4. Part : คู่แข่ง คู่แค้น

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : คู่แข่ง คู่แค้น

--------------------------------------------------------------------------

เช้านี้เป็นเช้าที่สดใสของโจอิ เพราะเรื่องชั่วๆ ที่เขาทำลงไปเมื่อคืนมันทำให้เขารู้สึกกระปรี้กระเปร่าอย่างบอกไม่ถูก ต่างจากคนตัวเล็กที่วันนี้อารมณ์เสียตั้งแต่เช้า เพราะต้องตื่นมาเจอหน้าคนที่เธอไม่อยากเจอ...

“คุณฮารุกลับพร้อมกับคนขับรถได้เลยนะครับ ผมให้ลูกน้องขับรถมาให้ที่นี่แล้ว”

เปรี๊ยะ!

“อ้าว ตีผมทำไมครับ”

“จะตีต้องมีเหตุผลด้วยหรือไง...” คุณฮารุหงุดหงิดที่ลูกชายคนเล็กของเธอทำสิ่งที่อยากทำตามอำเภอใจโดยไม่ปรึกษาเธอก่อน จึงอยากทำตัวไร้เหตุผลแบบเขาดูบ้าง

“งั้นแม่กลับก่อนนะยูมิ …ไปส่งน้องให้ถึงมหาลัยด้วยล่ะ”

“รู้แล้วน่า”

เปรี๊ยะ! “รู้แล้วน่าเหรอ? ฉันเพื่อนเล่นแกหรือไงตาโจอิ ฮะ?”

“รู้แล้วครับ~”

“กลับดีๆ นะคะคุณแม่”

“ไว้เจอกันนะลูก^^” คุณฮารุโบกมือลาลูกทั้งสองก่อนจะขึ้นรถออกจากบ้านไป ส่วนยูมิที่เห็นแบบนั้นก็รีบเปิดประตูขึ้นรถของโจอิไป เพียงแค่เห็นว่าเขาทำท่าจะออกคำสั่งกับเธอ

ปึง!

“ให้มันได้อย่างนี้สิ...” โจอิพูดชอบใจกับท่าทางของน้องสาว ที่ทำหน้างอแต่เช้าแถมยังแสดงท่าทางไม่น่ารักใส่เขาด้วยการปิดประตูรถเสียงดัง

“ทำหน้าให้มันดีๆ”

ทันทีที่โจอิขึ้นมาบนรถสปอร์ตคันหรูสองที่นั่งของเขา ก็รีบพูดเตือนน้องสาวถึงสีหน้าที่เธอแสดงออกอยู่เวลานี้ ทว่ายูมิกลับนั่งเงียบไม่พูดไม่จา ไม่แม้แต่มองหน้าของโจอิ

“...”

“ฉันพูดด้วยไม่ได้ยินเหรอ?” คนเจ้าอารมณ์เอี่ยวตัวมาจ้องหน้าสาวสวยที่เอาแต่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ แล้วพูดประโยคเมื่อครู่ใกล้ใบหูของเธอ

“มันจะสายแล้วรีบไปเถอะน่า ฉันมีเรียนเช้า...” คนตัวเล็กขว้างตาค้อนใส่อีกคนเมื่อพูดใกล้จบประโยค

“ฉัน?”

หมับ! “..อ๊ะ!”

“ฉันงั้นเหรอ?” โจอิรวบข้อมือของสาวร่างเล็กไปขู่เค้นถามกับคำที่เธอใช้เรียกแทนตัวเองเมื่อครู่ “เธออายุห่างกับฉันสิบเอ็ดปีเลยนะ อย่าให้ฉันต้องบอกว่าเธอควรใช้คำพูดแบบไหนพูดกับฉัน...”

“อ๊ะ! เจ็บ!”

“...” คนเจ้าอารมณ์ไม่สนใจว่าจะทำเธอเจ็บ เพราะเขาตั้งใจบีบข้อมือเล็กของเธอสุดแรงเพื่อให้เธอรู้สึกเช่นนั้น และไม่คิดต่อต้านเขาไม่ว่าจะด้วยคำพูดหรือท่าทางที่แสดงออก

“ฮือ ยูมิเจ็บ!”

“เหอะ!” โจอิกระตุกขำอย่างสะใจและเริ่มเบาแรงลงเมื่อเห็นว่าเขาทำเธอร้องไห้ได้ “ทีหลังอย่าพูดอะไรไม่เข้าหูฉันอีก...”

จ๊วบ~

ใบหน้าสวยถูกดึงไปบดจูบอย่างเอาแต่ใจ ซึ่งเวลานั้นยูมิได้แต่หยุดนิ่งและปล่อยให้อีกคนกระทำสิ่งที่อยากทำตามใจ เพราะนั่นเป็นวิธีเดียวที่เธอจะเอาตัวลอดได้จากคนชั่วอย่างเขา

หน้ามหาลัย...

“เลิกเรียนกี่โมง เดี๋ยวฉันมารับ” โจอิพูดถามสาวสวยในชุดนักศึกษาเมื่อขับรถมาถึงหน้ามหาลัยของเธอ

“ไม่ต้องหรอก ยูมิกลับเองได้...” เธอพูดอย่างระวังน้ำเสียงและท่าทางเพื่อไม่ให้อีกคนโมโห แต่การที่เธอตอบไม่ตรงคำถามก็ทำเขาหงุดหงิดได้เช่นกัน

“ฉันถามว่าเลิกเรียนกี่โมง!”

“...ห้าโมง!” เธอตะคอกใส่หน้าโจอิเสียงดัง ก่อนจะรีบเปิดประตูรถวิ่งหนีไป

ทว่าท่าทางเมื่อครู่ของเธอมันไม่ได้ทำให้เขาโกรธหรืออารมณ์เสียเลย แต่กลับรู้สึกถูกใจที่เห็นว่าเธอนั้นเริ่มมีอารมณ์บ้าตอบกลับเขาถูกจังหวะที่เขาอยากจะเห็นมัน

ความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ของโจอิ มันทำให้คนที่อยู่ด้วยสับสนว่าควรแสดงอารมณ์ความรู้สึกเช่นไรต่อเขา เพราะบางครั้งเขาก็อยากให้ฝ่ายตรงข้ามยอมสยบให้ตน แต่บางครั้งก็อยากเห็นฝ่ายตรงข้ามสู้ตอบกลับ ซึ่งการเอาใจยากเช่นนี้ไม่เพียงแค่ทำคนอื่นสับสน เขาเองก็สับสนตัวเองเช่นกัน ว่าจริงๆ แล้วเขาเพียงแค่อยากแกล้งเธอหรือเพราะอะไรกันแน่...

โรงเรียนสอนเทควันโด้ ช่วงสี่โมงเย็น...

ที่จริงวันนี้ยูมิเลิกเรียนเวลาสี่โมงเย็น แต่ที่บอกโจอิไปแบบนั้นเพราะเธอต้องการจะหนีหน้าเขามาทำธุระสำคัญที่ไม่อยากให้เขาตามมาด้วย

เธอลงเรียนเทควันโด้ไว้ เพราะการจะขึ้นรับตำแหน่งหัวน่าแก๊งมาเฟีย เธอจะต้องมีความแข็งแกร่งให้มากกว่านี้ อย่างน้อยก็ควรจะเรียนรู้วิธีป้องกันตัวเพื่อปรับเปลี่ยนภาพลักษณ์ของเธอไม่ให้ดูอ่อนแอเหมือนก่อน

“เอ๊ะ พี่โยชิ” ยูมิอุทานออกมาเมื่อเห็นว่าในคลาสเรียนนี้มีนักเรียนหน้าคุ้นอยู่ด้วย

“อ้าวยูมิ เรียนเทควันโด้ที่นี่เหมือนกันเหรอครับ” โยชิหันมาทักทายยูมิกลับ และแสดงสีหน้าแปลกใจราวกับว่านี่คือเรื่องบังเอิญที่ทั้งคู่ได้พบกัน ทว่าความจริงแล้วเป็นความตั้งใจของเขาที่อยากจะเข้าหาเธอ

“ใช่ค่ะ วันนี้ยูมิมาเรียนเป็นวันแรก แต่ว่าทำไมพี่โยชิถึงมาเข้าเรียนในชั้นเริ่มต้นแบบนี้ล่ะคะ?”

สิ่งนั้นทำให้เธอสงสัย เพราะเธอก็พอรู้มาว่าเวลานี้โยชิขึ้นเป็นหัวหน้าแก๊งแทนพ่อของเขาแล้ว ซึ่งก็น่าจะเก่งเรื่องการป้องกันตัว ไม่น่ามาอยู่ในชั้นเรียนเริ่มต้นที่มีแต่ผู้เริ่มหัดเรียนอย่างเธอ

“อ๋อ จริงๆ วันนี้พี่มาสอนแทนเพื่อนน่ะ โรงเรียนนี้เป็นของเพื่อนพี่เอง แต่วันนี้มันติดธุระพี่เลยมาสอนนักเรียนแทนมัน...” ที่นี่เป็นโรงเรียนสอนเทควันโด้ของลูกน้องโยชิ เขาจึงรู้การเคลื่อนไหวของยูมิได้โดยง่าย จึงเตรียมการเรื่องบังเอิญนี้มาเป็นอย่างดี

“งั้นพี่โยชิก็ต้องสอนยูมิเหรอคะ?”

“ใช่ครับ^^” โยชิยิ้มด้วยใบหน้าที่เป็นมิตร และท่าทางที่ดูใจดีของเขา ก็ทำให้คนตัวเล็กยกยิ้มตอบกลับ ทว่าภายในใจกลับเป็นกังวนกลัวว่าการพบเจอกันครั้งนี้จะไม่เป็นผลดี หากว่าคนเจ้าอารมณ์อย่างโจอิรู้เรื่องเข้า

“งั้นเรามาเริ่มเรียนกันเลยดีไหมครับ”

“อ๋อค่ะ...”

และหลังจากที่โยชิสอนยูมิวอมร่างกายเสร็จ เขาก็เริ่มสอนเธอด้วยท่าพื้นฐานง่ายๆ ที่ดูจะยากมากสำหรับเธอ “แฮ่ก ยากจัง”

“งั้นลองท่านี้ดูไหมครับ”

โยชิเดินเข้าไปประชิดตัวของสาวร่างบางเมื่อเห็นว่าเป็นจังหวะดี ฟุบ! ปุก!

ท่าเทควันโด้ที่เขาเลือกใช้กับเธออย่างปุบปับนั้นไม่เพียงแต่ทำให้ยูมิตกใจเพราะทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วจนไม่ทันตั้งตัว แต่เธอถึงกับช็อกเมื่อปลายจมูกของโยชินั้นเขี่ยโดนปลายจมูกของเธอ ในตอนที่เขาล้มทับร่างของเธอ

“พี่ขอโทษครับ ...ตกใจเหรอ”

หมับ! ฟุบ! ปุก!

ร่างของโยชิถูกกระชากขึ้นจากคนตัวเล็ก ก่อนจะโดนยกทุ่มลงกับเบาะลองซ้อมเต็มแรง ด้วยน้ำมือของเพื่อนสนิทที่โผล่เข้ามาเซอร์ไพรส์เขาอย่างถูกจังหวะ

“พี่โจอิ!”

“กลับบ้าน!” โจอิตะคอกเสียงเข้มใส่ยูมิ จนเสียงนั้นดังก้องไปทั่วห้อง

โยชิรีบลุกขึ้นตั้งหลัก และเดินไปขวางหน้าโจอิที่กำลังจะลากคนตัวเล็กออกจากห้องเรียน “...ปล่อยยูมิ”

“อย่ามาเสือกเรื่องของครอบครัวกู”

โจอิรีบเดินทางมาที่นี่ทันทีที่รู้ข่าวจากลูกน้อง ว่าน้องสาวคนสวยแอบมาเรียนเทควันโด้ที่โรงเรียนนี้ก่อนเวลาที่บอกเขาว่าเธอเลิกเรียน

“ยูมิไปเป็นครอบครัวของมึงตอนไหน?”

“เขารู้กันหมดแล้วไอควาย ว่าตอนนี้ยูมิเป็นคนของตระกูลโจ อีกอย่างกูกับยูมิเป็นมากกว่า...”

“เรากลับบ้านกันเถอะนะคะพี่โจอิ นะ~ ยูมิอยากกลับบ้านแล้ว” คนตัวเล็กสั่นแขนล่ำของพี่ชายหลังจากพูดขัดจังหวะเขาไม่ให้พูดเรื่องชั่วนั้นกับใคร

“...อย่าเสือกมายุ่งกับยูมิอีก” คนเจ้าอารมณ์พูดเตือนอดีตเพื่อนรักของเขา ก่อนจะลากตัวน้องสาวออกจากที่นั่น

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds