บทที่ 3/3 เลิกราแต่ไม่เลิกรัก

วันสองวันนี้ต้องทำตัวให้ว่างหน่อยแล้ว อาจจะมีสายเรียกเข้าตอนกลางดึกโทรมาทำเสียงกระซิกๆ ก่อนจะร้องไห้เหมือนเช่นเคย

“ไม่ได้อยู่กินด้วยนะ พี่จะสั่งกลับบ้าน ไม่อยากให้ลูกรอนาน”

“พี่ปลื้มซื้อโทรศัพท์ใหม่เหรอ จ๋าคุ้นๆ ว่าพี่ใช้สีดำ” พี่ชายกดดูเวลาผ่านหน้าจอมือถือหลายครั้ง กว่าสุชาดาจะสังเกตเห็น

“เครื่องเก่าจอหน้าจอหลังแตก ขี้เกียจรอซ่อมเลยซื้อใหม่”

“น่าเสียดาย ไปทำตกท่าไหน ถึงแตกทั้งเครื่องขนาดนั้นคะ”

ท่าจูบกำแพงละมั้ง ขว้างทีเดียวรู้เรื่อง แตกจนไม่กล้าจับ

“เผลอทำหลุดมือ” เขาอ้าง ปิดบังสาเหตุที่แท้จริง ประเมินสถานการณ์ดูแล้วสุชาดาน่าจะยังไม่ได้คุยกับบิดา ยังไม่รู้ว่าเขาทะเลาะกับท่าน ส่งจดหมายลาออกและมาไกลถึงเชียงใหม่

ก็ดี จะได้ไม่ต้องรีบโทรไปบอกบิดาว่าเจอเขา

“แค่หลุดมือตกพื้นไม่น่าแตกขนาดนั้นนะคะ ไม่ได้ติดฟิล์มกันกระแทกเหรอ แล้วเครื่องใหม่ติดหรือยัง ขอจ๋าดูได้ไหม ถ้าเลือกยี่ห้อดีๆ ตกพื้นแรงๆ อย่างมากก็แตกแค่ฟิล์มไม่แตกมาถึงหน้าจอ”

สุชาดารับมาดูตวัดสายตาขึ้นตำหนิ กลับเข้าร้านเดิมให้ช่วยติดฟิล์มกันกระแทก เครื่องของสุชาดาติดฟิล์มเต็มจอดูแลอย่างดี ถนอมราวกับลูกในไส้ไม่อยากสิ้นเปลืองเงินด้วยการซื้อใหม่บ่อยๆ

เห็นจะมีแต่สุธีกับสุจิราเท่านั้นที่เปลี่ยนปีละสองสามครั้ง สนุกกับการใช้เงิน ไม่ชอบนิสัยพี่ชายกับพี่สาวแต่พูดมากไม่ได้ สองคนนั้นชอบไปฟ้องมารดา เป็นเธอนี่แหละที่ถูกมารดาเอ็ดเสียเอง

“เรียบร้อยค่ะ ถ้าฟิล์มมีรอยแตกอย่าเพิ่งรีบดึงออกนะคะ เอามาให้ร้านเปลี่ยน จะยืดอายุการใช้งานโทรศัพท์ได้นานมากขึ้น”

“ขอบใจ” เขายิ้มเล็กๆ ไม่เคยให้น้องสาวมาก่อน จึงไม่รู้รสชาติของการได้รับจะทำให้อิ่มเอมหัวใจ

“กลับไปที่ร้านกันเถอะค่ะ จะได้ไม่เสียเวลาพี่ปลื้ม”

“เอาสิ เออ แล้วพักนี้จ๋าได้แวะไปหาญากับหลานบ้างไหม”

“ไม่ได้ไปเกือบเดือนแล้วค่ะ จ๋าเรียนหนัก แต่โทรคุยบ่อย”

“นอกจากจ๋า ญามีเพื่อนคนอื่นที่นี่หรือเปล่า”

“ถามทำไมเหรอคะ อยากรู้เรื่องญาเหรอ”

ยื่นวงหน้าน่ารักมาสืบหาพิรุธ เผื่อพี่ชายจะเป็นเหมือนพระเอกในนิยายที่เพื่อนชอบเขียนถึง ทำนองว่ามารู้ว่ารักหลังจากไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว พล็อตน้ำเน่า แต่อ่านทีไรก็ชอบแนวนี้

“พี่แค่ไม่เข้าใจทำไมญาเลือกมาอยู่เชียงใหม่ ไกลก็ไกล งานพี่ยุ่งแค่ไหนเขาน่าจะรู้ดี แทนที่จะอยู่ใกล้ๆ ให้ขับรถไปหาง่ายหน่อย”

ปรเมศวร์ขมวดคิ้วดุ ไม่ชอบที่สุชาดาทำหน้าทะเล้น

“ไม่อยากเห็นภาพบาดตาบาดใจมั้งคะ”

“อะไรนะ” ได้ยินไม่ถนัด เงี่ยหูฟังแต่น้องสาวไม่พูดซ้ำ

“เปล่าค่ะ เปล่า ไม่ได้พูดอะไร” กลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มไม่ให้พี่ชายรู้ว่าถูกนินทา “ว่าไปแล้วคิดถึงเสียงแจ้วๆ ของหลานนะคะ ถ้าไม่ติดเรื่องเรียน จ๋าจะขอติดรถไปเล่นกับหลานให้หายคิดถึง”

“ไปไหมล่ะ เลิกเรียนกี่โมง จะสั่งกับข้าวไว้เผื่อ”

“วันหลังนะคะ บ้านญาไกล จ๋าไม่อยากเรียกรถตอนค่ำ”

“บอกแค่ว่าจะไปหรือไม่ไปก็พอ เลิกตอนไหน พี่จะมารับ”

พี่ปลื้มจะมารับ! เหลียวตามแผ่นหลังพี่ชายออกอาการตื่นเต้น พยายามทำดีกับเขามาตั้งแต่จำความได้ในที่สุดเขาก็เปิดใจยอมรับ

“หายไปไหนมา ก็รู้ว่าเราต้องรีบกินรีบกลับโรงพยาบาล จะบ่ายโมงแล้ว ไม่มีเวลาว่างมาเดินเล่นเอื่อยเฉื่อย” สายฝนชะเง้อคอมองหาปรเมศวร์กับสุชาดานาน เปิดฉากตำหนิทันทีที่สุชาดากลับมา

“ขอโทษค่ะ จ๋าคุยกับพี่ปลื้มเพลินไปหน่อยเลยกลับมาช้า”

“รีบสั่งเร็วเข้า จะไม่มีเวลาแล้ว” ส่งรายการอาหารให้สุชาดากับปรเมศวร์ตามลำดับ สองพี่น้องไม่มีใครรับจากมือเธอ สั่งกับพนักงานโดยตรง สายฝนหน้าแตก ก่อนเอะใจตอนที่ได้ยินปรเมศวร์สั่งกลับบ้าน

“อยากสั่งเพิ่มหรือเปล่า สั่งได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจ” เพื่อนน้องสาวไม่มีใครกล้ามองหน้า เขาอารมณ์ดีขึ้นมาบ้างพูดคุยกันเอง

“พี่ปลื้มไม่โกรธพวกเราเหรอคะ ที่ทำนิสัยไม่น่ารัก”

“พี่ไม่ได้โกรธ แค่เหนื่อยๆ ไว้โอกาสหน้าเราค่อยกินข้าวด้วยกัน วันนี้พี่มีธุระต้องไปทำ” ใบหน้าขาวสะอาดตามฉบับพระเอกซีรีส์มีรอยยิ้มใต้แมสก์ เขาไม่รู้ว่าแต่ละคนไปไหนมาบ้าง ประกอบกับทำงานในโรงพยาบาล ไม่น่าไว้ใจ ไม่อยากถอดแมสก์รับประทานอาหารโต๊ะเดียวกัน กลับไปกินข้าวกับลูกเมียที่บ้านสบายใจกว่า

“แค่พี่ปลื้มไม่โกรธ พวกเราก็ดีใจมากแล้วค่ะ”

สามสาวถอดเขี้ยวเล็บแม่เสือแปลงกายเป็นกระต่ายน้อย ไม่กล้าส่งสายตาหรือกระแซะไปใกล้ชิดเหมือนก่อนหน้า รังสีบางอย่างแผ่ออกจากตัวปรเมศวร์ ทำให้สาวๆ เกรงกลัว

พนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟตามลำดับการสั่ง เขาฝากเงินไว้ให้น้องสาวช่วยจ่าย หอบหิ้วถุงอาหารออกจากร้าน

สายฝนเสียดายถ้าปล่อยให้เขาหลุดมืออีกครั้ง ไม่แคร์สายตาใคร ออกจากโต๊ะอาหารกึ่งเดินกึ่งไล่ตามหลังมาขวางทางปรเมศวร์

“ปลื้ม รอก่อน อย่าเพิ่งไป”

“ตามมามีอะไร” น้ำเสียงห้วนเปล่งออกมาในเชิงรำคาญ สายฝนใบ้กินปาก สายตาปรเมศวร์เย็นชาจนสายฝนเข้าใจทำไมสุชาดากลัวพี่ชายนักหนา

“ทำไมกลับเร็วนัก เลี้ยงทั้งทีน่าจะอยู่กินด้วยกันก่อน ไม่ต้องห่วงว่าเด็กพวกนั้นจะปีนเกลียว ตอนที่ปลื้มไม่อยู่ ฝนดุทุกคนเรียงหัวให้มีมายาท รับรองไม่มีใครกล้าตีสนิทปลื้ม”

“บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ ผมไม่ได้โกรธเด็กๆ คุณมีอะไรจะพูดก็พูดมาเถอะ ผมรีบ มีที่ให้ต้องไปต่อ ไม่ว่างอยู่คุยด้วยนาน”

“ฝนแค่... จะมาถามเรื่องงานแต่งกันต์ ได้ข่าวว่ากันต์จะแต่งงานใหม่ ฝนอยากรู้ว่ากันต์จะชวนเพื่อนเก่าหรือเปล่า”

“ทำไมไม่ถามกันต์เอง ผมไม่ใช่เจ้าของงานจะรู้ได้ยังไง”

“ฝนไม่มีเบอร์ ตั้งแต่เรียนจบก็ไม่ได้ติดต่อกันต์เลย กันต์อาจลืมฝนไปแล้วก็ได้ เหมือนปลื้ม ปลื้มก็ลืมฝนไปแล้วไม่ใช่เหรอ”

ส่งสายตาสื่อว่าน้อยใจให้เพื่อนที่ตนเองเคยคิดไม่ซื่อ สายตาปรเมศวร์ไม่ใช่จะมองผู้หญิงคนไหนง่ายๆ เขาไม่คิดจะสนใจ

“ไว้ผมจะบอกกันต์ให้ว่าพบคุณที่นี่ ถ้ากันต์ยินดีเชิญจะให้เขาติดต่อผ่านทางยัยจ๋า แต่ยังไงก็ต้องแล้วแต่ทางนั้น กันต์บอกอยากจัดงานเล็กๆ ไม่เอิกเกริก ไม่รู้จะเชิญแขกมาเยอะหรือเปล่า”

“กันต์ไม่มีเวลาไม่เป็นไร ฝนเข้าใจว่ากันต์งานยุ่ง เอาอย่างนี้ได้หรือเปล่า ปลื้มให้ฝนไปงานแต่งพร้อมกับปลื้มเลยเป็นยังไง แต่ถ้า... ปลื้มรังเกียจฝนก็ไม่เป็นไร ฝนจะลองติดต่อหากันต์เองก็ได้”

“คุณเป็นเพื่อนเก่า เป็นลูกสาวเพื่อนสนิทพ่อผม ผมไม่รังเกียจคุณ แต่เรื่องไปงานด้วยกันผมคงต้องขอปฏิเสธ คุณติดต่อหากันต์ หรือไม่ก็ลองชวนเพื่อนคนอื่น เผื่อมีใครอยากไปพร้อมคุณ”

“ทำไมให้ฝนไปกับปลื้มไม่ได้ ไม่น่าจะเป็นไรนะปลื้ม ถึงยังไงปลื้มก็ต้องไปอยู่แล้ว ฝนไม่ได้เจอเพื่อนเก่านานไม่กล้าไปคนเดียว”

ที่บอกจะชวนคนอื่นแค่แกล้งพูดให้เขาง้อ สายฝนไม่ได้ติดต่อเพื่อนสมัยเรียน คนเดียวที่เธออยากติดต่อก็คือชายตรงหน้า

“คุณชวนเพื่อนคนอื่นเถอะฝน งานแต่งเพื่อนสนิทตัวเองทั้งที ผมต้องไปกับลูกเมียตัวเองอยู่แล้ว จะไปกับผู้หญิงคนอื่นได้ยังไง”

ลูก? เมีย? ขอบปากสายฝนสั่นเทิ้ม เขาแต่งงานมีครอบครัวตั้งแต่ตอนไหน กำแพงแห่งความหวังพังทลายลงมาทับร่างกายเย็นเฉียบ หัวใจเธอแห้งเหี่ยวมองตามแผ่นหลังชายหนุ่ม ด้วยความรู้สึกหน่วงหนึบในใจราวกับว่าถูกทอดทิ้งไว้กลางสายฝน