Mag-log inอีกฝั่งหนึ่งของกรุงเทพ งานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่สื่อมากมายที่รอสัมภาษณ์นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง แขกมากมายรวมทั้งผู้ใหญ่หลายต่อหลายคนมาร่วมงาน ฐาปกรณ์เองก็เช่นกัน..วันนี้รณภพเองก็มา...แต่เขากลับไม่เจอภัสสรดังที่ใจคิด “ คุณนี่เจ้าวิชไปไหนคะใกล้ได้เวลาแล้วนะเห็นบ่นอยากแต่งงานนักแต่งงานหนานี่ไปไหนซะหล่ะคะ ”
หลังจากนั้นหนึ่งอาทิตย์ภวิชก็สามารถกลับมาพักที่บ้านได้แต่เขาไม่รอช้าที่จะเตรียมงานแต่งงานและหารือกับผู้ใหญ่ในการสู่ขอมินตรา “ แม่ครับอาทิตย์นึงแล้วนะที่ผมไม่ได้เจอเมียผมอ่ะ ” “ แกจะอดทนหน่อยไม่ได้หรือยังไงฝ่ายนั้นเขาก็มีพ่อมีแม่นะ ” “ แต่แม่ครับแม่ตั้งเงื่อนไขที่ไม่ถามผมเลยอ่ะ ” เขาหน้างอใส่ม
เซอร์ไพร์สอะไรมากมาย “ แม่จะบ่นหนูทำไมหนักหนาคะ วาวรู้แล้วค่ะ แม่ โอ๊ะ พี่วิชกรี๊ด ” สาวน้อยเมื่อทำหน้าเง้าหน้างอใส่แม่กับพ่อเสร็จความไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอเผลอกรีดร้องรีบไปกอดพี่ชายด้วยความคิดถึงภวิชเผลอกอดน้องสาว ครั้งสุดท้ายเขาจำได้ว่าเขากับน้องสาวทะเลาะกัน ทะเลาะกันรุนแรงสะด้วย “ ตาวิช / เจ้าว
“ ไม่ยุติธรรมเลยนะ แล้วนิ้วมินใครจะใส่แหวนให้ ” มินตราเผลอร้องไห้จนเธอหลับไปชายหนุ่มที่หลับใหลเขาค่อยๆ ปรือตารับแสงไฟที่สาดส่อง พื้นเพดานสีขาวทำให้เขาแสบตาหลังจากหลับไปเกือบหนึ่งอาทิตย์มือซ้ายสัมผัสถึงบางอย่างเขาค่อยๆปรับโฟกัสที่ดวงตา ให้รับแสงได้เต็มที่มือขวาค่อยๆยกมาดึงเครื่องช่วยหายใจออกอย่างรำคา
มินตราค่อยๆลืมตาขึ้นมาในเช้าอีกหนึ่งวัน คุณหญิงมณีจึงตรงเข้าไปกอดลูกสาวเอาไว้แน่น “ มินตื่นแล้วหรอลูกเป็นยังไงบ้างค่อยๆลุกนะลูก ” “ มินรู้สึกเจ็บท้องค่ะแม่ แล้วลูกมินหล่ะค่ะ แม่ ลูกมินยังอยู่ใช่ไหมคะ ”มินตราเริ่มผวาเมื่อเธอสัมผัสหน้าท้องเธอจำได้ว่าเมื่อวานเธอมีอาการตกเลือดทำไมเธอเจ็บท้องแล้วความ
A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z แบบนี้ไงครับ ' เด็กน้อยเขียนอักษรภาษาอังกฤษแล้วเรียงตามตัวเลขรหัสที่เขาได้มาอย่างชาญฉลาดมินตราตบมือยิ้มหวานแล้วลูบหัวเด็กหนุ่มที่ชื่อเจ้านายอย่างน่ารัก ' แล้วมันเป็นคำว่าอะไรกันแน่ครับเจ้านาย ' ' ก็ love ไงครับแม่มินที่แปลว่ารัก ' ' แปะๆๆๆ
ภวิชนั่งทำงานในห้องทำงานของตัวเอง เอกสารต่างๆกระจัดกระจายเต็มโต๊ะ เขาหัวหมุนกับการงมเอกสารมานานพอสมควร “ ก๊อกๆๆๆ ” “ เข้ามา! ” “ เจ้านายครับ ทุนการศึกษาที่เจ้านายมอบให้ทางมหาวิทยาลัยตอนนี้มีนักศึกษาที่ผ่านการคัดเลือกแล้วนะครับ ” สายชลเดินเข้ามาพร้อมกับซองเอกสารซองหนึ่ง ภวิชปิดกระดาษที่เปิดอ่าน
มินตรากำลังเสียใจอยู่ในห้องนอนเงียบๆคนเดียวคำพูดภวิชทำร้ายเธอได้เจ็บปวดขนาดนี้เชียวหรือคนใจร้าย “ ฮือๆๆ ” ภวิชที่ยกถาดอาหารมาได้ยินเสียงสะอื้นร้องไห้ของคนในห้องก็รีบตรงไปห้องนอนทันที เขายืนถือถาดข้าวอยู่หน้าห้องยืนมองลอดประตูที่แง้มๆไว้ก่อนจะกลืนน้ำลายหนืดๆลงคอ “ ก๊อกๆ ” เสียงเคาะประตูทำให้คนที่
“ จะยืนซื่อกันอีกนานไหมจะได้ไล่ออกทีเดียว ตามหมอสิเร็ว! ” ภวิชเหวี่ยงใส่บรรดาสาวใช้ที่ยืนตะลึงกับเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นไป ภวัตต์ได้แต่ส่ายหัวมองน้องชายที่กังวลวุ่นวาย ในใจนึกสมน้ำหน้าในความใจร้อนเดี๋ยวถ้ามินตราตื่นขึ้นมาเขาจะยุให้โกรธไอ้เจ้าวิชให้เข็ด “ วัตต์นายกลับไปก่อนได้ไหมธุระของนายไว้เราค่
“ ขอบคุณนะคะป้านิ่มแต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เขาบอกแล้วนี่คะมินก็ต้องทำ มินอาศัยเขาอยู่มินก็ต้องทำตามที่เขาบอกนั่นแหล่ะถูกแล้ว ขอบคุณนะคะทุกๆคน ” “ อ้าวสวัสดีครับมิน ” “ สวัสดีค่ะ คุณภวัตต์ มินขอตัวก่อนนะคะ " “ อ้าว! ” ภวัตต์มองตามหลังร่างบางไปอย่างมึนงง ที่สรรพนามที่มินตราเรียกเขามันเรื่องอะไรอีกหล







