บทที่ 3/2 เลิกราแต่ไม่เลิกรัก

“พี่ปลื้มอาจมีธุระ อย่ารบกวนพี่เขาเลย”

“รบกวนอะไรกัน พี่ชายแท้ๆ พูดเหมือนคนอื่นคนไกลไปได้”

“จ๋อมกับรักพูดถูก พี่ว่าจ๋าควรถามความสมัครใจของปลื้ม ปลื้มอาจคิดว่าจ๋าไม่อยากให้เขาอยู่กินข้าวด้วยก็ได้”

สายฝนไม่พอใจที่สุชาดาพูดแบบนั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะได้เจอปรเมศวร์ สุชาดากลัวพี่ชายขึ้นสมองปิดปากเงียบไม่กล้าชวน ขัดใจสายฝน ไม่รอให้สุชาดาพูด ออกปากชวนปรเมศวร์ด้วยตัวเอง

“ว่ายังไงปลื้ม อยากอยู่กินข้าวด้วยกันหรือเปล่า น้องจ๋ารับบัตรคิวร้านอาหารญี่ปุ่นมาแล้ว ช่วงเที่ยงไปรอคิวใหม่กว่าจะได้กินบ่ายโมงพอดี ฝนกับน้องๆ ต้องรีบกลับโรงพยาบาล พวกเราไม่ได้อยู่คุยกับปลื้มนานนัก พอกินอิ่มแล้วก็แยกย้ายกันไป” 

สายฝนโน้มน้าวตรงจุด ปรเมศวร์เตรียมปฏิเสธแต่เปลี่ยนใจ กินเสร็จแล้วแยกย้ายถือเป็นข้อเสนอที่ไม่แย่ อดทนฟังเสียงผู้หญิงคุยกัน ดีกว่าต้องรอคิวใหม่ในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ที่คนมหาศาล

ร้านอาหารคิวยาวถึงจะกดบัตรคิวไว้แล้วแต่จำเป็นต้องยืนรอ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา เพื่อนสนิทสุชาดาต่างดาหน้าเข้ามาคุยกับปรเมศวร์ อยากจะโปรยเสน่ห์ใส่ไม่สนใจว่าเขาจะอายุมากกว่า

“ทั้งที่พวกเราเพิ่งจะเคยเจอกันครั้งแรก แต่พี่ปลื้มกลับจะเลี้ยงข้าวพวกเรา ขอบคุณนะคะ นอกจากจะหล่อแล้วยังใจดีมากๆ”

“ยัยจ๋าแสบ! ไม่เคยเล่าให้พวกเราฟังว่ามีพี่ชายหน้าตาดีสองคน ว่าพี่ธีหล่อแล้ว พี่ปลื้มหล่อกว่าเยอะ เหมือนพระเอกซีรีส์เลยค่ะ”

“พี่ปลื้มกับพี่ฝนเรียนรุ่นเดียวกัน หมายความว่าเป็นหมอด้วยใช่ไหม เรียนเฉพาะทางด้านไหนเล่าให้พวกเราฟังได้ไหมคะ”

“มารยาทนิดนึงนะจ๊ะ ปลื้มไม่ชอบให้คนแปลกหน้าเข้าใกล้”

สายฝนเลิกทำตาขวางกลับมาวางตัวสบายๆ เมื่อมั่นใจว่าปรเมศวร์ไม่สนใจเด็กกลุ่มนี้ ปลายหางตายังไม่แล มองออกว่าเขารำคาญไม่ชอบให้คนแปลกหน้ามาตีสนิท นิสัยไม่ต่างจากวัยเรียน

“แหม! ก็พวกเราอยากรู้นี่คะ เพิ่งเคยเจอพี่ชายจ๋าครั้งแรก” หนึ่งในนั้นเถียง แสดงความเป็นปรปักษ์ชัดเจนว่าไม่ชอบสายฝน

“ปลื้มทำงานที่กรุงเทพฯ จ้ะ เรียนจบเฉพาะทางด้านโรคหัวใจและหลอดเลือดจากประเทศสหรัฐอเมริกา ที่สำคัญกว่านั้น ปลื้มเป็นทายาทเจ้าของโรงพยาบาลเอกชน.... พี่มั่นใจว่าทุกคนรู้จัก”

สายฝนโอ้อวดว่ารู้จักมักจี่ปรเมศวร์ในระดับหนึ่ง ไม่สังเกตปรเมศวร์ขมวดคิ้ว ไม่ชอบให้คนอื่นเอาเรื่องส่วนตัวมาพูดคุยเล่น

“จริงเหรอคะพี่ฝน โรงพยาบาลนั้นมีสาขาที่เชียงใหม่ด้วย สุดยอด! ยัยจ๋าเป็นน้องสาว อย่างนี้ก็เป็นทายาทด้วยใช่ไหม”

สามสาวตกตะลึงกับข้อมูลใหม่ สุชาดาไม่เคยโอ้อวด ทำตัวจน แถมยังงก รถไม่มีขับ คอนโดฯ เกรดธรรมดาไม่มีใครรู้ว่ารวย

“ฉันเป็นแค่น้องสาวต่างแม่ ไม่ใช่ทายาทอย่างที่เข้าใจ พี่ปลื้มต่างหากล่ะตัวจริง ห้ามเอาไปพูดต่อเชียวนะ” อ้อมแอ้มตอบ ไม่กล้าสู้หน้า สุชาดาไม่เหมือนพี่ๆ ไม่ต้องการแย่งชิงทรัพย์สมบัติที่ควรจะเป็นของปรเมศวร์ แค่ที่คุณพ่อเคยให้ก็มากล้นจนเกรงใจปรเมศวร์

“ไม่เห็นเป็นไร ถึงยังไงก็พ่อเดียวกัน ใช่ไหมคะพี่ปลื้ม” กระพือขนตางอนยาวโปรยเสน่ห์ให้พี่ชายเพื่อนสนิท แต่แล้วสาวๆ กลับต้องหน้าชาเป็นแถบเมื่อเขาหันหลังให้และแยกตัวเดินออกไป

“พี่ปลื้ม! โกรธเพื่อนจ๋าเหรอคะ จ๋าขอโทษ”

สุชาดาตามมาง้อ เธอแคร์ความรู้สึกเขา ไม่ต้องการให้คำพูดหรือการกระทำของเพื่อนทำให้ปรเมศวร์ไม่พอใจ

“เปล่า แค่จะมาซื้อเคสโทรศัพท์” เขาแก้ตัว เดินเรื่อยเปื่อยมาถึงร้านขายเคสโทรศัพท์ หยิบมั่วๆ สองชิ้นมาเป็นข้ออ้าง

“โธ่... ใครจะเชื่อ เพื่อนจ๋าหน้าเหวอทุกคน”

“ก็ดี จะได้รู้จักคิดให้มากกว่านี้ ไม่ใช่ตีสนิทคนอื่นไปเรื่อย ทุกคนไม่ได้ยินดี พี่คนหนึ่งที่ไม่ชอบพูดคุยกับคนแปลกหน้า”

“จ๋าผิดเองที่ตามใจเพื่อน ไม่น่ารั้งพี่ปลื้มอยู่กินข้าวด้วยกัน”

“ช่างเถอะ รอมาถึงขนาดนี้ รออีกหน่อยคงไม่เป็นไร”

“พี่ปลื้มจะกลับไปที่ร้านกับจ๋าเหรอคะ”

“ใช่สิ” ทำหน้าตกใจทำไม เลิกคิ้วสูงขณะจ้องน้องสาว

“จ๋านึกว่าพี่ปลื้มจะเปลี่ยนใจกลับ”

“ไม่ขนาดนั้น แค่อึดอัด ไม่ชอบให้คนไม่สนิทมาเข้าใกล้ จะต้องเป็นคนที่พี่อนุญาตเท่านั้น ถึงมีสิทธิ์เข้ามาในโลกส่วนตัว”

“โลกส่วนตัวพี่ปลื้มค่าตั๋วแพงเกินไป น่าจะไม่มีใครจ่ายไหวยกเว้นพี่ปลื้มจะเป็นคนออกตั๋วให้เอง เท่าที่จ๋าเห็น มีแค่น้องวาคนเดียว คนพิเศษที่สุดในชีวิต ที่พี่ปลื้มยอมทำให้ทุกอย่าง”

ช่างเปรียบ แต่ชีวิตเขาไม่ใช่สนามกีฬาจะเอาตั๋วไปทำไม

ปรเมศวร์หยิบเคสโทรศัพท์สองชิ้นไปจ่ายเงิน กลับมายืนที่เดิม แบ่งหนึ่งชิ้นสีชมพูนมให้น้องสาว

“สายตาคนนอก พี่เข้าถึงยากมากเหรอ”

มนุษย์ทั่วไปมักจะวิจารณ์ลักษณะนิสัยคนอื่นคล่องแคล่ว ยกเว้นนิสัยตัวเองที่ไม่เคยย้อนกลับมามอง

“จ๋าพูดได้เหรอคะ” มีรอยยิ้มเหือดแห้งเหมือนคนขาดน้ำกลางทะเลทราย พูดคุยกันปกติยังหวุดหวิดจะโดนด่าใครจะกล้าพูดความจริง ในเมื่อพี่ชายดุมากขนาดนี้

“ถ้าไม่ให้ตอบแล้วจะถามทำไม ไม่เอาใช่ไหมจะได้เก็บ”

“พี่ปลื้มซื้อให้จ๋าเหรอ เอาสิคะ ขอบคุณนะคะ”

“ไม่เป็นไร มันหนึ่งแถมหนึ่ง” หน้าหล่อพยักพเยิดไปทางป้ายโปรโมชั่น น้องสาวมองตามหน้าแตกยับเยิน แต่เอาเถอะ จะของฟรีหรือของแถมถ้าปรเมศวร์ยกให้เธอเต็มใจรับทั้งหมด

“พี่ปลื้มค่อนข้างถือตัวไม่ยอมสนิทกับใครง่ายๆ ดูอย่างจ๋าสิ ถึงจะเป็นน้องสาว แต่จ๋าไม่เคยมีโอกาสกินข้าวนอกบ้านกับพี่ปลื้ม ครั้งนี้ถือเป็นครั้งแรกก็ว่าได้”

คนฟังคิดตาม ไม่เคยกินข้าวนอกบ้านด้วยกันจริงนั่นแหละ

สุชาดาออกอาการเห่อเคสใหม่ ถอดเคสเก่าใส่กระเป๋าเปลี่ยนใช้อันใหม่ อดทนรอถึงตอนเย็นไม่ไหวต้องส่งไลน์ไปอวดคุณพ่อว่าพบปรเมศวร์ เขาเลี้ยงข้าวและซื้อของให้ ท่านจะต้องแปลกใจ มีอย่างที่ไหนปรเมศวร์จะมาคลุกคลีกับลูกสาวคนที่เขาเกลียด

“พี่ปลื้มเพิ่งมาถึงเหรอคะ น้องวากับญาไม่มีใครพูดถึงพี่ปลื้ม บอกแค่ว่าพี่ปลื้มจะมาเชียงใหม่ช่วงงานแต่งพี่กันต์”

“ว่าจะมางานแต่งทีเดียว แต่รอไม่ไหวเลยมาก่อน ถึงตั้งแต่เมื่อคืน แต่ดึก เลยนอนโรงแรม เพิ่งโทรบอกลูกว่าจะไปหา”

“จ๋านึกภาพออก หลานคงจะวิ่งดีใจรอบบ้านทำญาปวดหัว”

“ไม่รู้ว่าดีใจจะได้เจอพี่ หรือได้กินของชอบมากกว่า ถึงได้บอกพี่ให้ซื้อเทมปุระไปฝาก” กุ้งทอดกรอบ หนูวาชอบกินกับมายองเนสพูดเสียงใสว่าอร้อยอร่อย สัปดาห์ก่อนญาตาวีซื้อกุ้งสดไปลองทอด ลูกบ่นว่าไม่อร่อยเท่าร้าน เธอได้ยินงอนลูกที่ลูกฟ้องเขา บ่นกลับว่าจะไม่ทำให้กินอีก แม่กับลูกงอนกันไปงอนกันมา เขามองทั้งสองคนผ่านโทรศัพท์ได้แต่แอบยิ้ม ในสายตามีความเอ็นดู คนถึงชอบพูดกันว่ามีเมียเด็กเหมือนมีลูกสาวเพิ่ม เสือยิ้มยากพอจะยิ้มได้เวลาคุยเรื่องครอบครัว

“มิน่า พี่ปลื้มถึงยอมกินข้าวกับเพื่อนจ๋า” จับไต๋พี่ชาย ที่เขาเลี้ยงข้าว เพราะตั้งใจจะสั่งอาหารไปฝากลูกสาวอยู่แล้วนี่เอง

“พี่ปุบปับมา ไม่มีของฝากให้ลูก จะไปมือเปล่าก็ไม่ชิน ถึงได้บอกว่ารอนานขนาดนี้แล้ว ยังไงก็ต้องรอจนกว่าจะได้อาหาร”

“เข้าใจแล้วค่ะ” ตงิดใจคำว่า ปุบปับมา ใครบางคนรู้เรื่องจะดีใจหรือเสียใจกันนะ เมื่อรักษาแผลสดในใจยังไม่หายขาด แต่คนทำให้เกิดรอยแผลย้อนกลับมาอีกครั้ง ไม่ได้เจอกับตัวยังรู้สึกเจ็บแทน