อย่าล้ำเส้น

พี่ไผ่มองไปยังพี่คุณ คนนั้นนั่งอยู่ที่โซฟา เล่นเกมพร้อมกับกินข้าว ทำเหมือนไม่ได้สนใจ ทว่าก็เหล่ตามองอยู่เรื่อยๆ

"เข้ามาข้างใน"

ประตูห้องอ้าออกต้อนรับ ฉันเลยรีบซอยเท้าเดินเข้ามาด้านในแล้วมองไปรอบๆ สำรวจ

มีชั้นหนังสือการ์ตูนกับโซฟา เหมือนว่าตรงนี้จะเป็นมุมโปรดของพี่ไผ่ มองไปมองมาจนไปจบที่เจ้าของห้อง

พี่ไผ่ยืนกอดอกพิงผนัง มองจ้องของในมือฉัน

"อ่อ ซื้อข้าวมากินกับพี่น่ะค่ะ"

"ขอเหตุผลครับ"

"จีบค่ะ"

ฉันมาหยุดยืนตรงหน้า ทำนิ้วจับจีบแล้วจรดลงบนหน้าอกแกร่งข้างซ้ายตำแหน่งหัวใจ

"ก็แค่จีบนะครับ"

หมายถึงฉันล้ำเส้นการจีบ

"แต่เราจูบกันแล้วนะคะ" ถึงเมาก็จำได้เพราะตอนนั้นฉันตั้งสติแบบสุดๆ

"ไม่ใช่เราจูบกัน แต่น้องจุ๊บพี่"

"งั้นเดี๋ยวหนูแก้ตัว เปลี่ยนจากจุ๊บเป็นจูบให้นะ"

พี่ไผ่ยืนตัวตรง ท่าทางเกร็งขึ้นมา เห็นแล้วก็ขำ

"หนูรู้แล้ว พี่เป็นคนฮ็อตที่ไม่เคยจูบแน่ๆ เลย พอหนูบอกจะจูบพี่ก็ตัวเกร็งเลย คิกคิก"

พอถูกแซวก็หน้าตึง ฉันคงเป็นคนเดียวที่พี่เขาทำหน้าแบบนี้ใส่ แต่ก็ดีแล้วล่ะ พี่เขาจะได้จดจำฉันได้แม่น

"สงสัยจะกินข้าวด้วยไม่ทันแล้วอ่ะค่ะ หนูวางไว้ให้พี่แล้วกันนะคะ ไม่ใส่ยาเบื่อ แต่ใส่เสน่ห์แล้วเป่าคาถารักหนูหลงหนูลงไป"

ครั้งนี้เขาถอนหายใจ ดวงตายังจ้องตาฉันราวกับว่าสิ่งนี้แหละที่พอจะสู้ฉันได้

ความจริงแล้วฉันควรจะไม่กล้าสบตาพี่ไผ่เพราะความขวยเขินแก้มร้อน

อาการฉันก็เป็นแบบนั้นแหละ..

แต่แค่ฉันไม่อยากพลาดการสบตากับเขาแม้วินาทีเดียว ฉันก็เลยใช้ความอดทนอยู่มาก จนถึงจุดที่ไม่ไหว ฉันก็หันไปมองชั้นหนังสือการ์ตูน เดินไปตรงนั้นแล้วไล้นิ้วชี้ไปตามสันหนังสือที่น่าจะมีมากกว่าสองร้อยเล่ม

"พี่ชอบอ่านหนังสือการ์ตูนเหรอคะ อื้ม.. หนูเคยอ่านเรื่องนี้"

ฉันหยิบหนังสือการ์ตูนออกมาหนึ่งเล่มแล้วโชว์เขา

หนึ่งวิธีที่จะเข้าหาคนที่ชอบคือการชอบอะไรเหมือนกัน

พี่ไผ่หยิบหนังสือจากมือฉันไปแล้วหันหน้าปกให้ดู

"โคนัน?"

"ค่ะ ตอนเป็นการ์ตูนหนูก็ชอบดู เป็นหนังสือหนูก็อ่านนะคะ"

"งั้นเล่าให้ฟังหน่อยว่าเล่มนี้คือคดีอะไร"

แม่เจ้า! พี่ไผ่เล่นแรงมาก!

ฉันยืนยิ้มทั้งที่ตัวหดเหลือนิดเดียว ยกนี้ให้เขาชนะก็ได้

"หนูอ่านนานแล้วอ่ะค่ะ เดี๋ยวขอกลับไปอ่านอีกรอบแล้วจะมาเล่าให้ฟังนะ"

หนังสือเล่มนั้นถูกเอาเก็บกลับที่เดิมแล้วมือใหญ่ก็มาคว้าข้อมือฉันลากให้เดินออกมาจากห้อง ผ่านพี่คุณที่หันมองคอแทบเคล็ดจนมาถึงหน้าประตูโซนวอ.

"อย่ามาที่นี่อีก"

"ให้ไปหาพี่ที่บ้านแทนเหรอคะ"

"เอิร์ท!"

"ค่ะ หนูชื่อเอิร์ท ดีใจนะเนี่ยที่พี่จำชื่อหนูได้ แต่ถ้า..แหวะ!"

กำลังพูดๆ อยู่ก็มีนิ้วชี้มารูดริมฝีปากให้หยุดพูด พี่ไผ่เอานิ้วนั้นเช็ดเสื้อช็อปของเขา

"คราวหลังก็อย่าร้องแต่เพลง หัดพูดบ้าง"

เขาเอียงใบหน้า

"ไปซะ อย่ามาโซนวอ.อีก ดื้อรั้นจะถูกหมายหัว"

"งั้น.." ฉันคว้ามือใหญ่มาจุ๊บหลังมือเบาๆ แล้วปล่อยคืนเจ้าของเพราะเขาทำหน้าตึง "พี่กินข้าวที่หนูซื้อมาด้วยนะ"

แม้พี่ไผ่ไม่ตอบรับว่าจะกินหรือไม่กินข้าวและดื่มน้ำพวกนั้น แค่ได้มีโอกาสมายืนตรงนี้ก็ถือว่าได้ก้าวไปอีกขั้นแล้ว

พ้นหลังคนตัวเล็กประตูโซนวอ.ก็ปิดลง ไผ่เดินกลับเข้าไปเอาข้าวกล่องและน้ำมาวางลงบนโต๊ะตรงหน้าคุณ

"แดกที"

คุณใช้ปลายนิ้วแหวกถุงดู ข้าวสองกล่อง น้ำสองแก้ว

"เขาเอามาให้มึงก็แดกเองดิ"

"กูต้องตามใจเขา?"

"แล้วแต่ดุลพินิจมึงเลย มาจีบถึงนี่ มึงอนุญาตให้เข้ามา ไม่ธรรมดามั้ง"

"ธรรมดาว่ะ ไม่มีเหี้ยอะไรเลย น้องแม่งรุกหนัก"

"กูก็รุกแอลหนักๆ กูก็ยังได้นะเว้ย มึงจะรอดเหรอ"

"มึงเอามาเปรียบกันได้ไงวะ"

"ก็จีบเหมือนกันนี่หว่า ตกลงแดกไม่แดก ไม่แดกกูเอาไปทิ้งให้"

"เสียดาย"

ไผ่มัวแต่เอาหนังสือการ์ตูนมาเก็บเลยยังไม่ได้กินข้าว จะทิ้งก็เสียดาย จะมียาเสน่ห์คาถาอะไรนั่นก็ยิ่งไม่เชื่อ เปิดกล่องออกมาเป็นข้าวหมูกระเทียมรสชาติหวานก็ยิ่งชวนให้หิว แม้มันจะมีวัตถุดิบที่เขาไม่ชอบอยู่ก็ตาม เขานั่งกินไปพร้อมกับดูคุณเล่นเกม จะตักเข้าปากอีกทีก็พบว่าหมดเกลี้ยงสองกล่อง

พลันประตูก็ถูกเปิดเข้ามา จอมพลกับเฉินกลับมาแล้ว พวกเขารีบเข้ามานั่งร่วมวงเพราะคิดว่ามีของกิน

"แดกด้วยดิ"

"ไม่มีให้แดกล่ะ กูยังไม่ได้สักคำ"

คุณยื่นจอยเกมให้เฉิน ขยับที่นั่งแบ่งๆ กัน

"มึงไม่แบ่งเพื่อนวะไอ้ไผ่" จอมพลว่าแล้วคว้าน้ำแดงแก้วที่เหลือไปดูด

"สองกล่องนี้สาวซื้อมาให้มัน" คุณเฉลย

"อ๋อ น้องเอิร์ทใช่ไหม ถึงว่าตอนเจอเมื่อกี้ร้องเพลงอารมณ์ดีเชียว"

"เจอตรงไหน" ไผ่ถามเพราะอยากรู้ว่าเธอไปพ้นตึกวิศวะหรือยัง

"เจอตรงเนี่ย เห็นยืนคุยกับไอ้บอมบ์หลานรหัสมึงอยู่ สงสัยจีบมันไว้เผื่อแห้วมึง" จอมพลพูดติดขำแล้วก็เห็นว่าเพื่อนของเขาย่นคิ้วนิดๆ ก่อนจะค่อยๆ คลายออก

"ฝากบอกด้วยว่าจีบมันไปเลย ไม่ต้องรอแห้ว"

"มึงรู้ป่ะว่าไอ้พวกหยิ่งๆ จุดจบมักเป็นไง"

เฉินโยนคำถาม

"ไม่อยากรู้"

"แต่กูอยากรู้ รอดูอยู่นะเว้ย"

"กูด้วย"

ต่อด้วยคุณตบท้ายด้วยจอมพล

"เออ กูก็รอว่ะ"

ไผ่หยักไหล่แล้วเก็บขยะไปทิ้งก่อนจะกลับเข้าห้อง มีสายตาของเพื่อนมองตามราวกับเจอเรื่องสนุก

คุยกับบอมบ์เพื่อนที่มาจากโรงเรียนเก่าที่หน้าตึกวิศวะเสร็จก็เดินกลับตึกศิลปศาสตร์ มีคนเรียก 'น้องเอิร์ท' 'ยัยเอิร์ท' ตลอดทาง บางคนก็เข้ามาขอไลน์ ฉันให้ได้มากสุดคือไอจีเพราะตรงนั้นจะติดตามได้ง่ายกว่า

ฉันกลับมาถึงตึกคณะเพื่อนก็กลับมาพอดี ยัยสามสาวกำลังยืนคุยอยู่กับพี่แก้มหวานกับพี่จ๊ะจ๋า

ดูจากท่าทางแล้วนินทากันอยู่แน่ๆ

"เอิร์ทมาแล้วค่า ทันไหมๆ"

วิ่งแจ้นไปตรงนั้นแล้วเสนอหน้าเข้าไปร่วมวง

"ทันสิ กำลังพนันกันอยู่ว่าแกได้ไม่ได้"

"แหม! พี่จ๋า ระดับนี้แล้ว.."

ฉันทำหน้าเศร้า..

"ไล่ลูกเดียวเลยอ่า ป่านนี้เอาข้าวที่เอิร์ทให้ทิ้งไปแล้วมั้ง"

"นี่.. ในฐานะคนมีประสบการณ์ อยากบอกแก.."

พี่แก้มหวานวางมือบนบ่า

"รักอยู่ฝ่ายเดียวมันทั้งเหนื่อยแล้วก็เจ็บนะ ถ้าวันหนึ่งรู้สึกเหนื่อยขึ้นมาสักนิดหนึ่ง พี่อยากให้แกหยุดแล้วหันกลับมารักษาหัวใจตัวเองทันที"

ฉันพยักหน้ารับรู้

ที่สุดของความพยายามหากผลลัพธ์เป็นลบ ฉันสัญญาว่าจะเข้มแข็งให้ได้มากที่สุด