ทำไมชอบ

[ไผ่ Part]

"หนูพูดจริงๆ นะคะ"

คนตรงหน้าย้ำอีกครั้งว่า..ว่าอะไรนะ อ่อ ไม่มีอะไรเหมาะกับน้องเขาเท่าผม

ขอค้านได้ไหม ผมจะไปเหมาะอะไร ตอนนี้ผมยังรู้สึกกลัวๆ อยู่เลย

"อย่าเสียเวลาเลย"

และผมก็ควรจะพูดอะไรออกไปบ้างให้น้องเขารู้ว่าเวลาคนเรามีค่า

"จะบอกหนูว่าพี่ไม่มีวันชอบหนูเหรอคะ เพิ่งถูกหนูจีบเองนะ ตัดสินหัวใจตัวเองไวจัง"

"ก็หัวใจพี่.."

"ที่หนูอยากได้"

นิ้วชี้เรียวจรดลงบนหน้าอกข้างซ้ายอย่างถือวิสาสะ ปฏิกิริยาของผมคือการกระตุกเล็กๆ อยู่ข้างใน ผมไม่ใช่คนที่จะให้ใครแตะตัวง่ายๆ เห็นเป็นผู้หญิงหรอกนะถึงยังนิ่งอยู่ได้มือไม่กระตุก

แต่นิ้วนั้นดันไม่หยุดนิ่ง ลากวนขีดเขียนเป็นรูปหัวใจ ผมไม่ได้มองนิ้วนั้น สายตาจดจ้องมองหน้าน้องตรงหน้า นัยน์ตาของน้องมีแววขี้เล่นแต่มั่นคง

"ทำไมถึงมาชอบพี่ น้องรู้จักพี่เหรอครับ"

นี่แหละที่อยากรู้ การชอบใครสักคนผมคิดว่ามันน่าจะมีเหตุจูงใจให้เรารู้สึกกับคนคนนั้น ผมไม่เคยสัมผัส แต่คิดว่ามันน่าจะเป็นแบบนั้น

"มีใครไม่รู้จักพี่บ้างคะแล้วถ้าถามว่าทำไมถึงชอบ.. เดี๋ยวหนูไปร้องเพลงบอกพี่นะ"

แล้วน้องก็ดึงแก้วเหล้าจากมือผมไปดื่ม ทำตาโค้งใส่แล้วก็หันหลังเดินไป ให้ผมต้องรับแก้วค็อกเทลจากบาร์เทนเดอร์มาดื่มแทน

ผมลอบถอนหายใจอีกหน ก็ไม่ได้มั่นหน้าว่าตัวเองหล่อจนปฏิเสธผู้หญิงที่มาชอบได้ทุกคน แต่เพราะเห็นเพื่อนเป็นหมามาสองคนแล้ว ผมยังไม่อยากประสบพบเจออะไรแบบนั้น อีกอย่างหัวใจของผมยังไม่รู้สึกอยากจะทำงานกับใครเลย

"ใครอยู่ในโหมดแอบรักบ้างคะ.."

เสียงหวานใสดังมาจากเวทีดึงความสนใจ วงดนตรีประจำของผับพร้อมเริ่มการแสดงแล้ว น้องคนนั้นจับไมโครโฟนอยู่บนเวที เอ่ยประโยคกระตุกหัวใจและความรู้สึกของลูกค้าที่เริ่มมึนเมา

"มันอาจจะเจ็บบ้างเวลาเห็นเขายิ้มให้คนอื่น แต่ก็สุขมากเวลาเขาหันมาสบตา"

น้องเขาหันมาสบตาผม... ระยะห่างโคตรไกลแต่ผมก็มั่นใจว่าดวงตาหวานกำลังสานสบกันอย่างพอดี

"เอิร์ทอยู่ในโหมดรักแต่ไม่แอบค่ะ บางคนก็อาจจะอยู่ในโหมดนี้เหมือนเอิร์ท และคนที่ถูกรักแต่ไม่แอบก็อาจจะสงสัยว่าทำไมถึงไปรักเขา เอิร์ทขอตอบด้วยเพลงนี้แล้วกันนะคะ.."

นักร้องสาวสวยส่งมินิฮาร์ทมาทางนี้ ตามด้วยชื่อเพลง

"ถ้าเขาจะรัก ยืนหันหลังเขาก็รักค่ะ"

นั่นชื่อเพลงจริงๆ เหรอวะ ผมเคยได้ยินว่าคนมันจะถูกรัก ยืนเฉยๆ ก็ถูกรัก เนื้อเพลงที่น้องเขาร้องก็เป็นอย่างที่ผมเคยได้ยิน

เป็นนักร้องแล้วยังจะเป็นตลก

ล้นขนาดนี้จะเป็นคนที่ยืนเฉยๆ แล้วมีคนมารักไหมครับน้อง

"น้องเขาร้องเพลงนี้ให้มึงอ่อ"

เฉินเพิ่งมาถึงนั่งลงข้างกัน มันรู้ว่ามีรุ่นน้องมาจีบผมเป็นเพราะไอ้จอมพลมันปากมาก วันนั้นกลับไปโซนวอ.สาวไส้ให้เพื่อนฟังจนหมดเปลือก แถมยังเชียร์อัปให้ผมเอาน้องเขา

ไอ้เวร! กูไม่ได้เหมือนมึงที่ใครมาเสนอแล้วจะสนองให้หมด สุดท้ายต้องมากรรมตามสนองแบบมึงกูไม่เอาด้วยหรอก

"ใช่มั้ง"

"ใช่เลยแหละ จีบขนาดนี้มึงจะทนไหวได้ไง"

"ไหว" ผมจิบค็อกเทลในมือ เอาดวงตากลับมาสาดมองไปทั่วๆ ผับ

"แดกค็อกเทลกูว่าไม่ไหวล่ะ"

ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าในมือมันคือเครื่องดื่มชนิดเบาบางสำหรับผู้หญิงเพราะแก้วที่ผมดื่มไปครึ่งมีคนแย่งไป ผมเลยวางคืนบาร์เทนเดอร์อย่างแนบเนียนแล้วรับแก้วใหม่มา

"ไอ้สองคนนั้นพอมีเมียก็ติดเมีย เฮ้อ! มึงมีอีกคนกูเหงาตายห่า" เฉินบ่น

"มึงมีก่อนก็ได้จะได้ไม่เหงา"

"ยังไม่ถึงคิวกูดิหว่า"

ปึก! นั่งคุยเพลินๆ ก็มีผู้หญิงสวยรูปร่างอวบมายืนด้านข้าง เธอยื่นแก้วมาชนกับแก้วของผม ส่งยิ้มที่ดูแตกต่างจากผู้หญิงคนก่อนลิบลับ คนนั้นดูสดใสและน่ารัก แต่คนนี้สวยและมีเสน่ห์

"พี่ไผ่โซนวอ.ใช่ไหมคะ ดาด้านะคะ"

"ครับ"

ก็ไม่แปลกที่ใครจะรู้จักผม โซนวิศวะของเราก็ดังใช่ย่อย

"เห็นว่าพี่ไผ่เป็นหุ้นส่วนที่นี่ด้วยเหรอคะ"

"ครับ"

เรื่องนี้ก็ไม่แปลกที่คนจะรู้

ผมหันมองเฉิน มันกำลังสนอกสนใจมองผมคุยกับเธอคนนี้ สายตามันกำลังล้อเลียน ริมฝีปากยกยิ้มที่ผมอ่านใจมันออก

มันเอาไปเหลากับคุณและจอมพลแหงๆ

"ดาด้าเพิ่งมาเที่ยวที่นี่ครั้งแรกค่ะ มากับเพื่อนอีกสองคน ไม่รู้จักใครเลย รู้จักก็แต่พี่ไผ่..คนเดียว พี่ไผ่จะใจดีไปนั่งดื่มกับดาด้าไหมคะ"

คนบนเวทีว่ามือไวใจเร็วแล้ว คนนี้มาแรงแซงทางโค้ง

ไอ้เหี้ยเฉิน ช่วยกูด้วย!!

[ไผ่ End]