อยากเป็นผีไหม

[ไผ่ Part]

"ไปส่งน้องให้หน่อยดิวะ"

พี่เนสขึ้นมาบอกผมที่ห้องทำงานของพี่ภูผา พอจะรู้ว่าพี่เนสมีน้องที่เป็นนักดนตรี ทว่าก็เห็นกลับด้วยกันทุกวัน

"พี่ยังไม่กลับเหรอครับ"

สีหน้าของเขาเป็นกังวล

"กลับดิ แต่จะรีบกลับไปง้อเมีย ทำเมียงอนว่ะ บ้านเอิร์ทอยู่อีกทาง มึงไปส่งให้พี่หน่อยได้ไหม"

"เอิร์ทเหรอครับ"

"เออ นักร้องวงพี่ไง มึงน่าจะรู้จักมั้ง"

มีแต่คนนั้นจะยัดเยียดให้ผมรู้จักมากกว่า

"มันเมาเพราะลูกค้ายัดให้ดื่ม พี่ไม่อยากให้กลับเอง"

"ไปส่งหน่อยป่ะ เพื่อนน้องเน่ ก็เหมือนน้องเรานั่นแหละ"

พี่ภูผาผู้อายุห่างกับผมถึงแปดปีแย้มยิ้ม หากเป็นคนอื่นคงจะคิดว่าเขามีน้ำใจ แต่เพราะผมเป็นน้องรู้สึกว่าประโยคห่วงใยลึกๆ นั้นมันแปลกๆ

"ครับ ผมไปส่งให้เอง"

สุดท้ายก็ยอมจำนน นอกจากรุกจีบหนักหน่วง น้องเขาก็ไม่ได้ดูมีพิษมีภัย

นั่นคือความคิดคราแรก

กระทั่งน้องเขาวางมือบนหน้าขา เล่นเอาผมสะดุ้งขับรถซวนเซไปเสี้ยววินาที ผมไม่ใช่จอมพลที่โดนแตะตัวจนชิน หรืออาจจะเป็นไอ้คุณที่คลุกคลีอยู่กับแฟนจนติดสกินชิพ พอมีมือเล็กๆ มาวางแนบขนก็ลุกซู่

แล้วหลังๆ นี่หนักเลย..

"ก็หนูอยากได้ทิปไปซื้ออาหารน้องหมา พี่ไม่อยากให้หนูดื่ม เลี้ยงหนูไหมล่ะคะ ขอแค่เดือนละสามพันบาทพอ แต่หนูจะเอาใจและรักพี่ทุกวันเลย"

"สามพัน ค่าตัวน้อยกว่าวีไอพีอีกว่ะ"

รับงานวีไอพีบางคนคืนเดียวก็เป็นหมื่นแล้วครับ หนึ่งเดือนสามพัน ผมว่าต้องมีคนรีบคว้าบ้างแหละ

"วีไอพีแค่พี่ไผ่คนเดียวนะคะ สามพันหนูไม่ใช้ด้วยนะ จะเอาไปเลี้ยงหมา แต่สิ่งที่พี่จะได้จากหนูคือ.."

น้องเอนศีรษะมาพิงต้นแขนผม ทำหน้าออดอ้อน

"ตัวหนูแล้วก็หัวใจ รักนะคะคนดี น้องคนนี้รักพี่นะคะ คิกคิก ฮัลโหล.. พี่อย่าเพิ่งไปรักใครนร้า รอหนูพรีเซนต์ตัวเอง.."

"เอิร์ท"

"ขาที่รัก"

"เยอะไป"

มากด้วย

"เดี๋ยวพรุ่งนี้โทรหาใหม่นะคะ อยากได้เบอร์อีกแปดตัวด้วย"

"ก็เห็นโทรมาได้ เบอร์ไม่จำเป็นแล้วมั้ง"

เมื่อคืนน้องโทรมาตอนดึกมากๆ พอดีผมยังไม่หลับเลยลองรับสายดู เสียงของปลายสายมึนเมาเหมือนวันนี้เป๊ะ ร้องเพลงอยู่เป็นนาทีแล้วก็เงียบไปจนผมต้องเป็นคนกดวางสายเอง

แล้วจะมาร้องเอาเบอร์โทร ไม่ให้ก็โทรมาหาอยู่ดีนี่หว่า

"จำเป็นสิคะ พี่รู้ไหมว่าหนูน่ะสุ่มโทรหาพี่เป็นร้อยเบอร์เลยนะ อยากได้เบอร์พี่มาบันทึกชื่อในมือถือว่า.. พี่ไผ่ที่รัก"

ฟังๆ แล้วก็อดขำไม่ได้ ผมหันไปหัวเราะเบาๆ

เล่นใหญ่ดี เมาดิบไหมครับน้อง

ผมขับรถไปตามพิกัดที่พี่เนสส่งมาให้ในไลน์เพราะรู้ว่าคนเมาอาจจะบอกทิศทางไม่ได้

รถจอดหน้าอะพาร์ตเม้นต์หนึ่ง ผมก็ผลักคนเมาให้นั่งตรง

"ถึงแล้วครับ"

"ขึ้นห้องด้วยกันไหมคะ หนูกลัวผี เอ๊ะ! หรือพี่ไผ่จะมาเป็นผีดี.. ผีจับหัว ผีลูบหัว ผีเลียหัว ผีขยี้.."

"ระวังจะโดนผีถีบหัวส่ง"

"อุ๊ย! ก็ไหนเขาพูดกันว่าพี่เป็นคนใจดีไง"

น้องเอิร์ทยกมือลูบใบหน้า สะบัดศีรษะไปมาเรียกสติ

"พรุ่งนี้หนูค่อยมาจีบต่อนะคะ วันนี้เมาไม่ไหวแล้ว พี่.."

คนตัวเล็กยิ้มหวานอีกหน

"ขับรถดีๆ นร้า หนูไม่ใช่หมอ แต่เป็นห่วงพี่นร้า จุ๊บ!"

ความไวของคนเมาที่เอาผมตั้งตัวไม่ทัน รู้ตัวอีกทีก็ถูกจุ๊บปากเบาๆ มันเบาและไวแต่ก็ทิ้งความรู้สึกหน่วงหนึบเอาไว้ให้รู้ว่าถูกจูบ

ผมมองตามหลังน้องเอิร์ทจนเห็นเธอเข้าไปในลิฟต์

อาการน่าเป็นห่วงจริงๆ ถ้าพี่เนสไม่มีใจห่วงเพื่อนน้องสาวปล่อยให้กลับเอง เดาไม่ออกเลยว่าจะถึงห้องไหม

ผมโทรหาพี่เนส รายงานว่าส่งน้องเอิร์ทถึงที่พักแล้ว ทว่าปลายสายฟังดูแปลกๆ เหมือนน้ำเสียงพี่เนสจะหยอกเย้าหน่อยๆ สงสัยจะมีคนรู้เพิ่มแล้วว่าผมถูกเด็กจีบ

[ไผ่ End]

@วันจันทร์

ที่แสนสดใสสำหรับยัยเอิร์ทที่แปลว่าโลก..และอยากจะเป็นโลกทั้งใบของพี่ไผ่

วันอาทิตย์ฉันตื่นมานั่งยิ้มทั้งวันเพราะถึงจะมึนเมา หัวสมองก็จดจำได้ว่าพี่ไผ่ขับรถไปส่งที่หอพัก ฉันได้นั่งรถสปอร์ตสีฟ้าคันนั้นแล้ว

"แกจะไม่ไปกินข้าวกับพวกฉันจริงอ่ะ"

เพื่อนสามคนชวนไปกินข้าวที่คาเฟ่ข้างมหา'ลัย แต่ฉันขอบาย..

"วันนี้เป็นพี่เฉินที่มากับพี่จอมพล เท่ากับว่าพี่ไผ่ต้องอยู่โซนวอ. ฉันจะไปโซนวอ"

"เอาจริงดิ โซนวอ.ใครเข้าไปแล้วอาจเหลือแต่ร่างออกมานะ" ยัยมุกเขย่าตัวฉันจนหัวสั่นคลอนเรียกสติ

"ก็ถ้าเหลือแต่ร่าง พวกแกตามไปเก็บด้วยแล้วกัน"

"ปล่อยไปเถอะ คนอยากมีผัวอะไรก็ฉุดไม่อยู่หรอก" วาวาพูดถูกใจ

"ก็ไม่รู้ว่าได้เป็นผัวแล้วหรือเปล่า บอกว่าส้มหล่นให้รีบเก็บ"

"ฉันเก็บแล้วเน่ สั่งให้ส้มหยุด แต่ส้มไม่หยุด"

"เออ ไปเถอะเดี๋ยวจะหมดเวลา"

ฉันยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู เวลาพักกลางวันเหลืออีกไม่มาก ฉันรีบวิ่งไปโรงอาหาร ซื้อข้าวราดแกงสองกล่องกับน้ำหวานสองแก้วแล้ววิ่งมาโซนวอ.

มาถึงหน้าโซนวอ.ก็ยืนหอบหายใจจนตัวโยน มองไปยังประตูที่ปิดสนิท

ที่มุกพูดใครต่างก็รู้ดี พวกพี่สี่คนเป็นนักเลงใครมาเยือนถิ่นมักเจ็บตัวออกไปเสมอ แต่ก็มีคนพูดกันว่าผู้หญิงที่พวกเขาควงสามารถเข้ามาที่นี่ได้และออกไปอย่างปลอดภัย

ฉันจะเป็นผู้หญิงของพี่ไผ่ จะเข้านอกออกในที่นี่ได้แบบสบายๆ

ก๊อกๆๆ อาการหอบเหนื่อยจางหาย ฉันก็มาเคาะประตู สองคนอยู่กับพี่แก้มหวาน อีกสองก็ต้องอยู่ที่นี่ แต่ฉันขอให้พี่ไผ่อยู่คนเดียวด้วยเถอะ

รอไม่นานประตูก็ถูกเปิดออก คนที่โผล่หน้าออกมาคือพี่คุณ

คำขอของฉันไม่เป็นผลแหะ

พี่คุณคนหน้าดุขมวดคิ้ว ไม่เอ่ยถามว่าฉันมาทำไมก็คงเพราะรอให้พูดเอง

"พี่ไผ่อยู่ไหมคะ หนูมาหาพี่ไผ่ค่ะ"

"รอเดี๋ยวนะ"

แล้วเขาก็หายไปพร้อมกับประตูแง้มเอาไว้ ฉันแอบมองลอดผ่านมันไปข้างใน เพียงยืนอยู่ตรงนี้ก็ได้กลิ่นแอร์และความเย็นตกกระทบผิวกาย เห็นโต๊ะสนุ๊กด้วย ทั้งที่ภายนอกนี้ไม่ต่างจากป่าช้า

ประตูเปิดออกอีกครั้งโดยพี่คุณ ฉันมองตรงไปเห็นพี่ไผ่โผล่หน้าออกมาจากห้องหนึ่ง เขาขมวดคิ้วมุ่นสงสัย ของในมือจึงถูกยกขึ้น

"หนูขอมากินข้าวกับพี่ได้ไหมคะ"

"เข้ามา ยุงมันจะเข้า"

พี่ไผ่ยังไม่อนุญาต ทว่าพี่คุณเร่งเร้า สบโอกาสให้ฉันรีบวิ่งไปหาพี่ไผ่ ยิ้มหวานที่ไม่เคยยิ้มให้ใครเลยนอกจากเขา แต่เขานี่สิ.. ทำหน้าหยิ่งอีกแล้ว