บทที่ 2/2 ความสุขที่หายไป

“ไม่อยากให้ป้าไป เพราะกลัวจะไปจ๊ะเอ๋สาวๆ หรือเปล่า”

“อย่างอนสิครับ ไม่มีหรอก ผมชอบอยู่คนเดียว”

“คุณหนูค้างสักคืนสิคะ ป้าให้เด็กเก็บกวาดห้องไว้รอ”

“ไม่ล่ะครับ นอนไม่หลับกันพอดี”

“คุณพี่อิ่มแล้วเหรอคะ เพิ่งกินไปนิดเดียวเอง”

สิรีประจบเสียงหวาน เพิ่งเริ่มรับประทานไม่ทันไรสามีกลับวางช้อนคว้าแก้วมาดื่มน้ำ ใบหน้าดาราตกยุคร้าวระบมเมื่อสามีไม่สนใจตัวเอง แต่หันไปสนใจลูกชายคนโปรด

สิรีแค้นใจ ทั้งที่ปรเมศวร์นิสัยเสีย พูดจาไม่เพราะ สามีกลับรักลูกชายคนนี้มากเสียจนข้ามหัวลูกๆ ตนเอง

“นักข่าวมาโรงพยาบาลเยอะเหรอ เรียบร้อยดีไหม”

“เขามาทำข่าวตามหน้าที่ ไม่จำเป็นต้องสนใจส่วนนั้น”

“เมื่อวานภรรยาคนไข้ที่ปลื้มดูแลโทรหาพ่อฝากพ่อมาขอบคุณ ที่ปลื้มช่วยดูแลอาการป่วยสามีเธอดี ปลื้มทำงานหนักเกินไปหรือเปล่า ไปพักผ่อนไหม ช่วงงานแต่งกันต์ก็ได้ พ่ออนุมัติให้”

“อยากไปเมื่อไหร่จะไปเอง ไม่ต้องยุ่งกับชีวิตผม”

กับแม่บ้าน ปรเมศวร์พูดจาดีมีหางเสียงมากกว่าเวลาคุยกับพ่อแท้ๆ นายแพทย์สิทธิเดชหน่วงในหัวใจ รู้สึกอิจฉาแม้กระทั่งคนงาน สองพ่อลูกทำงานโรงพยาบาลเดียวกัน ทว่าไม่มีโอกาสกินอาหารเที่ยงหรือคุยกันในแต่ละวัน อย่าว่าแต่ใช้เวลาเล็กๆ น้อยๆ อยู่ด้วยกัน แค่ผ่านทางมาเจอ ปรเมศวร์จงใจแยกตัวเดินหนีไปอีกทางก็มี ระยะห่างระหว่างพ่อลูกนับวันยิ่งไกลห่าง เหมือนกับว่าสายสัมพันธ์ท่านกับลูกชายหมดสิ้น

“หยุดพูดจาเลวๆ กับพ่อตัวเองได้แล้ว ทำตัวเหมือนคนไม่มีการศึกษามากขึ้นทุกวัน ทีกับขี้ข้าพูด ครับ ตามหลังทุกคำ!” สิรีแผดเสียงดัง สุธี สุจิราอยู่ใกล้ต่างเอื้อมมือมาเขย่าแขนไม่ให้พูด

“ถ้าผมพูดจาเลวตามที่ป้าปรักปรำต้องขึ้นไอ้! ขึ้นอี!”

ปรเมศวร์ปรายสายตาไปทางสุธี สุจิรา มาปิดท้ายด้วยสิรี ทำให้ทั้งสามคนโกรธหน้าดำคล้ำเครียด

“แต่ผมยังไม่ได้พูดแล้วจะด่าผมได้ยังไง ไม่ได้ยินผมกับพ่อทะเลาะกันสักวันจะตายลงตรงนี้ให้ได้เลยใช่ไหม!”

“ทำไมพูดกับน้าอย่างนี้! คุณพี่ คุณพี่ต้องจัดการลูกชายให้น้องนะคะ น้องไม่ยอม ลูกชายคุณพี่ไม่ให้เกียรติน้อง!” สิรีเขย่าแขนประมุข ร้องเรียนสามีให้ช่วยลงโทษคนทำผิด

“สงบปากสงบคำของเธอเดี๋ยวนี้ยัยสิรี! ถ้าเธอไม่จ้องหาเรื่องตาปลื้ม คิดเหรอ ลูกชายฉันจะอยากลดตัวลงไปคุยกับเธอ! ตาปลื้มมาถึงก็กินข้าว มีแต่เธอพูดไม่หยุด หวังจี้ใจดำอยากให้พ่อลูกทะเลาะกัน แผนตื้นๆ แค่นี้ คิดว่าคนอื่นมองไม่ออกหรือไง! ที่ตาปลื้มไม่อยากกลับบ้าน เพราะรังเกียจคนนิสัยแบบเธอยังไงล่ะ!”

“พี่นาก็ดีแต่เข้าข้างลูกชาย ไม่ลืมหูลืมตาดูเลยสักครั้งว่าลูกชายนิสัยเสียปากเสียกับพ่อตัวเองมากแค่ไหน คุณพี่ก็เหมือนกัน ยอมให้ลูกถอนหงอกอยู่ได้ ระวังเถอะลูกชายคุณพี่จะปากเสียจนกู่ไม่กลับ! น้องไม่อยากกินแล้วให้เด็กมาเก็บจานไปได้เลย ตาธี ยัยจิน ยัยฟ้า รีบกินรีบเข้าห้อง ไม่ต้องมาเดินเพ่นพ่านให้คนแถวนี้รำคาญ เกิดพลาดเดินชนลูกชายคนโปรดจะถูกเฉดหัวออกจากบ้านเอาได้!”

“ควรทำอย่างนั้นมาตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ เพ่นพ่านอยู่ได้ ทั้งแม่ ทั้งลูก อีกหน่อยมีหลานมาด้วย น่าขยะแขยงสิ้นดี!”

“พี่นา! ด่าว่าดิฉันกับลูกๆ ถึงขนาดนี้เลยเหรอคะ!”

“ทำไมฉันจะว่าไม่ได้ในเมื่อมันคือความจริง! แค่เธอกับลูกๆ สามคนฉันก็เหลืออดเหลือทนมานาน แต่ตาธีกลับพาเมียเข้ามา ตั้งใจจะขยายเผ่าพันธุ์ให้บ้านหลังนี้มีแต่พวกเธอเหรอ!”

“หยุดหยาบคายได้แล้วคุณนา!” เจ้าบ้านเคลื่อนไหวหลังจากทนฟังคนในครัวทะเลาะกันมานาน

“ตาธีเป็นลูกชายผมเหมือนตาปลื้ม เขามีสิทธิ์อยู่ที่นี่ มีสิทธิ์ให้ลูกเมียย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกัน ผมเป็นเจ้าของบ้าน ไม่ใช่คุณ คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่งวุ่นวาย!”

“คุณเคยสัญญากับฉัน! ต่อให้คุณจะมีลูกกับเมียน้อยกี่คน แต่คุณจะยกบ้านยกสมบัติให้ตาปลื้มคนเดียว! มาถึงวันนี้คุณกลับอนุญาตให้ลูกหลานที่เกิดจากเมียน้อยย้ายเข้ามาตั้งมากมาย อย่างนี้ตาปลื้มจะอยากย้ายกลับมาอยู่ได้ยังไง ใครจะไปทนได้! ที่บ้านมีปัญหาคนในครอบครัวแตกแยกทั้งหมดล้วนมาจากความมักมาก กินไม่เลือกของคุณคนเดียว!”

“คุณนา!” ฟาดมือลงบนโต๊ะทีเดียวเงียบไปทั้งห้องอาหาร

“บ้านหลังใหญ่ออกปานนี้ อยู่ด้วยกันจะเป็นไรไป!”

“เห็นจะมีแต่คุณเท่านั้น มีความสุขอยู่ในบ้านที่มีสองเมีย! รู้บ้างไหม ว่าลูกเกลียดแค่ไหน ที่คุณทำตัวแบบนี้!”

“เกลียดนักก็ไม่ต้องมาเรียกผมว่าพ่อ ไสหัวออกไป! ไม่ต้องกลับมาเหยียบบ้านหลังนี้! คุณก็ด้วย อยากจะหย่ากับผมไหมล่ะ!”

ปรเมศวร์กลืนอาหารไม่ลงวางช้อนส้อมลงกระแทกขอบจาน

“ท้าแม่หย่า เพื่อหวังจะยกเมียน้อยขึ้นแท่นหรือยังไง!”

“ฟังที่แม่แกพูดสิ ชวนทะเลาะแม้กระทั่งตอนกินข้าว!”

“แม่ไม่ได้ชวนทะเลาะ แม่แค่พูดแทนคำในใจผม! ผมไม่เคยบอกเหรอว่าผมขยะแขยงเมียน้อยกับลูกๆ ของพ่อมากแค่ไหน แล้วเร็วๆ นี้จะมีหลานของพ่อเพิ่มมาอีก ผมยิ่งขยะแขยงจนไม่อยากกลับมาเหยียบที่นี่ แต่ผมจะอดทน จะรอจนกว่าจะถึงวันที่พ่อไม่อยู่ รอวันที่ผมเข้ามาเป็นใหญ่ในนี้ แล้วเฉดหัวพวกมันออกไป!”

“ปลื้ม!” นายแพทย์สิทธิเดชหน้าเขียว ออกจากโต๊ะอาหารตามหลังลูกชายที่พอด่าทุกคนเสร็จก็ลุกเดินหนี

“ลูกชายคนเก่งของพี่นา ท่าทางจะตกกระป๋องซะแล้ว”

สิรีแผดเสียงหัวเราะนางมารร้ายใส่ภรรยาหลวง ขยิบตาให้ลูกสาวคนรอง ลูกชายคนโต และลูกสะใภ้ที่นั่งเก้าอี้ตัวถัดไป

“ไม่มีวัน!” กาญจนาอาฆาตแค้นพวกกาฝาก ออกจากโต๊ะอาหารตามหลังสามีกับลูกชายออกไปข้างนอก มาทันจังหวะสามีตามไปกระชากท่อนแขนลูกชายกลับมาเผชิญหน้า

“ไม่ได้ยินที่พ่อสั่งหรือไง กลับไปขอโทษคุณสิรี!”