ANMELDENตอนที่สาม
พี่รองเจ้าขา
หว
บทนำหวังเหม่ยฟางนั่งร้องไห้จนตาบวมเป่งมาหลายชั่วยามแล้ว บิดาหวังหย่งคังซึ่งเป็นญาติเพียงคนเดียวของนางเพิ่งตายจากไปเมื่อสามวันที่แล้ว หลังเสร็จพิธีฝังศพ นางซึ่งเป็นบุตรสาวคนเดียวจึงยังคงเศร้าเสียใจจนไม่เป็นอันทำอื่นใดยามหันไปมองกิจการโรงสุราซึ่งบิดาทิ้งไว้ให้ หญิงสาวได้แต่ทอดถอนใจด้วยช่างอ้างว้างเสียเหลือเกิน แม้จะมีผู้ช่วยหนุ่มซึ่งบิดาพามาเลี้ยงดูเพื่อให้คอยช่วยเหลือบุตรสาว แต่พวกเขาหรือจะเหมือนเช่นบิดาก่อนที่จะเสียชีวิต หวังหย่งคังกำลังเสาะหาชายหนุ่มเพื่อให้มาแต่งงานกับบุตรสาว เขาคงรู้ตัวว่าชีวิตเหลืออีกไม่นานแล้ว มิคาดว่ายังไม่ทันได้ตกลงใจก็จากไปเสียก่อนความจริงเรื่องนี้กลับสร้างความยินดีกับหวังเหม่ยฟางด้วยนางไม่คิดว่าการแต่งงานจะช่วยอันใดได้ แคว้นนี้มีประมุขเป็นฮองเฮาผู้เก่งกาจ นางไม่ได้แต่งตั้งฮ่องเต้คู่กายแต่กลับมีสวามีรับใช้หลายคน พวกเขาล้วนอยู่ในตำแหน่งใหญ่โตแต่ไม่อาจนั่งครองบัลลังค์คู่กันได้ด้วยเหตุนี้ หญิงสาวในแคว้นจึงมักเอาเยี่ยงอย่างผู้ครองแผ่นดิน พวกนางล้วนสร้างฐานะและมีเงินทองเป็นของตนเอง อีกทั้งยังม
ตอนพิเศษสอง แอบหนีไปเริงรักสองพี่น้องสมัครสมานสามัคคีโยกสะโพกขยับเอวเข้าๆออกๆในร่องรูซึ่งโดนตอกอัดไว้ด้วยท่อนลำถึงสองดุ้นจนเปิดกว้างปลิ้นสีแดงเข้าออกอย่างเห็นได้ชัดหญิงสาวแม้อยากขัดขวางแต่ด้วยถูกบดขยี้อยู่ตรงกลางโดนทั้งโยกหน้าขย่มหลัง เข้าและออกอีกครั้งและอีกครั้งจนไม่อาจแบ่งการรับรู้ทั้งจุกทั้งแสบทั้งเสียวได้แต่กรีดร้องเสียงกระเส่าน้ำใสไหลออกมาจนนองพื้นท่อนเอ็นทั้งสองต่างกระหน่ำทิ่มแทงด้วยความเร่าร้อน ร่างบางถูกขยำก้อนเนื้อนุ่มจนเอนไปเอนมาเด้งหน้ากระดอนหลัง เนื้อตัวล่องลอยสองขาไม่ติดพื้นมือบางจิกเล็บจนไหล่หนาเป็นรอยแดงแต่ไม่อาจบรรเทาความเสียวซ่านจึงได้แต่เปล่งเสียงร้องดังออกมา“อื้อ...อ่า...อูววว ไม่ไหวแล้ว...อื้อ...เสียว...โอ๊ย....พี่รอง...พอแล้ว...อ้า...พี่ใหญ่...อื้อ...เสียววว...อ๊ายยยย”ร่างน้อยสั่นกระตุกตอดถี่รัว ใบหน้าแดงก่ำ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ด้วยสุขสมสั่นสะท้านไปจนนับไม่ถ้วนหวังเข่อซิงรู้สึกราวร่องรูหลวมกว้างด้วยถูกเบิกแทงพร้อมกันถึงสองแท่งใหญ่จึงได้แต่นอนหอบหายใจขณะสองพี่ชายทิ้งตั
ตอนพิเศษสอง แอบหนีไปเริงรักหวังเข่อซิงเด้งสะโพกสอดรับด้วยคิดถึงความเสียวกระสันอย่างนี้เช่นกัน มือหนาเข้าฟอนเฟ้นทรวงอวบหยุ่นขณะปากทั้งสองก้มลงไปประกบแลกลิ้นปลุกความเร่าร้อน“อื้อ...พี่รอง ข้าเสียวเหลือเกิน อื้อ...อูวววว”“อาซิง เจ้าดีมาก ...พี่คิดถึงเจ้ามาก โอวววว”สองร่างต่างครวญครางแล้วโยกร่างแข่งกันด้วยความหื่นกระหาย จนรถม้าโยกขย่มสะท้านสะเทือนม้าด้านหน้าถูกแรงเขย่าจนตกใจจึงออกวิ่งอย่างไม่รู้ทิศทางกว่าคนด้านในจะบดคลึงขย่มโยกจนถึงฝั่งฝันแล้วเปิดผ้าม่านออกมาก็พบว่ารถม้าวิ่งออกนอกเส้นทางไปไกลแล้ว“ฮ่า ฮ่า ฮ่า พี่ใหญ่คงคิดว่าพวกเรากลั่นแกล้งให้เขารอจนหัวเสียแน่” หวังเข่อซิงหัวเราะด้วยพวกเขาต้องใช้เวลาขับม้ากลับมาอีกกว่าสองชั่วยาม“เจ้าคอยออดอ้อนให้พี่ใหญ่คลายอารมณ์โกรธก็แล้วกัน” หวังซูหลายโยนหน้าที่ให้หญิงสาว“ได้ เช่นนั้นพี่รองรอที่ด้านนอกก่อน”พี่ชายคนรองได้สุขสมไปแล้วจึงยินยอมรอตามที่สาวน้อยกำกับหวังเข่อซิงก้าวเข้าไปในบ้านด้วยเรือนร่างเปล่าเปลือยพลางเดินยั่วเย้าสองมือกอบกุมเต้าเต่งของต
ตอนพิเศษหนึ่งถึงอย่างไรอาเถาก็คือคนที่เคยช่วยชีวิต หวังซูเหวินจึงไม่อยากใช้คำรุนแรง แต่ตัดสินใจส่งพวกเขาออกไปก่อนหวังซูลี่ซึ่งเพิ่งตื่นขึ้นร้องไห้โวยวายอย่างหนัก นางกล่าวหาว่าหวังเข่อซิงวางแผนหลอกนางมาให้เพื่อนพี่ชายย่ำยี ในขณะที่หวังเข่อซิงอ้างว่านางปวดท้องหนักจึงรีบออกไปปลดทุกข์จึงไม่ได้อยู่ตอนที่พวกเขาร่วมรักกันสุดท้ายหวังซูลี่กลับขอร้องให้ทุกคนเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับไม่ให้แพร่งพรายด้วยต้องการแต่งงานกับชายคนรักตามเดิมหวังซูเหวินพาเพื่อนทั้งสองมาเจรจาที่บ้านก่อนจะคาดโทษไม่ให้พวกเขามาที่จวนสกุลหวังอีก รวมทั้งรีบส่งพวกเขากลับไปด้วยความไม่พอใจอาเถาและอาซุนแม้อยากอยู่ต่อแต่เมื่อเห็นสีหน้าโกรธขึ้งของเพื่อนสนิทจึงจำต้องก้มหน้าก้มตาขี่ม้ากลับไปแต่โดยดีโดยไม่ทันได้เอ่ยปากซักถามเรื่องการตั้งครรภ์ของหวังเข่อซิงหญิงสาวจึงรอดปลอดภัยจากเพื่อนพี่ชายทั้งสองโดยไม่ได้รู้สึกผิดต่อหวังซูลี่คิดเสียว่านี่คือการแก้แค้นอย่างหนึ่ง แม้สุดท้ายหวังซูลี่จะหนีไปแต่งงานได้สำเร็จ แต่เรื่องนี้ย่อมเป็นตะกอนขุ่นในจิตใจของนางตราบชั่วชีวิต
ตอนพิเศษหนึ่ง การแก้แค้น หวังเข่อซิงถามขึ้นด้วยความข้องใจ“พวกเราเป็นทหาร วันทั้งวันมัวแต่รบพุ่ง จะเอาเวลาที่ไหนมาหาเมีย” อาเถาตอบกระชากเสียง“เช่นนั้นข้าจะช่วยก็แล้วกัน พี่เถาเป็นเพื่อนสนิทของพี่ใหญ่ หากต้องการน้องสาวสักคนไปเป็นเมีย พี่ใหญ่คงไม่ติดขัด ที่จวนนี้มีน้องสาวซึ่งยังสดใหม่อยู่คนหนึ่ง พวกพี่สนใจหรือไม่”“นางอยู่ที่ใด” อาเถาอารมณ์พลุ่งพล่านจนไม่ใส่ใจเรื่องความถูกต้องแล้ว พอได้ฟังว่ามีร่องอุ่นให้ซุกซบก็รีบซักถามอย่างกระเหี้ยนกระหือรือ“พวกพี่รออยู่ที่นี่ก่อน” หวังเข่อซิงคิดแผนการอย่างรวดเร็ว แล้วสั่งให้อาไฉ่ไปตามหวังซูลี่มาพบอาเถาและอาซุนถูกบอกให้ซ่อนตัวก่อน รอจนหวังซูลี่เดินมาตะโกนโหวกเหวกร้องหาหวังเข่อซิง พวกเขาจึงเข้ากลุ้มรุมอุ้มร่างน้อยเข้าไปในห้องด้านข้างแล้วโจมตีอย่างดุเดือดหวังซูลี่ถูกฉีกกระชากเสื้อผ้าอย่างไม่ปรานี ทรวงอวบถูกตะโบมเคล้นคลึงขณะร่องดอกไม้ด้านล่างถูกล้วงบดควานควักอย่างฮึกเหิมปากน้อยตั้งท่าจะร้องโวยวายแต่ถูกปิดประกบแล้วสอดล้วงด้วยลิ้นหนาจนไม่อาจเอ่ยคำ“อาเถา เจ้าเบาหน่อย” อ
ตอนพิเศษหนึ่งการแก้แค้นหวังเข่อซิงเข้ามาอยู่ในบ้านสกุลหวังได้หลายวันแล้ว แม้จะยังคงมีอนุและบุตรสาวของหวังข่ายอยู่อีกหลายคน แต่ด้วยหวังซูเหวินให้เกียรติและตามใจหวังเข่อซิงอย่างออกนอกหน้า อีกทั้งหวังซูหลายยังคอยให้ท้าย หญิงสาวจึงดูแลจัดการจวนสกุลหวังอย่างเต็มตัวและมีอำนาจสั่งการเต็มที่“หวังเข่อซิง เหตุใดเจ้าจึงตัดเงินรายเดือนของข้าไป รีบจ่ายออกมาเดี๋ยวนี้” หวังซูลี่หนึ่งในสองบุตรสาวที่เหลืออยู่เดินกร่างเข้ามาโวยวายตามนิสัยเดิม“เจ้ากินอยู่แต่ในจวน ได้เงินรายเดือนเท่านั้นเห็นจะมากเกินไป ยามนี้จวนสกุลหวังต้องประหยัดด้วยท่านพ่อล้มป่วยลง การค้าก็ยังไม่รู้ว่าจะมีรายได้ให้หรือไม่ เจ้าเป็นคนสกุลหวังควรเข้าใจในเหตุการณ์และร่วมด้วยช่วยกันจึงจะถูก” หวังเข่อซิงตอบอย่างไม่แสดงอารมณ์“เชอะ บ้านเราร่ำรวยล้นเหลือ เพียงท่านพ่อป่วยไม่กี่วันคงไม่ขัดสนขนาดต้องตัดเงินคนในบ้าน เจ้าต้องการกลั่นแกล้งข้าต่างหาก” หวังซูลี่ส่งสายตารู้ทัน“ใช่ แล้วเจ้าจะทำอันใดได้” ห







