ตอนที่3-2

“ฟ้าก็เห็นว่าจันทร์รักต่อ”

“แล้วต่อล่ะคะ รักลูกสาวของเราบ้างหรือเปล่า ฟ้าสงสารเด็ก ๆ ถ้าจะต้องแต่งงานเพราะมันเป็นความต้องการของผู้ใหญ่ แค่ความรักจากจันทร์ฝ่ายเดียวมันไม่พอหรอกค่ะ”

นภาทิพย์ถอนหายใจเพราะรู้ว่าบุตรสาวของตนนั้นยกหัวใจให้ ต่อตระการไปจนหมดสิ้นแล้ว หากบุตรสาวของนางไม่มีใจให้ฝ่ายนั้น หากทั้งสองคนต่างไม่ได้คิดอะไรกัน บางทีเรื่องทุกอย่างมันอาจจบลงง่ายกว่านี้

“อย่าเพิ่งกลัวในสิ่งที่ยังไม่เกิดเลยฟ้า ถ้าจันทร์ไม่ใช่ผู้หญิงที่ต่อต้องการ วันหนึ่งต่อจะเป็นคนลุกขึ้นมาขอยกเลิกสัญญานี้เอง!” รณภพบอกอย่างมั่นใจเพราะเข้าใจและรู้ซึ้งถึงความรู้สึกเหล่านั้นดี ในอดีตเขาเองก็เคยโดนวางตัวให้หมั้นหมายกับผู้หญิงคนอื่นซึ่งไม่ใช่นภาทิพย์ ทว่าสุดท้ายแล้วเขาก็เลือกที่จะทำตามหัวใจของตัวเองมากกว่าความต้องการของผู้ใหญ่

รณภพมั่นใจว่าหากต่อตระการไม่รักชิดจันทร์ งานแต่งจะไม่มี วันเกิดขึ้นอย่างเด็ดขาด

ร่างเล็กบอบบางเปิดประตูเดินเข้ามาในห้อง จากนั้นก็ตรงไปนั่งลงบนเตียงหนานุ่ม สองมือเรียวยกขึ้นมาวางประสานกันไว้บนตัก มัน สั่นไหวไม่มั่นคงเหมือนความรู้สึกของคนเป็นเจ้าของในยามนี้

สิ่งที่ได้รับรู้ทำให้หัวใจดวงน้อยปวดชาหนึบราวกับถูกมีดแหลมคมกรีดแทงจนเป็นแผลลึก ความร้อนผ่าวที่หัวตาก่อให้เกิดเป็นหยดน้ำใส เอ่อคลอเบ้า

‘มึงบอกเองนี่ว่าไม่ได้รักจันทร์ และจะไม่แต่งงานด้วย’

‘จันทร์เรียนจบเมื่อไรกูจะคุยกับจันทร์เรื่องยกเลิกสัญญา’

หญิงสาวปวดร้าวในทรวงอกยามเมื่อรู้ความรู้สึกที่แท้จริงของ ต่อตระการ ผู้ชายอันเป็นรักเดียวของเธอมาตลอด ก้องภพและต่อตระการคงไม่รู้ว่าเธอรู้ความจริงทุกอย่างแล้ว หลังจากนิ่งฟังทุกอย่างจบจึงเดิน เข้าไปหาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินกับถ้อยประโยคที่กระแทกใจจนปวดร้าวแสนสาหัส

ทุกครั้งที่ทำดีด้วยต่อตระการทำในฐานะพี่ชาย ไม่เคยคิดไกลไปมากกว่านั้น มีแต่เธอเองที่เฝ้าใฝ่ฝันรอวันที่จะเรียนจบ เพื่อจะได้เป็นผู้หญิงที่ยืนเคียงข้างเขา ได้เดินร่วมทางในทุกย่างก้าวของชีวิต

ชิดจันทร์กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหล บอกตัวเองให้เข้มแข็งอย่าร้องไห้ นั่นเพราะรู้ดีว่าต่อตระการไม่ชอบคนเจ้าน้ำตา

‘จันทร์อย่าร้องไห้ได้ไหม พี่ปลอบแล้วก็หยุดร้องสักทีสิ พี่ไม่ชอบ คนขี้แย’

‘ก็พี่ต่อดุจันทร์ พี่ต่อบอกไม่รักจันทร์แล้ว’

‘พี่จะไม่รักจันทร์เพราะจันทร์ชอบร้องไห้นี่แหละ อยากให้พี่รักก็ หยุดร้องไห้ได้แล้ว อย่าให้พี่เห็นน้ำตาจันทร์อีกนะ ไม่งั้นพี่จะไม่รักจันทร์ จริง ๆ ด้วย’

“ถ้าจันทร์ไม่ร้อง พี่ต่อจะรักจันทร์ใช่ไหม”

“ใช่ หยุดร้องได้แล้ว”

“อืม..ไม่ร้อง จันทร์จะไม่ร้อง พี่ต่ออย่าหยุดรักจันทร์นะ”

เธอจำไม่ได้แล้วว่าเรื่องราวตอนนั้นเป็นมาอย่างไร เธอและเขาน่าจะทะเลาะกันตามประสาเด็ก แต่ที่จำได้แม่นคือเธอรีบเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้า ด้วยเพราะกลัวว่าต่อตระการจะไม่รัก ซึ่งตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ชิดจันทร์ก็บอกกับตัวเองว่าจะไม่มีวันร้องไห้ให้ต่อตระการเห็นอีก ความรักจากเขามันสำคัญกับเธอมากจริง ๆ

ที่ผ่านมาเธอไม่เคยร้องไห้ให้ชายหนุ่มเห็น ไม่ได้ทำตัวเป็นเด็กขี้แยเจ้าน้ำตาเหมือนอย่างที่เขาไม่ชอบ แล้วทำไมอีกฝ่ายถึงยังไม่รักเธออีก มันมีเหตุผลอะไรที่ทำให้ต่อตระการไม่รักกัน