21. Part : ทนไม่ไหว

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ทนไม่ไหว

--------------------------------------------------------------------------

“มานั่งนี่สิครับยูมิ” โยชิลุกขึ้นและเลื่อนเก้าอี้ที่ว่าง ตัวที่อยู่ติดกับตนให้สาวสวยนั่ง

ทว่าเก้าอี้ตัวนั้นถูกถีบกระเด็นโดยเท้าของโจอิ ร่างบางถูกลากไปที่นั่งอีกฝั่งที่อยู่ห่างจากโยชิ เวลานั้นกลุ่มเพื่อนที่นั่งอยู่ร่วมโต๊ะปาร์ตี้ ต่างก็ลุ้นหนักว่าสองคนจะตีกันอีกหรือเปล่า

“เห้ยใจเย็นๆ เพื่อนกันค่อยๆ คุยกันดิวะ” เจ้างานพูดขึ้นเพราะบรรยากาศภายในงานเริ่มเปลี่ยน

“มึงก็รู้ว่ากูเลิกนับเพื่อนกับไอ้เหี้ยนั่นตั้งนานแล้ว ต้องให้บอกไหมว่าตั้งแต่ตอนไหน?”

“เออๆ ช่างแม่งเหอะ อย่าไปพูดถึงเรื่องอดีตเลย” เพื่อนในโต๊ะคนหนึ่งพูดขึ้น เพราะก็รู้กันดีว่าโจอิโกรธเกลียดโยชิด้วยเหตุผลอะไร

“ว่าแต่นี่แฟนใหม่มึงเหรอวะไอโจอิ?” (เสียงกลุ่มเพื่อนในโต๊ะ)

“ที่หายหน้าไปนานนี่หายไปกกสาวมาใช่ไหมวะ?” (เสียงกลุ่มเพื่อนในโต๊ะ)

“นี่น้องสาวไอโจอิมัน ใช่เมียที่ไหนล่ะ” ซันจิพูดบอกเพื่อนในโต๊ะท่าทางกระแนะกระแหนถึงสถานะพี่น้องของทั้งคู่ที่ใครดูก็รู้ว่าไม่ใช่

“ใช่ค่ะ ยูมิเป็นน้องพี่โจอิ” เธอพูดยืนยันคำพูดของซันจิ เพราะรู้สึกน้อยใจเล็กๆ กับคำว่าน้องสาวที่ได้ยิน

มือน้อยผลักแขนล่ำที่เกาะอยู่ช่วงเอวของเธอออก เพราะรับมือกับความหงุดหงิดภายในใจที่เป็นอยู่ไม่ไหว เธอคาดหวังว่าเขาจะบอกกับเพื่อนๆ ถึงสถานะของเธอกับเขาอย่างตรงไปตรงมา เหมือนกับที่พูดบอกกับพี่ชายของเขา แต่กลับผิดคาดที่เธอคิดไว้...

“...” และท่าทางที่เธอแสดงออกแบบนั้นก็ทำคนพี่ตั้งคำถาม เพราะสีหน้าของเธอแสดงออกชัดเจนว่าเธอกำลังงอนเขาอยู่กับเรื่องบางอย่างที่เขาไม่แน่ใจว่าทำอะไรผิดไป จนทำให้เธอเกิดงอแงขึ้นแบบนี้

“เป็นอะไร?”

“...”

“พี่ถามว่าเป็นอะไร” โจอิขยับเข้าไปกระซิบถามคนตัวเล็กอีกครั้ง โดยใช้น้ำเสียงพูดนุ่มนวลขึ้นกว่าที่ถามไปรอบแรก ทว่ากลับไม่มีคำตอบอะไรจากยูมิ และเธอก็นั่งนิ่งเงียบอยู่แบบนั้นจนกระทั่งถึงเวลาที่ทั้งคู่ต้องลาเจ้าภาพกลับ

ภายในรถ...

ยูมินั่งนิ่งตลอดที่อยู่บนรถระหว่างทางที่ทั้งคู่ขับกลับบ้าน และไม่ว่าโจอิจะพูดถามอะไรเธอก็ไม่พูดตอบกับสิ่งที่เขาต้องการจะรู้ “พี่ถามว่าเป็นอะไร?”

“...”

“สรุปจะไม่ตอบใช่ไหม?”

“...” เธอยังคงนั่งเงียบอยู่เช่นนั้น และความเงียบของเธอก็ทำคนพี่ทนไม่ไหว ต้องดึงเบรกมือเพื่อเลี้ยวรถกระทันหันตรงช่วงยูเทิน

เอี๊ยด!!

“อ๊าย!” คนตัวเล็กร้องออกมาอย่างตกใจเพราะท้ายรถที่สะบัดตอนหักเลี้ยว

“ถ้าจะเงียบอยู่แบบนี้เดี๋ยวพี่ไปส่งที่บ้าน วันนี้แยกกันนอนก็แล้วกัน...”

ยูมิไม่มีคำพูดใด เมื่อแฟนหนุ่มของเธอเลือกจะทำเช่นนั้น และได้แต่นั่งเงียบจนกระทั่งถึงบ้านของเธอ “...”

ห้องนอนยูมิ...

โจอิทำตามสิ่งที่พูดบอกกับยูมิ เพราะหลังจากที่ส่งเธอถึงบ้านเขาก็ขับรถกลับบ้านตัวเองทันที โดยปล่อยทิ้งเรื่องค้างคาใจให้เป็นไปเช่นนั้น ไม่รอฟังสิ่งที่ต้องการรู้จากแฟนสาวว่าเธอเป็นอะไรถึงได้มีท่าทางงอนเขาเช่นนั้น เพราะการที่เขาเค้นถามคำตอบหลายๆ ครั้ง ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิด จึงคิดว่าการแยกกันอยู่ในตอนที่เขาอารมณ์ร้อนเช่นนี้คงเป็นเรื่องที่ดีกว่า

“ฮึก ไอ้คนใจร้าย”

คนงี่เง่าพูดออกมาด้วยความน้อยใจ เธอคิดว่าเขาจะพูดขอโทษเธอกับเรื่องที่ทำผิด ทว่าเขากลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทำผิดอะไร นั่นยิ่งทำให้เธอคิดน้อยใจและแสดงนิสัยเด็กน้อยออกมาใส่เขา โดยการเงียบไม่พูดไม่จาตลอดที่นั่งอยู่ที่งานและตลอดทางที่นั่งรถกลับบ้าน

จนเรื่องเล็กๆ ที่เกิดขึ้นกลายเป็นเรื่องใหญ่อย่างไม่คาดคิด ซึ่งก็ไม่อาจตัดสินได้ว่าใครผิด เพราะก็มีส่วนผิดด้วยกันทั้งคู่ ปัญหาเล็กๆ นั่นทำให้คืนนี้ยูมิต้องนอนอยู่ลำพังโดยไร้โจอินอนข้างกายเหมือนกับทุกคืนที่ผ่านมา ส่วนโจอิเองก็พลอยนอนไม่หลับทั้งคืนเมื่อไร้คนตัวเล็กนอนอยู่ร่วมเตียง

ร้านอาหารหน้ามหาลัย ช่วงเที่ยงของวันรุ่งขึ้น...

วันนี้ยูมิเดินทางมาเรียนโดยคนขับรถส่วนตัวที่ไม่ใช่โจอิเหมือนเคย และช่วงพักเที่ยงนี้ เธอก็ทานข้าวอย่างไม่เป็นสุข เพราะคนที่เคยแวะมาหาที่มหาลัยในช่วงเที่ยง เขาไม่มานั่งรอเธออยู่ที่ร้านข้าวเหมือนทุกวัน…

“ยูมิครับ พี่ขอนั่งด้วยได้ไหม?”

“พี่โยชิ…” แม้แปลกใจที่เห็นว่าเขามาทานข้าวที่นี่ แต่ก็ไม่อาจพูดปฏิเสธคำขอนั้นได้ “...เชิญค่ะ”

“ทำไมเมื่อวานยูมิรีบกลับจังล่ะครับ มีปัญหาอะไรกับไอโจอิมันหรือเปล่า?” คนที่อยู่จนจบงานเลี้ยงพูดถามกับสาวสวยที่กลับก่อนเวลา เพราะพี่ชายของเธอลากตัวกลับบ้าน

“...ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”

“เหรอครับ ...ว่าแต่เมื่อไหร่ยูมิจะว่างไปเดทกับพี่ล่ะครับ พร้อมเปิดใจหรือยัง?” โยชิทวงถามเธอถึงเรื่องที่เคยคุยกันไว้ ว่าหากเธอพร้อมเขาจะเดินหน้าจีบเธอ

“...เราเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันเถอะนะคะ ยูมิคิดว่าเป็นแบบนี้ดีกว่า”

“ทำไมเหรอครับ หรือเพราะยูมิมีคนที่ชอบอยู่แล้วเหรอ?” คนร่างสูงฝืนยิ้มแม้ลึกๆ จะแอบหวั่นใจกับคำตอบของเธอ เพราะกลัวว่าจะเป็นคนเดียวกับที่เขาคิดอยู่

“...”

“ก็บอกมันไปสิว่ามีผัวแล้ว” ชายเจ้าของเสียงเข้มพูดจบก็นั่งลงบนโซฟาที่ว่างข้างยูมิ เขานั่งไขว่ห้างท่าทางสบายใจเมื่อพูดประโยคนั้นออกมา

ก่อนที่จะหันมาถามสาวสวยที่อยู่ในชุดนักศึกษา ถึงความรู้สึกของเธอเวลานี้ ว่าหายโกรธหายงอนเขากับเรื่องเมื่อคืนหรือยัง เรื่องที่เขาครุ่นคิดอยู่ทั้งคืนถึงต้นเหตุที่ทำให้เธองอน

“หายงอลพี่หรือยังครับ?”

“...” ศีรษะของสาวขี้งอนถูกมือหนาลูบง้ออย่างอ่อนโยน จนทำความน้อยใจที่เป็นอยู่ทั้งวันทั้งคืนหายสนิท

“ที่ไอโจอิพูดหมายความว่ายังไงเหรอยูมิ?”

“หมายความว่ายูมิเป็นเมียกูไง...แล้วมึงก็อย่าสะเออะมายุ่ง ชัดหรือยัง?”

โจอิพูดออกไปเต็มปากเต็มคำถึงสถานะที่เขาควรจะบอกให้ทุกคนในงานเมื่อคืนรู้ ว่าที่จริงแล้วเธอไม่ใช่น้องสาว แต่เป็นแฟนสาวของเขา…

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds