2.เรื่องบ้าอะไรกัน

 

“คนนี้ก็ไม่ถูกใจลูกอีกแล้วเหรอ?”

คำถามนั้นเขาไม่ได้ตอบในทันที ธีรักษ์ยกยิ้มจางๆ ที่มุมปากก่อนที่เขาจะยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม

“เรื่องแต่งงาน ผมคิดว่ามันยังไม่ถึงเวลา..”

ท่านประธานใหญ่หรือว่าแม่ของเขาหัวเราะออกมาเบาๆ ราวกับว่าท่านกำลังขบขันกับคำตอบลูกชาย

“นี่ธีร์ หากว่าลูกมีใครในใจก็บอกแม่มาเลยได้ไหม..เราจะได้ไม่ต้องมาเสียเวลากับการนัดดูตัวของลูกอีก แม่แค่ต้องการให้ลูกมีชีวิตครอบครัวที่ดี แม่ไม่ได้ต้องการให้ลูกทำงานหนักมากขนาดนั้นด้วย..ลูกรัก แม่แค่ต้องการอยากเห็นงานแต่งงานของลูก เห็นหลานตัวน้อยก่อนที่แม่จะตาย..บ้านเรามีเงินมากมายอยู่แล้ว เพราะอย่างนั้นต่อให้คนที่ลูกรักไม่ได้เป็นลูกสาวของเจ้าของบริษัทชื่อดัง แม่ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรเลย”

ธีรักษ์ส่ายหน้าเบาๆ

“เรื่องนั้นมันยังไม่ถึงเวลาที่ผมจะบอกแม่หรอกครับ ที่ผมมาวันนี้ก็แค่ต้องการบอกกับแม่ว่าอย่าส่งผมไปดูตัวอีกเลย แล้วก็เรื่องของไอ้สิงหา..แม่ไม่ควรยื่นมือเข้ามายุ่ง”

ใบหน้าของหญิงวัยกลางคนเริ่มแข็งค้างในทันที

“ธีร์..กับเรื่องเงินเล็กน้อยที่เราถูกยักยอก ลูกมองข้ามมันไปไม่ได้อย่างนั้นหรือ? พ่อของสิงหายังมีประโยชน์กับเราอีกมาก..ในอนาคตเราจะหาเงินจากพวกเขาได้มากกว่าที่เราเสียไปในวันนี้อีก..”

ธีรักษ์มองแม่เขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่า เขาคิดเอาไว้แล้วว่าเรื่องราวมันจะต้องเป็นแบบนี้..ตั้งแต่ที่พ่อของเขาตายไปแม่กับพ่อของไอ้สิงหาก็สนิทสนมกันมากเสียจนมีข่าวลือหนาหูว่าแม่มีความสัมพันธ์ลับๆ กับครอบครัวนั้น ในครั้งแรกเขาก็ไม่เชื่อ แต่อยู่ๆ ชื่อของไอ้สิงหาที่ไม่เอาไหนกลับโผล่ขึ้นมาอยู่ในรายชื่อของผู้จัดการ..

“เพราะแบบนั้นผมถึงได้มาที่นี่ยังไงล่ะครับ หากแม่ยินยอมล้มเลิกความคิดที่จะไม่จับผมไปดูตัว ผมก็จะไม่ไล่ไอ้สิงหาออก..เอาแบบนั้นดีไหมครับ”

ความสัมพันธ์แม่ลูกของเรามันเปราะบางมากเสียจนเปรียบเสมือนแก้วที่มีรอยร้าวเต็มไปหมด เพียงแต่แตะลงไปเบาๆ แก้วที่แต่เดิมก็มีรอยร้าวมากมายอยู่แล้วมันอาจจะแตกไปเลยก็ได้

“..เอาแบบที่ลูกว่าก็ได้ธีร์ แม่จะไม่ไปยุ่งกับเรื่องการดูตัวของลูกอีกแล้ว”

เพราะอย่างนั้นเธอจึงไม่อยากเสี่ยง ทำลายความสัมพันธ์ที่มันใกล้แตกหักเต็มทีกับลูกชายเพียงคนเดียวของเธอ

ธีรักษ์ส่งยิ้มเพื่อเป็นการขอบคุณแม่ของเขา ก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากที่นี่..เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะจุดยิ้มที่มุมปาก

วันนี้ช่างเป็นอีกหนึ่งวันที่โหดร้ายมากเหลือเกินสำหรับเขา แม่ของเขา..ครอบครัวเพียงคนเดียวที่เขาเหลืออยู่กลับออกหน้าเพื่อปกป้องไอ้สิงหามากขนาดนั้น..บอกตามตรงว่าภายในใจของธีรักษ์มันแย่ไปหมด

เขาเรียกรถไปส่งที่ไนท์คลับก่อนจะกดส่งโลเคชั่นไปบอกกับณิริน..

บางทีการเห็นหน้าสวยๆ นั่นในตอนนี้อาจทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาบ้างก็เป็นได้

.

.

“ติ้ง!”

ณิรินที่กำลังเช็ดผมอยู่เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่มีเสียงแจ้งเตือนดังออกมา

เธอเหลือบมองนาฬิกาก็พบว่านี่เป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าแล้ว..มันคือเวลาที่เธอควรจะนอนอ่านนิยายที่เธอชอบหรือไม่เธอก็ควรจะนอนพักผ่อนได้แล้ว

“เฮ้อ..”

แต่คิดมากไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา เธอมีเงินซื้อคอนโดหรู มีเงินได้อยู่ในที่ดีๆ ก็เพราะการทำงานนี่ไม่ใช่รึไง

เอาวะ ไอเลิฟมายจ๊อบน่า..

ณิรินเปลี่ยนชุดก่อนจะหยิบกุญแจรถแล้วเดินมาที่ด้านล่างของคอนโด แค่ไปรับท่านประธานแล้วไปส่งเขาที่บ้านเหมือนกับในทุกครั้งมันจะยากเย็นตรงไหนกันล่ะ

ไนต์คลับที่มีแต่คนรวยเท่านั้นที่จะมาที่นี่ได้ สถานที่ที่เธอไม่มีวันพาตัวเข้าไปได้อย่างแน่นอน หากว่าเธอไม่ได้มาที่นี่ในฐานะของเลขาท่านประธานน่ะ

“คุณณิริน ยินดีต้อนรับครับ ท่านอยู่ในห้องวีไอพี..ให้ผมพาไปนะครับ”

ณิรินพยักหน้าพร้อมกับส่งยิ้มให้กับผู้จัดการไนท์คลับให้พอเป็นมารยาท เธอเดินตามชายผู้นั้นไปจนถึงชั้นบน และเมื่อเปิดประตูเข้าไปสิ่งที่ณิรินมองเห็นมันแตกต่างจากทุกครั้งที่เธอมาที่นี่ ข้างกายของท่านประธานไม่ได้มีสาวๆ สวยๆ แบบทุกครั้งที่ผ่านมา เขานั่งอยู่คนเดียวในสภาพที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก..

“ท่านอยากกลับรึยังคะ”

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมณิรินถึงได้คิดว่าตัวเองมองเห็นความเศร้าที่ฉายชัดในแววตาคู่นั้น ทั้งที่ในยามปกติสิ่งที่เธอเห็นผ่านทางแววตาของเขามันคือความเย็นชาในแบบที่ชวนให้เธอรู้สึกอึดอัดทุกครั้งที่มองดวงตาคู่นั้น

“..อืม กลับกันเถอะ ช่วยประคองหน่อยได้ไหม”

ณิรินพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเข้าไปเพื่อประคองเขาออกไป เธอไม่ลืมส่งบัตรเครดิตให้กับผู้จัดการร้านเพื่อจ่ายค่าอาหารและค่าเหล้าของท่านประธานในวันนี้

นี่คืออภิสิทธิ์พิเศษอีกเช่นกัน แบล็คการ์คที่อยู่ในมือของเธอ ถึงแม้ว่าท่านประธานจะให้เธอเอาไว้เพื่อใช้จ่ายในเรื่องของเขา แต่ทว่าเขาก็บอกกล่าวกับเธอว่าหากเธออยากได้อะไรก็สามารถใช้บัตรนี่ในการใช้จ่ายได้เลย และแน่นอนณิรินไม่เคยเกรงใจในเรื่องนั้นเลย..ในเมื่อเธอทำงานหนักเช่นนั้นเธอก็ควรได้รับในสิ่งที่ตอบแทนที่คุ้มค่าสิ

“ช่วยยืนก่อนนะคะ”

ณิรินค่อยๆ เปิดประตูหลังของรถยนต์ที่เธอขับมาแต่ทว่ามือของธนัทกลับกันเธอเอาไว้เพื่อไม่ให้เปิดประตูหลังออก

“วันนี้ผมอยากนั่งข้างหน้า..ข้างหลังมันยืดขาไม่ถนัด”

เธออยากถามเขากลับเหลือเกินว่าเขาอยู่ในอารมณ์แบบไหนอีก ทุกครั้งก็เห็นนั่งข้างหลังได้แต่วันนี้กลับไม่อยากนั่งข้างหลังอย่างนั้นหรือ

“อา..ค่ะ”

ต่อให้เธอไม่พอใจหรือว่าไม่เต็มใจมากแค่ไหนแต่ณิรินก็ยังคงยิ้ม พร้อมกับเปิดประตูด้านหน้าให้เขา เธอเดินอ้อมมาอีกทางเพื่อที่จะขึ้นไปนั่งทางฝั่งคนขับ

“ปรับเบาะให้หน่อยสิ ผมอยากพักสายตาสักหน่อย..”

ที่ปรับเบาๆ มันก็อยู่ข้างๆ เบาะนั่นไม่ใช่เรอะ เขาสามารถที่จะทำเองได้ง่ายๆ แต่เขาดันเลือกที่จะใช้เธอเนี่ยนะ..

“ค่ะท่าน”

และแน่นอนว่าเธอยังคงยิ้ม พร้อมกับเอื้อมมือไปที่ด้านข้างเบาะรถเพื่อทำการปรับเบาๆ ..โดยที่ณิรินไม่ได้คิดอะไรจนกระทั่งที่จมูกของเธอได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเขาชัดเจนมากขึ้นและเธอพบว่าเขาไม่ได้เอนตัวไปตามเบาะที่กำลังเอนลงไปทางด้านหลัง แต่ทว่าเขากลับโน้มตัวลงมาด้านหน้าที่มีเธอกำลังเอื้อมมือไปปรับเบาะอยู่

ปลายจมูกโด่งเป็นสันนั้นสัมผัสลงมาอย่างแผ่วเบาที่ข้างแก้มของเธอ และหากณิรินมองไม่ผิด เธอคิดว่าตัวเองกำลังมองเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของเขา..

“ตุบ!!”

“.....”

ทว่าในวินาทีต่อมา เขาก็ล้มตัวลงไปนอนบนเบาะรถที่เอนไปทางด้านหลัง แล้วหลับไปในทันที ทิ้งให้ณิรินที่กำลังหน้าแดงก่ำ ต้องยกมือขึ้นมาปิดปากของตัวเอง เพราะว่าเธอกำลังกรีดร้องออกมาในใจ

นี่มัน..เรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย!