38. Part : หรือเข้าใจผิดไป?

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : หรือเข้าใจผิดไป?

--------------------------------------------------------------------------

โจไซใช้มือประคองท้ายทอยสวยไว้ ก่อนจะค่อยๆ ก้มหน้าลงมองชิคุณ ใบหน้าสวยที่เปียกปอนไปด้วยคราบน้ำตาทำเขาเอ่ยถามกับตัวเองว่าสิ่งที่ทำมันเกินไปหรือเปล่า และหากว่าสิ่งที่เธอพูดเป็นความจริง ตัวเขาคงพลาดทำเรื่องชั่วครั้งใหญ่หลวงกับสาวสวย

“ฉันจะแน่ใจได้ยังไง?”

“ฮึก ตรงนั้นของฉันเจ็บไปหมด เลือดออกเยอะเลย ท่านประธานเห็นไหมคะ ฮือ! มันเจ็บ”

“...” เขาเงียบฟังและก้มลงมองตามสิ่งที่เธอพูด ถึงได้สังเกตเห็นว่าเลือดคาวนั้นแตกกระจายเต็มสองง่ามขาขาว

“ฉันเพียงแค่จะปกป้องสิ่งที่มี แต่ว่า ฮึก ท่านประธานทำลายมันไปแล้ว ฮือ~ คุณข่มขืนฉัน…”

“เอ่อคือ...”

แม้ความสงสัยจะยังไม่หายไป แต่กลับมีความรู้สึกผิดเกิดขึ้นแทรกในจังหวะนั้นที่เธอพูดบอกว่าเขาข่มขืนเธอ และมันก็เป็นเรื่องจริงจนปฏิเสธความผิดไม่ได้ โจไซรีบลุกถอยออกจากร่างที่เขาคร่อมทับอยู่และหยุดทุกกิจกรรมไว้เพียงเท่านั้น

ซึ่งเมื่อเขามองลงไปที่ความสาวที่บอบช้ำ ไม่เพียงแค่คราบเลือด หน้าปากทางเข้ายังมีคราบน้ำข้นที่เขาแตกไว้ด้านในเป็นจำนวนมากไหลย้อนออกมาเพราะจำนวนครั้งที่ปล่อยใส่ไปไม่ต่ำกว่าสามครั้ง

สาวสวยดันตัวขึ้นนั่งและเขยิบถอยห่างอีกคน เธอดึงผ้ามาคลุมร่างกายไว้และแสร้งทำเป็นว่าหวาดกลัวเขาเพื่อเรียกร้องความเห็นใจและสำนึกผิดจากชายหนุ่ม

“คือฉัน...”

“อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ! ฮือ~”

“...”

โจไซยิ่งรู้สึกผิดเมื่อเห็นปติกิริยาที่ชิคุณแสดงออกต่อเขา ภาพที่เธอร้องไห้จนสำลักน้ำลายทำให้เขาต้องเปลี่ยนการแสดงออกต่อเธอ

“เอ่อฉัน… นอนกันเถอะ ตื่นแล้วค่อยคุย”

คนตัวสูงทิ้งตัวลงนอนก่อนจะรวบตัวสาวสวยที่คิดหนีออกจากเตียง ดึงลงมานอนกอดแทนคำขอโทษที่เขายังไม่มั่นใจว่าควรพูดมันออกไป เพราะความสงสัยที่มีต่อตัวเธอยังไม่ได้รับความเชื่อมั่นมากพอ

“ฮึก ฮึก ฉันไม่ทำแล้ว ฉันขอลาออก ฮือ~”

“...ฉันให้เธอออกตอนนี้ไม่ได้”

“คุณไม่มีสิทธิ์มาห้ามฉันนะคนใจร้าย ฮือ ฉันจะแจ้งตำรวจจับคุณ” ชิคุณแสดงละครได้เนียนจนโจไซเริ่มแสดงความเป็นตัวตนเดิมของเขาออกมา นั่นคือความอบอุ่น

“ถ้าพิสูจน์แล้วว่าสิ่งที่ฉันคิดมันผิด ฉันจะยอมรับผิดชอบทุกอย่าง ถ้าเธอจะแจ้งความจับฉันฉันก็ยอม...”

“...”

“แต่ถ้าสิ่งที่ฉันสงสัยอยู่เป็นจริง... ฉันขอให้เธอล้มเลิกมันซะ เพราะฉันจะไม่มีทางปล่อยให้เธอไปทำลายครอบครัวฉันเด็ดขาด”

“ฮึก งั้นคุณก็เตรียมตัวติดคุกได้เลย”

“...” หวังว่าผมจะได้ติดคุกจริงๆ อย่างที่เธอพูดขู่ เพราะหากเป็นแบบนั้นก็คงดีกว่าให้เรื่องที่ผมสงสัยและกังวลเกิดขึ้นจริง

โจไซมองใบหน้าของสาวเจ้าน้ำตาด้วยความรู้สึกสงสารและอยากจะพูดคำขอโทษกับเธอเต็มที แต่ก็อยากให้แน่ใจก่อนว่าสิ่งที่คิดเป็นเรื่องจริง

“ปล่อยนะ อย่ามากอดฉัน”

“นอนนิ่งๆ สิ” โจไซใช้เสียงโทนนุ่มที่เขาใช้มันพูดจนเป็นเอกลักษณ์พูดบอกกับคนตัวเล็กที่พยายามผลักดันตัวเขาออกห่างจากเธอ

“คุณก็อย่ามากอดฉันสิ”

“ถ้าเธอไม่ยอมนอนนิ่งๆ งั้นฉันไม่นอนแล้วดีไหม...” ดึ๊บ~

เขาเด้าแกนชายที่แข็งตัวใส่ท้องน้อยของคนตัวเล็ก เพื่อเตือนให้เธอหยุดการกระทำและนอนนิ่งๆ อยู่ในอ้อมกอดของเขา ความเจ้าเล่ห์ร้ายกาจนั้นเขาเรียนรู้มันมาจากพี่น้องร่วมสายเลือด และความเป็นชายในจิตใต้สำนึกลึกๆ

“หยุดนะ...”

“งั้นนอน”

“...” ไม่น่าแดกเหล้าจนเมาเลยกู เกือบไปแล้ว…

ชิคุณเลิกดื้อและยอมนอนหลับไปพร้อมกับโจไซเพราะร่างกายที่อ่อนเพลียและบอบช้ำจนฮึดสู้ต่อไม่ไหว แรงชายที่เขาใช้กับเธอทำร่างกายของเธอปวดเมื่อยไปทั้งตัว

ช่วงสายของวันรุ่งขึ้น...

เช้าวันนี้โจไซตื่นขึ้นก่อนเลขาสาว เธอยังคงนอนหลับอยู่เช่นนั้นและดูเหมือนจะอาการไม่ค่อยดีเท่าไหร่หลังผ่านศึกหนักเมื่อคืน...

“ตัวร้อนจัง ชิคุณ~”

“อือ อย่านะ”

“ชิคุณ ไม่สบายเหรอ”

“อือ อย่าทำฉันนะ” เวลานี้พิษไข้ร้อนระอุทั่วร่างกาย และใจแกร่งของสาวนักฆ่าก็ไม่อาจต้านพิษไข้ได้

“ฉันไม่ได้จะทำอะไรเธอสักหน่อย...” โจไซดันตัวลุกขึ้นและคว้าโทรศัพท์มาโทรหาลูกน้องของเขา

“ไปรับหมอให้ฉันที พามาที่คอนโดนะ”

สิ้นเสียงคำสั่งโจไซก็รีบลุกขึ้นหาเสื้อผ้าในตู้มาใส่ เขาหยิบมีดคมที่ตกอยู่แถวหน้าตู้เสื้อผ้าบานหรูออกไปเก็บไว้ที่ครัว อาวุธที่ทำให้เขาสงสัยในตัวเธอ ก่อนจะกลับเข้ามาพร้อมกับผ้าเช็ดตัว น้ำอุ่น และยาลดไข้

“กินยาก่อนนะชิคุณ เดี๋ยวฉันเช็ดตัวให้”

“งือ~” เธอครางเสียงออกมาอย่างหัวเสีย เพราะนานแล้วที่เธอไม่ได้พบเจอกับพิษไข้ที่สูงถึงขั้นนี้ “แค่กๆ”

“ฉันให้ลูกน้องไปรับหมอมาแล้ว เดี๋ยวอีกสักพักก็น่าจะมาถึง”

“ฉันอยากกลับบ้าน”

“นอนพักก่อนเถอะนะ ถ้าดีขึ้นแล้วเดี๋ยวฉันไปส่งที่บ้านเอง” โจไซพูดด้วยความรู้สึกผิด ก่อนจะยัดยาใส่มือของชิคุณและยื่นแก้วน้ำสะอาดให้เธอดื่ม

อึก อึก!

“นอนพักนะ เดี๋ยวฉันเช็ดตัวให้”

ผู้บริหารหนุ่มประคองร่างเลขาสาวลงนอนบนเตียงอีกครั้งหลังจากทานยาเสร็จ ร่างกายของเธอร้อนระอุจนสาวสวยนอนตัวสั่นเพราะพิษไข้ที่วิ่งอยู่ทั่วร่างกาย

“แค่กๆ!”

ส่วนโจไซก็เช็ดตัวให้สาวสวยอย่างระวังมือ เขาเห็นรอยช้ำที่ข้อมือของเธอแล้วก็ยิ่งรู้สึกผิด กลัวว่าจะไปสร้างบาดแผลในใจให้กับเธอ

“ฉัน...ขอโทษนะ”

“ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ ถ้าหมอมาฉันจะให้เขาออกใบรับรองแพทย์ให้ เพื่อรับรองว่าฉันถูกคุณข่มขืนจริงๆ ทีนี้คุณได้ติดคุกหัวโตแน่ แค่กๆ”

“ก็บอกแล้วไงว่าฉันยอม ยอมรับผิดชอบทุกอย่างถ้าสิ่งที่ฉันคิดมันผิดพลาดจริงๆ”

“ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่รู้จักคนที่คุณพูดถึง คุณนั่นแหละที่ยัดเยียดความผิดให้กับฉัน”

“ก็เธอเล่นถือมีดโผล่มาแบบนั้น เป็นใครไม่ตกใจบ้างล่ะ ถ้าฉันห้ามแรงเธอไม่อยู่คงได้ตายคาเตียงไปแล้ว...”

“ผิดที่ฉันเองแหละ ไม่น่ากินเหล้าเมาจนขาดสติเลย” ชิคุณพูดโทษตัวเองทั้งน้ำตาก่อนจะเมินหน้าหนีโจไซไปอีกทาง เพื่อให้เขารู้สึกผิดต่อเธอที่ทำให้เธอต้องเป็นเช่นนี้

“ชิคุณ~ ฉันขอโทษ”

“...” ชิคุณเงียบนิ่งไปไม่โต้ตอบคำขอโทษใดๆ จากเขา เพราะทางเดียวที่เธอจะลอดจากความสงสัยของเขา คือการทำให้เขาเป็นคนผิด ไม่ใช่เธอ…

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds