให้วนิดาโกรธก็คือเรื่องอนาคตของอัญรส ซึ่งหมายมั่นว่าจะให้ออกเรือนไปกับตระกูลผู้ดีที่ร่ำรวยมากในละแวกบ้านเดียวกัน หากเรื่องฉาวนี้แพร่งพรายออกไป นั่นก็หมายความว่าวนิดาคงอดกลายเป็นทองแผ่นเดียวกันกับครอบครัวปลัดวิชิต ภูวนัยไม่มีวันยอมรับเศษเดนของใครแน่

“เหอะ! คิดจะรวยทางลัดสินะ รู้ทั้งรู้ว่าไอ้ภูวนัยมันเจ้าชู้ร้อยเมีย ยังอยากยัดเยียดลูกสาวไปให้มัน”

“ลูกฉัน! ฉันจะทำยังไงก็ได้ คนนอกอย่างแกอย่าเสือก!”

“พี่ชินไม่ใช่คนนอกนะคะแม่ แต่เขาเป็น... เขาเป็นสามีของเอมแล้ว!” ในที่สุดอัญรสก็ยอมรับออกมาตามตรง

แม้ทุกอย่างจะไม่ได้เกิดขึ้นจากความตั้งใจ แต่ในนาทีที่มารดาของเธอกำลังหน้ามืดตามัวด้วยความโกรธ ซ้ำยังคิดจะบังคับใจเธอให้แต่งงานกับคนเจ้าเล่ห์ชีกออย่างภูวนัย เธอก็จำเป็นต้องยอมรับออกมาเพื่อให้ทุกอย่างมันกระจ่างชัดเสียที

“อะไรนะ...”

ชยุตม์มองสบตากับคนในอ้อมแขน พึมพำอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

“เราสองคนมีอะไรกันแล้วค่ะ พี่ชินเมา กลับขึ้นห้องของตัวเองไม่ถูก เอมเลยพามาพักที่ห้องของเอมก่อน จากนั้น... มันก็เกิดขึ้น เป็นเพราะเอมใจง่ายเองค่ะ เอมไม่ได้คิดจะห้ามพี่ชินเลยสักคำ เพราะเอมแอบรักพี่ชินมานานแล้ว เอมตั้งใจให้พี่ชินเป็นคนแรกของเอมค่ะ”

“เอม”

ชยุตม์ตกใจจนหน้าซีด เมื่อได้ยินความในใจของสาวน้อยเต็มสองหู

“นังเอม!”

วนิดาได้ยินแบบนั้นก็ตวาดแหว ตั้งท่าจะปรี่เข้ามาอีกรอบ

“พอเว้ย! หยุด!” ชยุตม์ดึงคนตัวเล็กไปไว้ข้างหลัง ก่อนก้าวออกไปเผชิญหน้าแล้วยึดข้อมือของวนิดาไว้แน่น

เขามองสบตากับผู้สูงวัยกว่าอย่างไม่ยอมแพ้ สันกรามข้างแก้มกระตุกแน่นด้วยความโกรธ แม้จะยังคิดอะไรไม่ออกทั้งนั้นสำหรับเรื่องนี้ แต่เขาจะไม่ยอมทนดูวนิดาตบตีอัญรสอีกเด็ดขาด

“ถอยไป!” วนิดาตะเบ็งเสียงดังลั่น

“ตะโกนทำไมนักหนา! อยากเรียกให้คนแห่กันมาดูมากใช่ไหมว่าลูกสาวของป้ามีผัวแล้ว!”

“ไอ้ชิน!”

“เงียบไปเลยนะป้า! ถ้าป้าไม่เงียบ ผมจะฟันลูกสาวป้าแล้วทิ้งแม่งเลย ไม่รับผิดชอบห่าเหวอะไรทั้งนั้น แต่ถ้าอยากให้เรื่องนี้มันจบสวยๆ ป้าก็หัดระวังปากกับอารมณ์หมาบ้าของตัวเองบ้าง! อย่าให้ผมต้องสอนมากไปกว่านี้เลย อายแทน!”

“ไอ้...”

“ไปเอม! ไปคุยกันที่ห้องของฉันก่อนดีกว่า ขืนอยู่ต่อ ฉันว่าเธอคงโดนตบจนหน้าแหกแน่”

ชายหนุ่มคว้าข้อมือของอัญรสไว้แน่น แล้วฉุดให้เดินตรงไปที่ประตูห้องทันที ทำเป็นหูทวนลมต่อเสียงเรียกรั้งของวนิดา และไม่สนใจด้วยซ้ำว่าตัวเขาและเธอในตอนนี้สวมเพียงชุดคลุมสีขาวเอาไว้เท่านั้น

เจ้าของร่างแกร่งกำยำชะงักเล็กน้อย เมื่อเปิดประตูออกมาแล้วพบว่ามีคนที่ได้ยินเสียงเอะอะจนต้องเปิดประตูออกมาดูกลางดึก จ้องมองมาด้วยความประหลาดใจ พนักงานที่ถูกแจ้งให้ขึ้นมาดูความเรียบร้อยที่ห้องต้นเสียง ยิ้มเจื่อนไปเมื่อเห็นสายตาดุดันของชยุตม์ คำพูดที่เตรียมไว้เป็นอย่างดีถูกกลืนลงคอไปทันที

“ไม่มีอะไรครับ มีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย ผมขอโทษด้วยครับที่รบกวนเวลาพักผ่อน” ชายหนุ่มกล่าวเสียงดัง ค้อมศีรษะเล็กน้อยประกอบคำขอโทษ แล้วรีบพาอัญรสก้าวตรงไปยังลิฟต์ทันที

ตอนนี้สติของเขาครบถ้วนดี จำได้แม่นว่าตัวเองพักอยู่ชั้นไหนห้องไหน จึงเอื้อมมือไปกดเลือกชั้นอย่างรีบร้อน ไม่ได้หันมองคนข้างตัวเลยจนกระทั่งประตูลิฟต์เปิดผ่างออก