บทที่ 21

@Seiji Talk

ผมค่อย ๆ ย่องเข้าห้องของตัวเองเพื่อไม่ให้เกิดเสียงจนเซนโตะรู้ว่าผมไม่ได้อยู่ห้องทั้งคืน

“เอ้า ตื่นแล้วเหรอ?” เซนโตะเดินออกมาพร้อมกับหยิบจานและช้อนไปทานอาหารเช้า

“อ...เออ...” ทำไมอยู่ ๆ วันนี้มันถามวะ ปกติไม่เคยเห็นผมอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ

“กูว่าวันนี้จะเข้าคณะสายหน่อย วิชาแรกไม่ค่อยมีอะไรเยอะ” มันว่าพลางตักอาหารเข้าปากก่อนจะพูดต่อ “ฝากมึงเอาของขวัญไปส่งด้วยแล้วกัน”

“ก็ให้ของขวัญไปเองดิวะ โตแล้วยังต้องให้รับส่งอยู่อีกเหรอ?”

“อ้าว มึงไม่ว่างเหรอ ถ้างั้นไม่เป็นไร...” มันเงียบไปสักพักเพราะอาหารเต็มปาก แต่ผมก็ยังขมวดคิ้วรอว่ามันจะจัดการปัญหานี้ยังไง

“?”

“เดี๋ยวกูฝากคิรันเข้ามารับเอง”

“เออก็ได้ กูไปส่งเอง จบ ไม่ต้องลำบากคนอื่นเขา” ว่าจบผมก็รีบเดินเข้าไปในห้องก่อนจะอาบน้ำแต่งตัวและออกมาทานข้าวเช้าเช่นกัน มื้อเช้าค่อนข้างสำคัญ ว่าแต่...ของขวัญจะทานอะไรแล้วหรือยังนะ

เห้ย แล้วทำไมจะต้องไปห่วงยัยเด็กนั่นด้วยล่ะ! ดึงสติหน่อยเซจิ!

 “กูไปละ” น้องชายตัวดีบอกแล้วลุกขึ้นเตรียมตัวออกไปข้างนอก

“ไหนว่าวันนี้เข้าสาย สรุปยังไง?”

“ก็เข้าสาย กูจะไปหาแฟนก่อน” เซนโตะหยิบกุญแจรถแล้วเดินไปทางประตูห้อง ก่อนที่ผมจะนึกถึงคำพูดของของขวัญที่บอกก่อนหน้านี้ขึ้นมาได้

“เห้ย นั่นกุญแจรถกูป้ะ” ผมทำทีเป็นกล่าวหาว่ามันแอบหยิบกุญแจรถของผมไปแทนที่จะบอกเรื่องนั้นตรง ๆ

“อะไร นี่ของกู ของมึงอยู่บนโต๊ะนู่นไม่ใช่เหรอวะ” เซนโตะชี้ไปทางโต๊ะข้างโซฟา ก่อนที่สายตาของผมจะสังเกตเห็นกุญแจรถอีกอันวางอยู่บนนั้น

“เออ...พอดีกูลืม...” ผมรีบก้มหน้าก้มตาทานข้าวต่อ แล้วไม่พูดถึงเรื่องกุญแจรถอีก แต่แล้วเสียงของเซนโตะก็ลอยเข้ามากระทบหูอย่างแผ่วเบาแบบจับใจความไม่ค่อยได้นัก

“เหอะ ไปลืมเอาไว้ที่ไหนล่ะ”

“อะไรนะ?” เนื่องจากขณะที่เซนโตะพูดมันก้มลงไปใส่รองเท้าด้วย ผมจึงฟังไม่ค่อยถนัดนัก

“เปล่า ไม่มีอะไร กูไปละ” แล้วมันก็เดินออกไปอย่างนั้นเลย ทิ้งให้ผมสงสัยว่าเมื่อสักครู่มันพูดว่าอะไรกันแน่

หลังจากทานข้าวเสร็จ ผมก็เตรียมของเพื่อออกไปมหาลัย แต่ก็ไม่ลืมที่น้องชายฝากฝังว่าให้พาน้องสาวไปด้วยกัน ว่าแต่...ควรเอาอะไรไปให้เธอทานระหว่างนั่งรถดีไหมนะ เผื่อว่าเธอยังไม่ได้ทานข้าวไง

“ขนมปังกับไส้กรอกเหรอ” ผมพูดกับตัวเองแล้วหยิบขนมปังแผ่นไปปิ้งรวมถึงลงมือทอดไส้กรอกด้วย นี่ลงทุนไปหรือเปล่าเนี่ยะเรา ไม่เพียงเท่านี้ ผมยังหยิบนมกล้วยใส่กระเป๋าไปด้วย ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้หยิบมาจากซุปเปอร์มาร์เก็ต ทั้งที่ผมไม่ดื่มนมกล้วยเสียด้วยซ้ำ

เอาเถอะ...ก็ดูแลน้องไงเซจิ...แค่นี้ไม่ถือว่าเกินหน้าที่หรอก

ก๊อก ก๊อก

ผมมายืนเคาะประตูหน้าห้องของขวัญอีก...แล้ว...ช่วงนี้ยอมรับตามตรงว่ามาเคาะห้องนี้บ่อยเหลือเกิน แต่ทำยังไงได้ล่ะ ในเมื่อน้องชายของผมมันฝากมานี่นา

“พี่เซจิ? แล้วเซนโตะล่ะคะ?” ของขวัญกวาดสายตาทั่วบริเวณนอกห้องเพื่อมองหาเพื่อนสนิทของตัวเอง

“มันบอกว่าจะเข้าคณะสายน่ะ”

“อ้าว อย่างนั้นเหรอคะ”

“เดี๋ยวพี่ไปส่งเอง”

“?” ดวงตากลมแป๋วเบิกกว้างท่าทางดูตกใจกับคำพูดของผม หรือว่ามันดูระราบระล้วงเกินอย่างนั้นเหรอ?

“เอ่อ...พอดีเซนโตะมันฝากให้ไปส่งน่ะ” ผมรีบแก้ข่าวทันทีก่อนที่เธอจะตกใจไปมากกว่านี้ ก็มันเป็นเรื่องจริงนี่นา ถึงผมจะเต็มใจก็เถอะ

“อ๋อ...” ของขวัญพยักหน้ารับทราบ แต่แล้วก็ยังพูดขึ้นด้วยความเกรงใจ “แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ลำบากพี่เปล่า ๆ”

นั่นไง...ลงเอยที่เกรงใจเราทุกทีเลยสินะ -_- หากเป็นผู้หญิงคนอื่นคงแค่บอกขอบคุณและตามผมไปขึ้นรถอย่างว่าง่าย แต่กับของขวัญ เธอมักจะมีถ้อยคำที่ทำตัวหลีกเลี่ยงผมอยู่เสมอ

“ไม่ลำบากหรอก วันนี้พี่มีเรียนที่คณะพอดี ไปได้แล้ว” พูดจบผมก็คว้ามือของของขวัญแล้วพาลงไปที่ลานจอดรถ ไม่ให้เธอได้มีโอกาสปฏิเสธอีก

ระหว่างทางในรถ บรรยากาศก็ดูเงียบงันขึ้นมาเสียอย่างนั้น ว่าแต่...ทำไมผมถึงหายใจไม่ทั่วท้องแบบนี้นะ...เกิดมาเพิ่งเคยรู้สึกแบบนี้ครั้งแรกด้วยสิ แบบนี้ต้องทำยังไงกัน

ผมเหลือบมองของขวัญที่กำลังนั่งไถโทรศัพท์ของตัวเองพร้อมรอยยิ้มสดใสของเธอ ไม่รู้ว่ากำลังดูอะไร หรือคุยกับใครอยู่!?

“เอ่อ...เธอหิวหรือเปล่า?” ผมถามขึ้นขณะที่รถกำลังจอดติดไฟจราจร ก่อนจะเอื้อมไปหยิบกระเป๋าที่เตรียมใส่กล่องอาหารออกมา

“น้องกินข้าวเช้ามาแล้วค่ะ ตอนนี้ไม่ค่อยหิวเท่าไหร่”

“อ๋อ...อย่างนั้นเหรอ?”

เมื่อได้ยินเธอบอกแบบนั้น ผมก็รีบวางกระเป๋าที่กำลังจะส่งให้เธอลงทันที แต่แล้วของขวัญก็เอื้อมมาคว้ามันไปเสียอย่างนั้น

“อะไรคะเนี่ยะ?” ของขวัญเปิดกระเป๋าใบนั้นออกดู ก่อนจะพบว่าข้างในมีกล่องที่ใส่ขนมปังปิ้งและไส้กรอกที่ผมลงมือทอดเอง รวมถึงนมกล้วยของโปรดเธอด้วย...

ของขวัญเหลือบมองผมด้วยสายตาแปลกใจ...

“เออ...ก็กลัวเธอหิวไง ก็เลยเตรียมของมาให้กิน เผื่อรถติดน่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นน้องขอเอาไปกินที่มหาลัยนะ”

“ตามใจสิ ก็ของเธอทั้งนั้น” ผมตอบเธอทั้งที่สายตายังมองตรงไปข้างหน้า แต่หางตาก็แอบเห็นสีหน้าของเธอที่ดูยิ้มแย้มสดใสมากกว่าเดิม โล่งอกไปที...

“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” เมื่อขับรถมาถึงคณะแล้วดูเหมือนว่าลานจอดรถจะเต็มแล้ว ผมจึงต้องวนหาที่จอดจึงบอกให้ของขวัญลงไปที่คณะก่อนได้เลย เพราะใกล้จะถึงเวลาเรียนแล้ว

“ตอนเย็นก็เจอกันที่ลานคณะนะ”

“ตอนเย็นเหรอ?” ของขวัญขมวดคิ้วทำท่าทางฉงน

“เซนโตะมันก็คงจะไปหาแฟนอีกนั่นแหละ”

“อ๋อ ค่ะ...ไปก่อนนะพี่เซจิ” เธอโบกมือให้ผมแล้วยิ้มหวานมาให้

จำได้ว่าตัวเองก็เคยได้รับรอยยิ้มจากเธอหลายครั้งแล้ว แต่ทำไม...วันนี้มันดูมีอิทธิพลต่อใจแปลก ๆ แฮะ จนกระทั่งของขวัญปิดประตูรถแล้วเดินเข้าคณะไป ผมจึงเพิ่งสังเกตเห็นเงาที่สะท้อนในกระจกของประตูอีกฝั่ง ทำไมถึงได้ยิ้มล่องลอยแบบนี้ล่ะ พอรู้ตัวผมก็รีบหุบยิ้มทันที

ผมขับรถไปหาที่จอดรอตรงแถวหอสมุดแทน จริง ๆ แล้ววันนี้ผมไม่ได้มีเรียนเช้าหรอก คลาสของผมเริ่มช่วงบ่าย แต่ในเมื่อน้องชายของผมมันไหว้วานให้มาส่งของขวัญ แล้วผมจะปฏิเสธได้ยังไงล่ะ

ดีเหมือนกัน จะได้มานั่งอ่านหนังสือก่อนด้วย...

เมื่อถึงช่วงพักเที่ยง ผมก็เดินไปทานข้าวที่โรงอาหารคณะแพทย์ เมื่อเข้าไปถึง สายตาของผมก็เห็นของขวัญที่กำลังนั่งทานข้าวกับเพื่อน ๆ ด้วยรอยยิ้มสนุกสนาน แต่สิ่งทีทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิด ก้คือคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ของขวัญ...

ไอ้คิรันนั่น...

ผมนั่งลงทานอาหารอยู่ตรงโต๊ะที่ห่างจากกลุ่มเพื่อนของของขวัญไม่ไกลมาก ประมาณสามช่วงโต๊ะ แต่ก็นั่งอยู่คนเดียวไม่นาน กลุ่มเพื่อนของผมก็เดินเข้ามานั่งด้วยจนเต็มโต๊ะ

“มาเร็วว่ะ วันนี้” เพื่อนในคณะของผมนั่งลงพร้อมจานข้าว

“กูมีธุระ” ถึงจะตอบเพื่อนแต่สายตาของผมก็ยังจับจ้องไปตรงที่นั่งของของขวัญและคิรัน ที่อีกนิดเดียวก็แทบจะสิงกันอยู่แล้ว ถึงจะห่างประมาณศอกแตะกันแต่ผมก็มองว่าแบบนั้นมันจ้องจะสิงกันชัด ๆ -_-

“มึงมองใครอยู่วะ?” //ตั้งใจถามเซจิแต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ฟังเลย

“....” //จ้องแต่ของขวัญ ไม่ได้ฟังสิ่งที่เพื่อนพูดเลย

“น้องของขวัญเหรอวะ?”

“มึงรู้จักด้วยเหรอ?”

“ถามว่ามีใครไม่รู้จักบ้างดีกว่า แค่เพื่อนร่วมรุ่นเราก็พากันชอบไปเกือบครึ่งแล้ว คนอะไรน่ารักเป็นบ้าเลย”

ใคร!? ใครมันช่างกล้านัก!?

ระหว่างที่ผมกำลังรู้สึกขุ่นเคือง กลุ่มโต๊ะของขวัญก็ลุกขึ้นยืนแล้วเอาจานไปเก็บ แต่ถึงอย่างนั้นไอ้คิรันนั่นก็ยังเดินตามเธออยู่ไม่ห่าง ไม่ว่าจะไปที่ไหน ซื้อน้ำหวานทาน หรือแม้แต่ยืนรอหน้าห้องน้ำ!

มันจะเกินไปแล้ว!