บทที่ 2/4 ความสุขที่หายไป

ถ้าไม่มีก็นอนสนามบินหนึ่งคืนค่อยออกเดินทางรุ่งเช้า หัวอกคนจะไปเอาของหนักร้อยตันมาทับก็รั้งไม่อยู่ จะไปท่าเดียว

“เอากระเป๋านายมา แล้วไปขึ้นรถ”

“อะไร” คันนี้รถเขา ชี้ไปทางรถที่จอดด้านหลังทำไม

“ถึงยังไงก็ต้องทิ้งรถไว้สนามบินไม่ใช่เหรอ ทิ้งไว้คอนโดฯ ดีกว่า มีคนช่วยดูแลให้เยอะแยะ ไปเถอะ ฉันไปส่งนายเอง”

ไอเดียนี้ไม่เลว ปรเมศวร์ไม่อิดออดขนย้ายสัมภาระจากรถสปอร์ตราคาหลักสิบล้านไปไว้ในน้องน้ำพักน้ำแรงรถตรีวิทย์

“ดึกป่านนี้ไม่มีเที่ยวบินแล้วมั้ง ไม่เปลี่ยนใจแน่เหรอ”

ระหว่างทางไปท่าอากาศยานสุวรรณภูมิตรีวิทย์คอยโน้มน้าว

“กลับคอนโดฯ ตอนนี้ยังทันนะ มีทางให้กลับรถข้างหน้า”

ไม่สำเร็จ วงหน้าเข้มจัดไม่ปริปากพูดแม้แต่คำเดียว

ตามใจมันแล้วกัน คนอย่างเขาเหรอจะเปลี่ยนใจปรเมศวร์ได้ ต้องกันต์ดนัยนู่น รายนั้นสุขุม หว่านล้อมคนเก่งมากกว่า

ใช้ทางด่วนมาถึงที่หมายในเวลาต่อมา ยังไม่จอดรถด้วยซ้ำแค่ชะลอเนื่องจากการจราจรหนาแน่นมีรถเข้าออกจำนวนมาก ปรเมศวร์กลับถือกระเป๋าลงจากรถเดินลิ่วๆ กลืนหายไปกับฝูงชน

“อย่างนี้ก็ไม่พ้นถูกแม่นายด่าสิวะ!” จะถ่อสังขารมาถึงที่นี่ทำไม ในเมื่อไม่รู้จุดหมายปลายทางว่าปรเมศวร์ไปไหน

ตรีวิทย์อยากจะบ้าตายกับความเอาแต่ใจของเพื่อนสนิท เครียดไปกันใหญ่ เมื่อมีสายเรียกเข้าจากแพทย์หญิงกาญจนาที่โทรมาถามข่าว

เจ้าของคฤหาสน์ขึ้นบันไดเวียนมาชั้นสอง การประดับตกแต่งหลายอย่างยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปจากครั้งสุดท้ายที่ท่านเคยนอนกับกาญจนา คฤหาสน์ชั้นแรกนายแพทย์สิทธิเดชอาศัยกับสิรีและลูกสาว ลูกชาย ลูกสะใภ้ ชั้นสองยกให้กาญจนาเพื่อไม่ให้ทะเลาะกัน มีห้องนอนใหญ่ที่ท่านเคยเป็นห้องหอ และห้องนอนปรเมศวร์ที่ว่างเปล่ามานับจากวันที่ท่านพาสิรีเข้ามาในบ้าน ลูกชายต่อต้านท่านมาตั้งแต่นั้น นับวันความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกแย่ลงมาแตกหักวันนี้ ประตูห้องนอนกาญจนาปิดสนิท ท่านเปิดเข้าไปมาทันได้ยินเสียงกาญจนาคุยกับใครสักคนเกี่ยวกับลูกชาย กาญจนาเป็นห่วงลูก ไม่สบายใจจนร้องไห้ให้คนในสายได้ยิน อย่าว่าแต่ภรรยาเลย นายแพทย์สิทธิเดชทะเลาะกับปรเมศวร์หลายครั้ง มีครั้งนี้ที่คิดว่าหนักที่สุด เพราะเหมือนกับว่าปรเมศวร์ไม่เอาพ่อตัวเองอีกแล้ว

“แม่ต้องวางแล้ว ขอบใจตรีมาก ถ้าปลื้มติดต่อมาโทรบอกแม่ด้วยนะ” กาญจนาเหลียวหลังกลับไปทางประตูหน้าห้องพบว่าสามีเข้ามาข้างใน มือข้างที่จับโทรศัพท์มีแรงสั่นโดยไม่ตั้งใจ

“ตรีโทรมาว่ายังไงบ้าง” สถานการณ์ตึงเครียด เจ้าของคฤหาสน์มองออกว่าภรรยาโกรธ แต่แสร้งวางตัวเฉยไปนั่งบนโซฟาสอบถามราวกับไม่ได้สำคัญ สายตาท่านอาลัยอาวรณ์คิดถึงอดีตสมัยที่มีกันและกัน แต่ก็เท่านั้น อดีตผ่านมาแล้วผ่านไป ไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไข

“คุณควรขออนุญาตฉันก่อนเข้ามา”

“ผมแค่จะมาถามว่าลูกถึงคอนโดฯ หรือยัง”

“ตัดขาดกันไปแล้วไม่ใช่เหรอ จะสนใจทำไม”

“ลูกต่างหากที่พูดจาไม่ดีกับผม คุณก็ได้ยินไม่ใช่เหรอแล้วทำไมถึงมาหาเรื่องผม เพราะคุณนิสัยอย่างนี้ไงคุณนา ผมถึงได้เบื่อคุณจนทนไม่ไหวไปมีเมียน้อย สิรีเอาใจเก่ง ดีกว่าคุณเยอะ”

“ถ้าว่ามันดีมากนักก็ไปหามันสิ มายุ่งกับฉันทำไม! เมื่อก่อนฉันนิสัยดีมีเมตตายิ่งกว่านางฟ้า แต่คุณก็ยังนอกใจฉันไปมีเมียน้อย เป็นเพราะคุณสันดานต่ำสืบพันธุ์ไม่เลือกคนต่างหาก! เลิกสักทีเถอะ คอยแต่จะโทษคนอื่นไปเรื่อยโดยไม่เคยโทษตัวเอง!”

“ต่อให้ผมจะมีคนอื่นแต่ผมก็ให้เกียรติคุณ ดูแลคุณกับลูกให้มีชีวิตสุขสบาย อย่ามาต่อว่าผมด้วยคำนั้น!”

ตบขา ดีดตัวลุกขึ้นมาชี้หน้าภรรยาท่าทางขึงขัง

“เงินคุณไม่ทำให้ฉันมีความสุข! ฉันเป็นหมอมาทั้งชีวิต หาเลี้ยงตัวเองได้! แต่ที่ฉันทนมาถึงทุกวันนี้เพราะฉันรักลูก! ไม่อยากให้คุณยกลูกที่เกิดจากเมียน้อยมาอยู่เหนือลูกฉัน ฉันเคยคิดว่าตราบใดที่มีฉันปกป้องจะไม่เกิดเหตุการณ์นั้น แต่มันก็เกิดขึ้นจนได้! คุณหลงสิรีถึงขั้นเอาธีที่เรียนไม่จบมาบริหารโรงพยาบาล อนุญาตให้มันออกคำสั่งลูกฉัน! ทำถึงขนาดนั้น คุณยังมีหน้ามาพูดว่าคุณให้เกียรติฉัน เลี้ยงลูกดีงั้นเหรอ! เลี้ยงดีมาก แต่ดีแค่กับลูกยัยสิรี! กับตาปลื้มที่มีความสามารถ คุณไม่สนใจ!”

กาญจนาหมดความอดทน ตะเบ็งเสียงเผ็ดร้อนชนิดที่ไม่คนพูดก็คนฟังจะต้องอกแตกตายกันไปข้าง

“ใครว่าผมไม่สนใจลูก! ผมรู้ว่าปลื้มเก่ง แต่เขายังอายุไม่เท่าไหร่จะให้เลื่อนขั้นขึ้นมาแซงหน้าหมอคนอื่นได้ยังไง! อย่ามาหาเรื่องใส่ความผมนะคุณนา คุณน่ะ เข้าข้างลูกตัวเองมากไป!”

“ใครกันแน่ที่เข้าข้างลูกตัวเองมากเกินไป คุณไม่ใช่เหรอ!”

“ไม่ใช่ผมแน่นอน คุณต่างหากเข้าข้างลูกตามใจลูกจนเสียคน ตาปลื้มไม่เคยไว้หน้าผมเลย เขากล้าด่าได้แม้กระทั่งพ่อตัวเอง! อกตัญญูไม่รู้คุณคนอย่างนั้น ถ้าไม่ใช่ลูก ผมไม่สนับสนุนด้วยซ้ำ!”

“ที่คุณทำทุกวันนี้เขาเรียกว่าไม่สนับสนุนมาแต่ไหนแต่ไร ตาปลื้มไม่เคยมีความสุขที่เกิดมาเป็นลูกคุณ!”

ประโยคนั้นจริงมากที่สุดจนสามีไม่สามารถเถียง อย่าคิดว่าการเกิดบนกองเงินกองทองจะทำให้ทุกคนมีความสุข ถ้าเลือกได้ ปรเมศวร์อาจจะเลือกพ่อที่รักเขามากกว่าพ่อที่ให้เงิน ลมหายใจแพทย์หญิงกาญจนาแผ่วลงทุกขณะ เหนื่อยไปทั้งร่างกายและหัวใจ ไม่มีเรี่ยวแรงจะทะเลาะหรือต่อสู้แย่งชิงสมบัติอีกต่อไป

“คำที่ตาปลื้มพูดกับคุณทำให้ฉันตาสว่าง บ้านหลังนี้มันนรกดีๆ นี่เอง ฉันทนอยู่มาได้ยังไงตั้งหลายปีทั้งที่ฉันควรไปตั้งแต่คุณพาผู้หญิงคนนั้นเข้าบ้าน ฉันเหนื่อย อยากมีชีวิตสงบสุข เราหย่ากันเถอะคุณเดช หย่าขาดให้จบๆ ไม่ต้องกลับมาเจอหน้ากันอีก ถ้าไม่มีฉันกับลูกสักคน คุณจะได้อยู่กับคนพวกนั้นอย่างสบายใจ”

“คุณไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้น เราอยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปี”