บทที่ 20

ก๊อก ก๊อก

ฉันลืมตาขึ้นมาด้วยสภาพงัวเงียเพราะได้ยินเสียงเหมือนกับว่าใครมาเคาะประตู หรือว่าเป็นเสียงจากความฝันกันนะ ฉันรู้สึกนอนไม่เต็มอิ่มเลยสักนิด เพราะเมื่อคืนกว่าจะหลับก็กลิ้งไปมาอยู่บนเตียงนานมา

ว่าแต่...ทำไมฉันรู้สึกว่าที่นอนมันแคบแปลก ๆ ล่ะ -_-

“พี่เซจิ!” เมื่อพลิกตัวหันไปอีกด้านของเตียงก็พบว่าร่างสูงของเขากำลังนอนทอดกายอยู่บนเตียงข้างฉันเสียอย่างนั้น และด้วยความที่ฉันตะโกนดังสุดเสียง ทำให้เขาเหมือนจะรู้ตัวแล้วลืมตาตื่นขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังนอนกระพริบตาพริ้มอยู่บนเตียงอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร

ให้ตายเถอะ...น่ารักจังเลยอ่ะ เมื่อไหร่เขาจะเลิกน่ารักสักทีเนี่ยะ แต่เดี๋ยวก่อนของขวัญ นี่มันใช่เวลาจะมาชื่นชมความน่ารักของเขาเหรอ!

“ทำไมพี่มานอนบนเตียงได้”

“ก็ฟูกมันนอนไม่ค่อยสบายเท่าไหร่น่ะ เกร็งหลังไปหมดเลย” ว่าพลางดันตัวเองลุกขึ้นนั่งแล้วขยี้ผมตัวเองด้วยความงัวเงีย ทุกคนเชื่อไหม ว่าเพียงอากัปกิริยาเล็กน้อยของเขาก็ทำเอาใจของของขวัญคนนี้เต้นรัวเลยทีเดียว

ก๊อก ก๊อก

เอ๊ะ เสียงเคาะประตูจริงนี่หว่า ไม่ใช่ในฝันแต่อย่างใด แล้วใครมันมาเคาะประตูแต่เช้าเนี่ยะ...

ในขณะที่ฉันกำลังจะเดินไปเปิดประตูหน้าห้อง ข้อความในโทรศัพท์ก็เด้งขึ้นมาเสียก่อน ทำให้ฉันรู้ได้ทันทีว่าแขกผู้มาเยือนถึงหน้าประตูคือใคร

“เซนโตะเหรอ? มาทำอะไรแต่เช้าเนี่ยะ...”

พึ่บ!

เสียงลุกจากที่นอนอย่างรีบร้อนดังขึ้น แต่มันไม่ได้เกิดจากฉันหรอก...เป็นคนข้าง ๆ ฉันเนี่ยะแหละ!

“เซนโตะมาเหรอ?” พี่เซจิรีบร้อนลุกขึ้นจากที่นอนก่อนจะควานหาโทรศัพท์ของตัวเองแล้วรีบไปหาที่ซ่อนตัวทันที ดูทำเข้า เหมือนตัวเองเป็นชายชู้ที่แอบมาอยู่ห้องแฟนคนอื่นอย่างนั้นแหละ -_-

นี่เขาไม่ได้บอกเซนโตะหรอกเหรอว่ามานอนค้างที่ห้องฉัน ไหนว่ามาคุมประพฤติแทนน้องชายยังไงล่ะ แทนที่จะบอกกันให้เรียบร้อย แบบนี้ฉันเองก็จนปัญญาว่าจะอธิบายเรื่องที่เขามานอนที่ห้องให้เซนโตะฟังยังไงน่ะสิ และในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ ฉันจึงรีบนำฟูกเสริมเก็บกลับเข้าที่ก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้เซนโตะเดินเข้ามา

“เปิดช้านะมึงอะ” พอเห็นหน้าฉันมันก็บ่นทันที

“นี่มึงอาบน้ำยังเนี่ยะ” ฉันรีบชิงถามเรื่องของมันก่อนที่มันจะวกเข้ามาถามเรื่องของฉันก่อน เรียกได้ว่า เป็นการดึงหัวข้อสนทนาตั้งแต่แรกเริ่ม

“กูน่ะเหรอ ยังอะ ว่าจะกลับมาอาบที่ห้องเนี่ยะแหละ แค่แวะมาปลุกมึงก่อนเฉย ๆ” เซนโตะเดินเข้ามาแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น

“เออค่ะ กูก็ตื่นของกูได้อยู่แล้วไหม มาห่วงคนอื่นเนี่ยะส่องกระจกดูสภาพตัวเองก่อนเถอะ”

“สภาพมึงก็ไม่ต่างจากกูหรอกมั้ยวะ รีบไปอาบน้ำซะไป วันนี้เรียนสิบโมง เดี๋ยวกูขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวบนห้องแล้วจะลงมารับมึง”

“เออ”

“อย่าสายล่ะ ไม่งั้นกูจะให้มึงไปเอง” ถึงจะพูดแบบนั้นแต่เซนโตะก็ยังนั่งไถโทรศัพท์ของตัวเองไปเรื่อย ทุกอย่างดูเหมือนจะดำเนินการไปได้อย่างราบรื่น แต่แล้วสายตาเจ้ากรรมของฉํนก็ไปโฟกัสเข้ากับของบางอย่าง ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะวางรีโมททีวี ตายห่าแล้ว!

มันคือกุญแจรถของพี่เซจิ!

“เดี๋ยวนะ กูว่าแปลก ๆ” เซนโตะว่าพลางหันมองสำรวจภายในห้อง ทำเอาใจฉันเริ่มเต้นรัวประหนึ่งผู้ร้ายกำลังจะถูกตำรวจสอบสวนในฐานะผู้ต้องสงสัย

“อะไรของมึงอีก ห๊ะ” ฉันทำเสียงเหนื่อยหน่าย พลันสายตาก็ยังจ้องกุญแจรถนั้นอยู่เป็นระยะ

จะเอาออกมายังไงดีล่ะเนี่ยะของขวัญ...

“มึงอยู่คนเดียวกินอะไรเยอะขนาดนี้เลยเหรอวะ” มันว่าแล้วปรายตามองไปยังชามมาม่าที่พี่เซจิทานแล้วตั้งเอาไว้เมื่อวานนี้ นอกจากนี้ก็ยังมีจานข้าวและขนมของฉันวางเอาไว้ด้วย

“ก...ก็เออดิ่ กูก็หิวเป็นมั้ยวะ หนังสือก็ต้องอ่าน” เมื่อแถจบ ฉันก็รีบเดินไปรวยจานชามพวกนั้นไปวางไว้ในอ่างทันที ก่อนจะเดินออกมาหาเซนโตะอีกรอบ แต่ในตอนนั้นเอง บานประตูห้องนอนก็แง้มออกนิดหน่อย ฉันจึงได้เห็นว่าพี่เซจิพยายามจะหาทางออกไปจากห้องอย่างแนบเนียน

แต่มันจะเนียนได้ยังไงกัน...ในเมื่อกุญแจรถของเขามันยังวางเด่นอยู่บนโต๊ะข้างโซฟาแบบนั้น!

“กลับเข้าไปก่อน...” ฉันรีบโบกไม้โบกมือส่งสัญญาณให้พี่เซจิที่ตอนนี้กำลังจะคลานออกมาทางห้องครัว

“ห๊ะ?” พี่เซจิทำหน้าฉงน

“เข้าไปก่อน...” ฉันไม่ได้พูดออกเสียงหรอกนะ พยายามอ้าปากกว้างเพื่อให้เขาอ่านได้ก็เท่านั้น

“?”

“กุญแจ...” ฉันทำสัญญาณมือ แต่ไม่รู้ว่าเขาจะเข้าใจตรงกันหรือเปล่าเนี่ยะสิ

“ทำอะไรวะของขวัญ” เสียงเซนโตะดังขึ้นทำเอาฉันสะดุ้งเฮือก พี่เซจิเองก็รีบหลบเข้าไปในห้องอีกครั้งเช่นกัน

“อ๋อ...ไม่มีอะไรมึง กูปัดแมลงอะ สงสัยเมื่อคืนทิ้งจานแช่เอาไว้แมลงก็เลยมาตอม” ฉันว่าพลางทำท่าปัดแมลงโชว์มันอีกรอบ

“สกปรกนะมึง” มันว่าแล้วทำหน้าทำตาเหมือนรังเกียจ

“มึงนั่นแหละสกปรก น้ำก็ยังไม่อาบ กลับไปได้แล้ว!”

“เออ ๆ กูไปละ” ไม่คิดว่าเซนโตะจะยอมกลับออกไปง่ายขนาดนี้ แต่ในขณะที่มันลุกขึ้นยืนนั้น ก็เหลือบมองไปยังกุญแจรถตัวต้นเหตุนั่นเข้าจนได้

“เอ๊ะ...กูเอามาวางไว้ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ” เซนโตะหยิบกุญแจขึ้นมาอย่างพิจารณาก่อนจะเดินหยิบมันติดตัวไปด้วย และสาเหตุที่เนเช่นนี้ก็เพราะว่าสองพี่น้องใช้รถยี่ห้อเดียวกันน่ะสิ

“เอ่อ...นั่นมัน(ไม่ใช่ของมึงค่ะ)...” ฉันอยากจะพูดออกไปแบบนั้น แต่ก็ไม่สามารถทำได้

“อะไรนะ?”

“เปล่ามึง ไม่มีอะไร...มึงไปเถอะ”

“มึงนี่...ช่วงนี้ทำตัวพิลึกจังวะ” เซนโตะบ่นใส่ฉันก่อนจะเดินออกจากห้องไป เอาเถอะ ถึงยังไงฉันก็ไม่สามารถทักท้วงได้อยู่แล้วว่านั่นเป็นกุญแจรถของพี่เซจิ ให้เขาไปตามทวงกุญแจรถจากน้องชายเองแล้วกัน...

หลังจากเซนโตะเดินออกจากห้องไป พี่เซจิก็เปิดประตูแล้วเดินออกมาจากห้องนอน

“พี่เซจิ...เซนโตะมันหยิบกุญแจรถพี่ไปนะ”

“ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวเรื่องนั้นพี่จัดการเอง”

พี่เซจิรอให้เวลาผ่านไปอีกสักพักก่อนเดินกลับไปที่ห้องของตัวเองไปเพื่อไม่ให้เซนโตะทันสังเกตได้ว่าเขาไม่ได้อยู่ที่ห้องของตัวเองทั้งคืน...

“สายแล้วของขวัญ วุ่นวายอะไรไม่รู้แต่เช้าเลย!” เมื่อพี่เซจิกลับไปแล้ว ฉันก็รีบตารีตาเหลือกไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วมานั่งทานอาหารเช้าระหว่างที่รอให้เซนโตะลงมาหา แล้วไปมหาลัยพร้อมกัน

ในขณะที่ชายหนุ่มและหญิงสาวทั้งสองคิดว่าแผนการณ์ของพวกเขาแนบเนียนมากนั้น มือหนาของเซนโตะก็ควานหยิบของในกระเป๋าของตัวเองเข้าพอดี

มันอาจไม่ได้น่าฉงนมากนัก หากสิ่งที่เขาบังเอิญเจอในกระเป๋าของตัวเองไม่ใช่กุญแจรถอีกคัน ซึ่งอันนี้ดูเหมือนจะเป็นของเขาเอง

ร่างสูงทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา ก่อนจะมองกุญแจสองอันสลับกันไปมา พลางแสยะยิ้มอย่างทีชัยขึ้นมา “เหอะ กูก็ว่า ช่วงนี้ทำตัวเหมือนผีเข้ากันทั้งคู่เลย” ว่าจบ เซนโตะก็เดินเอากุญแจรถไปวางลงบนบาร์ครัว ซึ่งเป็นจุดที่เขาวางเอาไว้เป็นประจำ ส่วนของเซจิก็วางเอาไว้บนโต๊ะข้างโซฟา เพื่อแสร้งทำเป็นว่าตัวเองไม่รู้เรื่องของพี่ชายและเพื่อนสนิทของตัวเองเลย