รัก(แรก)พบ

ย้อนกลับไปสองเดือนก่อน ณ Crown ผับ

เนเน่เพื่อนรักผู้มีอาชีพเป็นนักดนตรี มือคีย์บอดร์ดของวง Love Only วัยสิบเก้าปี ชักชวนฉันให้มารับจ็อบร้องเพลงเพราะคืนนั้นนักร้องไม่สบาย

ฉันชอบร้องเพลงเป็นชีวิตจิตใจ รับจ็อบร้องเพลงตามงานบวช งานแต่งระแวกบ้านมาตั้งแต่อายุสิบสองปีไม่รีรอที่จะเอาตัวเองเข้าผับทั้งที่อายุไม่ถึง

ผับ Crown หรูหราหมาเห่า นักท่องราตรีส่วนใหญ่เป็นวัยรุ่น เด็กมหาวิทยาลัยที่ฉันเรียนก็มีไม่น้อย เด็กสถาบันอื่นๆ ก็มากมาย

ฉันร้องเพลงเอนเตอร์เทรนด์ผู้คนได้อย่างดี มีเนเน่ยืนเล่นคีย์บอร์ดอยู่ไม่ไกล มีพี่ชายของเนเน่หัวหน้าวงดูแลพวกเราอีกที

ในขณะสาดสายตามองผู้คนที่กำลังนั่งดื่มอยู่ด้านล่าง ฉันก็มองเห็นผู้ชายทรงดีใบหน้าเกลี้ยงเกลายืนอยู่กับพี่เนสพี่ชายเนเน่ พวกเขาพูดคุยกันอย่างสนิทสนม

ฉันสตั้นกับความหล่อไปสองวินาที ก่อนจะร้องอ๋อในใจเพราะนึกขึ้นได้ว่าเขาคือใคร.. พี่ไผ่วิศวะ

"มองแต่ผู้ชาย ร้องผิดคีย์แล้ว"

เนเน่มากระซิบข้างหูแล้วชี้หน้าคาดโทษ

คอนเสิร์ตจึงดำเนินต่อไปจนจบสองชั่วโมงในเวลาสี่ทุ่มครึ่งเพื่อส่งไม้ต่อให้นักร้องชื่อดังทำการแสดง

นักดนตรีเก็บของกันเสร็จก็มานั่งกินข้าว อาหารเป็นสวัสดิการของทางผับ แต่เพราะมาวันแรกฉันเลยกินแบบเหนียมอาย เน้นพูดคุยกับพี่ๆ ในวงเพื่อผูกมิตรมากกว่า

"ยัยคนนี้ไฮเปอร์นิดๆ นะพี่ จอยๆ"

"สนุกสนานดี ดีกว่าเจอแบบพูดน้อยแดกเยอะ"

พี่เสกมือกลองพูดเอาฮา ฉันก็เลยหัวเราะฮ่าๆ เต็มที่

"เอิร์ทไม่กินเยอะหรอกพี่ ขี้เกียจไปหาคนช่วยเบิร์น"

"แหม! น้องเอิร์ทเนี่ยนะจะหาคนช่วยเบิร์นไม่ได้ พี่เห็นนะในติ๊กต็อกน่ะ ใจเป็นหมื่นเลย"

พี่โยมือเบสแซว ฉันยิ้มแฉ่งรับข้อหลัง

แต่ข้อแรกที่ว่าหาคนช่วยเบิร์นไม่ได้.. ความหมายรู้กันดีว่าพูดติดทะลึ่ง มีคนอยากมาช่วยเบิร์นไขมันเยอะมาก มีคนมาจีบฉันรายวันทั้งต่อหน้าและทางแชท ไม่ใช่ว่าสวยเหมือนดาวคณะ แต่เป็นเพราะฉันชอบพรีเซนต์ตัวเองด้วยการร้องเพลงในโซเชี่ยลมีเดียเป็นประจำ มันคือเสน่ห์ที่มาพร้อมกับความสดใสของฉัน

"แน่ใจว่าขี้เกียจ" เนเน่กระซิบแล้วพยักเพยิดหน้าไปบนชั้นลอย

ในความมืดมีไฟเธคสาดส่องวิบวับ มีออร่าและดาเมจบางอย่างสะท้อนให้มองเห็น

ฉันยกสองมือขึ้นทาบหน้าอกแล้วยืนขึ้น ประหนึ่งพบแสงสว่างนำทางชีวิต

"แกเว่อร์อ่าเอิร์ท"

"แกไม่รู้จักรักแรกพบเหรอ"

"แต่แกเคยเจอพี่ไผ่ที่มอแล้วนะ"

"ฉันก็สนใจเขาตั้งแต่ตอนนั้นนั่นแหละ แต่มาเจอลุคนี้อย่างใช่เลย"

พี่ไผ่ทิ้งคราบเด็กวัยมหา'ลัยเพียงสวมใส่เสื้อเชิ้ตสีดำแหวกหน้าอกกับกางเกงยีนส์สีเข้ม ทรงผมเซ็ตขึ้นเปิดเปลือยใบหน้า ใส่เครื่องประดับสร้อยแหวนนาฬิกาครบเครื่อง

"ฉันชอบพี่ไผ่จริงๆ นะเน่.."

สายตาฉันละไปจากเขาไม่ได้ หัวใจเต้นตึกตักยากจะควบคุม

ปัจจุบัน..

หลังร้องเพลงแล้วได้เงินเป็นประจำที่ฉันจะแวะมาที่สถานรับเลี้ยงสัตว์แห่งหนึ่ง ความจริงแล้วที่นี่คือบ้านของคนใจบุญที่รับดูแลหมาจรจัดราวๆ ห้าสิบตัว ฉันจะนำเงินมาบริจาคให้คุณป้าที่ดูแลครั้งละหนึ่งพันบาท มันไม่ได้มากแต่ก็ช่วยต่อชีวิตพวกมันไปได้อีกมื้อให้มีชีวิตไปจนถึงวันพรุ่งนี้

"เจริญๆ นะหนูนะ ขอให้รวย มีแฟนหล่อๆ นะลูก"

"สาธุ!" ฉันพนมมือไหว้ท่วมศีรษะสาธุเสียงดัง "หนูชอบพรของป้าที่สุดเลยค่ะ หนูอยากได้แฟนหล่อ"

"ขอให้สมหวังนะ"

รับพรอีกหนก็หันไปโบกมือให้เจ้าหมาทั้งหลายแล้วเดินยิ้มออกมาตามซอยแคบ ทำทานแล้วสบายอกสบายใจและฉันก็ไม่เคยคิดเสียดายเงินเลยสักบาทเดียว

ตอนเด็กๆ ฉันเลี้ยงหมาแล้วทำมันตายเพราะการดูแลผิดๆ ตั้งแต่นั้นก็ไม่กล้าเลี้ยงหมาอีกเลย ตรงนี้ทำให้ฉันพอจะทดแทนการอยากเลี้ยงหมาแต่ไม่กล้าเลี้ยงได้

กลับมาถึงอะพาร์ตเม้นต์ก็เหวี่ยงทุกสิ่งทุกอย่างลงพื้นแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง เอามือถือมาเข้าแอปพลิเคชั่นอินสตาแกรม ปกติแล้วฉันเอาไว้กดฟอลโล่ดาราที่ชื่นชอบ หลังๆ มานี้ฉันติดตามเพื่อนและรุ่นพี่ ล่าสุดก็กดติดตามแก๊งตีนมหันตภัย ทำตัวเป็นสายส่อง.. ส่องแม้กระทั่งเพื่อนของพี่ไผ่ เผื่อว่าเขาจะไปติดอยู่ในรูปหรือไอจีของใคร

ไอจีของพี่ไผ่ใช้ชื่อว่า 'ParitW' ไม่มีการอัปเดตอะไรมาสองวันแล้ว เป็นบุญของฉันที่พี่จอมพลอัปสตอรี่ เหมือนว่าแก๊งของพวกเขาจะไปกินอาหารกันที่ร้านจิ้มจุ่ม มีผู้หญิงนั่งข้างพี่คุณหนึ่งคน พี่แก้มหวานนั่งข้างพี่จอมพล พี่ไผ่นั่งคู่กับพี่เฉินบ่งบอกว่าใครยังไม่มีคู่ควงไปพบปะเพื่อน

ในเมื่ออยู่ด้วยกันทั้งหมด ฉันเลยพิมพ์แชทไลน์แล้วส่งไปหาพี่แก้มหวานทันที

ยัยเอิร์ท : เบอร์พี่ไผ่ให้น้องได้ม้ายยยยย