บทที่ 2/3 ความสุขที่หายไป

“ไม่ได้ยินที่พ่อสั่งหรือไง กลับไปขอโทษคุณสิรี!”

“อย่าฝันเลยว่าผมจะทำอย่างนั้น พ่อรักเมียพ่อ ผมก็รักแม่ผม ไม่มีทางยอมให้แม่เจ็บช้ำน้ำใจฟรีๆ ผมเกลียดพวกมัน เกลียดที่สุด ผมจะทำทุกทางให้พวกมันร้อนรนจนอยู่ไม่ได้! เหมือนที่พ่อกับพวกมันทำไว้กับผม ทำให้ผมไม่มีความสุขในชีวิต!”

“พวกเขาต่างเป็นน้องของแก ทำไมจะอยู่ด้วยกันไม่ได้!”

“ผมไม่มีทางอยู่ร่วมกับพวกมันเด็ดขาด อย่างที่คุณแม่พูด เห็นจะมีแต่คุณพ่อที่มีความสุขกับสภาพบ้านเน่าๆ เหม็นๆ อย่างนี้!”

“พ่อไม่ยอม! ถ้าปลื้มคิดจะไล่พวกเขาออกจากบ้านตามที่พูด! พ่ออาจพิจารณายกบ้านหลังนี้ให้ตาธี! ยัยจิน หรือยัยจ๋า!”

“เอาเลยสิ ยกให้พวกแม่งไปเลย พวกมันก็ลูกพ่อเหมือนกัน!”

ปรเมศวร์หมดสิ้นความอดทนสะบัดปลายนิ้วท้าทาย

“ไม่ได้! ฉันไม่ยอม คุณจะทำอย่างนั้นไม่ได้! ฉันเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ตาปลื้มเป็นลูกคนเดียวของฉัน ตาปลื้มควรจะมีสิทธิ์เหนือลูกๆ ที่เกิดจากภรรยาน้อย!”

“ลูกๆ อีกสามคนของผมถูกรับรองด้วยกฎหมาย มีสิทธิ์เท่าเทียมกับตาปลื้มทุกประการ! ผมมีสิทธิ์ยก หรือไม่ยกสมบัติชิ้นไหนให้ใครก็ได้ และตราบใดที่ผมมีสิทธิ์ คุณกับลูกคุณไม่มีสิทธิ์ขัดคำสั่ง ไม่ว่าผมจะสั่งอะไรก็ตาม!”

“ถ้าอย่างนั้นพ่อก็ตัดผมออกจากกองมรดกได้เลย บ้านหลังนี้ โรงพยาบาลนั่นด้วย! ยกให้พวกนั้นไปเลย! ผมไม่อยากได้แล้ว ตัวของพ่อเอง ผมก็ไม่อยากนับว่าเป็นพ่อผมอีกต่อไป!”

“พูดอะไรออกมา! พ่อไม่เคยคิดเลยว่าแกจะกล้าพูดจาเลวๆ แบบนี้กับผู้มีพระคุณที่อุ้มชูชุบเลี้ยงแกมาจนโต!”

“มือคนมากลูกมากเมียไม่เคยทำให้ผมอบอุ่น! ผมเคยคิดว่าตัวเองโชคดีเกิดมาบนกองเงินกองทอง มีครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา แต่นับวันโตขึ้นมากเท่าไหร่ผมกลับค้นพบความจริงว่าผมไม่เคยมีความสุขที่เกิดมาในบ้านหลังนี้ ต้องทนฟังพ่อแม่ทะเลาะกันเรื่องซ้ำๆ เดิมๆ ไม่รักกันก็หย่าขาดกันสิ จะทนอยู่ไปทำไม ถ้าทนอยู่เพื่อเงิน ใครอยากทนก็ทนไป ผมไม่ทนอีกแล้ว! โรงพยาบาลพ่อเปิดรับหมอคนใหม่ได้เลย ผมจะลาออก!”

“ปลื้ม อย่าพูดอย่างนั้น ขอโทษคุณพ่อสิลูก บอกคุณพ่อว่าปลื้มแค่พลั้งปาก ไม่ได้ตั้งใจพูด”

หัวใจแหลกสลาย สัมผัสได้ว่าลูกชายเอาจริง หน้าเปื้อนน้ำตาส่ายช้าๆ คว้าท่อนแขนลูกชายคว้าได้เพียงสายลม ปรเมศวร์ไม่ยอมเอ่ยปากขอโทษ พร้อมจะจากบ้านหลังนี้โดยไม่หวนกลับมา

“ตรี ช่วยปลื้มด้วย ปลื้มแตกหักกับพ่อประกาศตัดขาดกันแล้วขับรถหนีไปเลย แม่จะตามไปแต่พ่อจับไว้ ฮือๆ”

“แม่ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ ไม่ต้องร้องไห้ ไม่ต้องออกจากบ้าน ดึกแล้วมันอันตราย ผมดูปลื้มให้แม่แล้วจะรีบส่งข่าว”

นั่งไม่ติดเก้าอี้ ทำอะไรอยู่ในเวลานั้นเป็นอันต้องทิ้งทั้งหมด

“ปลื้มเอ๊ย อดทนตั้งนานมาฟิวส์ขาดอะไรเอาวันนี้”

ตรีวิทย์บึ่งรถกลับคอนโดฯ ที่ซื้ออาศัยคนละห้องชุด เขามาทันก่อนปรเมศวร์ขับรถออกไป ไม่มีเวลาถอยรถเข้าช่องจอดติดเครื่องยนต์ทิ้งไว้อย่างนั้น ก้าวพรวดคว้าท่อนดึงให้ลงจากรถ

“ตรี ปล่อย! อย่าทำให้ฉันอารมณ์เสียไปมากกว่านี้!”

“นายจะไปไหน แม่เป็นห่วงนายมากนะ ให้ฉันตามมาดู”

“บอกให้ปล่อยไม่ได้ยินหรือไง!” ถ้าไม่ใช่เพื่อนสนิทแต่ริอ่านมาแตะตัวตอนหัวเสีย สาบานได้เขาจะหักแขนมันให้หัก!

“โทษทีนะเพื่อน แต่ฉันปล่อยนายไปไม่ได้ แม่นายขอร้องให้มาดูแล บ้าไปแล้วเหรอ ถึงไปท้าทายพ่อให้ยกสมบัติให้ลูกๆ คุณสิรี โรงพยาบาล บ้าน แล้วไหนจะทรัพย์สมบัติอื่นตั้งเยอะ”

“ไม่ได้ท้า แต่เอาจริง ฉันจะไม่กลับไปเหยียบที่นั่น”

“ไม่กลับไปได้ยังไง บ้านนายนะปลื้ม!”

“ไม่ใช่อีกต่อไป ฉันตัดขาดกับ ผอ. ของแกแล้ว”

“สายเลือดนะเว้ย ไม่ใช่กระดาษ ตัดขาดง่ายๆ ได้ยังไง ฉันรู้ว่าตอนนี้นายกำลังโกรธ แต่นายต้องใจเย็น ขึ้นห้องเถอะนะ ถ้านายอยากไป พรุ่งนี้ค่อยไป ขืนปล่อยให้ขับรถไปไหนมาไหนเองด้วยอารมณ์อย่างนี้ ประสบอุบัติเหตุมาจะทำยังไง”

“อย่าห้ามเลย ขืนอยู่ที่นี่ฉันคงได้กลายเป็นบ้าสักวัน”

“แล้วคนไข้ล่ะปลื้ม จู่ๆ จะทิ้งไปเลยเหรอ!”

“หมอเฉพาะทางมีถมเถ โอนเคสไปให้พวกเขาสิ จะมาอะไรกับฉันนักหนา ไม่มีฉันสักคนโรงพยาบาลไม่เจ๊งหรอก”

หรือต่อให้เจ๊งก็เจ๊งไปเลย เขาเบื่อที่ต้องทำงานหนักหาเงินให้เมียน้อยพ่อเอาไปถลุงใช้ คนพวกนั้นไม่มีใครทำงานสักคนดีแต่เกาะพ่อกินไปวันๆ ไม่ยุติธรรมกับแม่และเขาที่หาเงินใช้เอง

“ขอร้องล่ะตรี ปล่อยเถอะ เราจะได้ไม่ต้องทะเลาะกัน”

มือที่ตรึงแน่นค่อยๆ คลายแรง

“พูดอะไรไป นายจะไม่ใจเย็นลงใช่ไหม”

“ลองมาเป็นฉันนายจะใจเย็นไหวเหรอ ที่ต้องมีชีวิตอยู่ในครอบครัวอย่างนี้ ฉันไม่มีความสุข ไม่เคยสงบสุข พอเถอะ เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว อยากออกจากงาน อยากย้ายไปอยู่ที่อื่น ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ ลองดูสักตั้ง เผื่อชีวิตจะนิ่งแล้วมีความสุขมากขึ้น”

เพื่อนสนิทจริงจังเสียจนตรีวิทย์ไม่มีคำคัดค้าน หนักหนากว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ทุกทีทะเลาะกันแค่หัวเสียลากเพื่อนๆ ไปดื่มแก้กลุ้มแต่ไม่ถึงขั้นปลงและอยากออกจากกองมรดกแสนล้าน

“ถ้าไม่กลับมา นายจะไปอยู่ที่ไหน”

สถานการณ์จวนตัวจนไม่แน่ใจว่าเพื่อนรักวางแผนไว้ล่วงหน้าหรือแค่พูดประชด ภาวนาขอให้เป็นอย่างหลังจะดีมาก

แต่ปรเมศวร์ไม่ให้คำตอบแน่ชัดแก่ตรีวิทย์

“อีกหน่อยนายจะรู้เอง”

“อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี ไม่อยากให้ขับรถตอนกลางคืน”

“อย่าห่วงเลย ไม่ได้ขับไปเอง จะไปเครื่องบินต่างหาก เสียเวลาเก็บของกับคุยกับนายตั้งนาน ไม่รู้มีตั๋วหรือเปล่า”