3.ช่วยหน่อบสิ

 

ใบหน้าหวานขึ้นเป็นสีแดงระเรื่อ เธอเบือนหน้าหนีไปในทันทีเพื่อเรียกสติของตัวเองกลับคืนมา บอกตามตรงว่าณิรินไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอควรจะรับมือกับเสียงหัวใจของตัวเองที่มันกำลังเต้นแรงแทบบ้านี้อย่างไรดี

ที่ข้างแก้มรู้สึกร้อนผ่าวไปหมด ในตำแหน่งที่ปลายจมูกของเขามันพึ่งจะสัมผัสลงไปเมื่อครู่

“อา..ให้ตายสิ”

และต้นเหตุของการทำให้เธอไม่เป็นตัวของตัวเองในตอนนี้กำลังหลับอย่างสบายใจ ราวกับว่าเรื่องเมื่อครู่มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ตั้งสติหน่อยสิณิริน..เมื่อครู่มันเป็นเพียงแค่อุบัติเหตุเท่านั้นเอง ไม่มีอะไรที่แอบแฝงอยู่ในการกระทำของเขาอย่างแน่นอน เธอไม่ควรคิดมากหรือว่าเก็บเอาไปคิดให้รกสมองหรอกนะ

เพราะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ท่านประธานไม่มีทางมองเธอในฐานะของผู้หญิงคนหนึ่งอยู่แล้ว

เมื่อเรียกสติของตัวเองกลับมาได้สำเร็จ สิ่งที่ณิรินควรกระทำต่อไปคือการขับรถไปส่งท่านประธานที่บ้าน หลังจากนั้นเธอจะได้กลับไปนอนอย่างที่ควรจะเป็นเสียที

“....”

เขาลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ เพื่อลอบมองใบหน้าด้านข้างของณิริน..เธอไม่ได้มีท่าทีตกใจหรือว่าอะไรทั้งนั้น จริงอยู่ที่เราทำงานด้วยกันมาหลายปี จริงอยู่ที่เขาใช้งานเธออย่างหนัก แต่เรื่องนั้นมันคือข้อตกลงที่มีมาตั้งแต่ก่อนที่เขาจะรับเธอเข้ามาทำงานแล้วนะ

ว่าแต่สายตาของณิรินมีปัญหารึเปล่านะ เธอมองไม่เห็นความหล่อของเขาเลยอย่างนั้นหรือ ทั้งๆที่มีผู้หญิงมากมายที่ต้องการเข้าหาเขา..

ทั้งเรื่องหน้าตาและฐานะเขาไม่แพ้ให้ใครทั้งนั้น แต่ณิรินกลับไม่เคยมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหลอะไรแบบนั้นเลย คำพูดติดปากที่แสนน่าเบื่อของเธอคือ “ค่ะท่าน” ไม่ว่าเขาจะสั่งงานเธอมากแค่ไหนหรือว่ายากเท่าใด คำเดียวที่เธอตอบกลับมาคือคำว่า “ค่ะท่าน”

มันน่าหงุดหงิดเล็กน้อยที่เขาล้มเหลวต่อการยั่วยวนผู้หญิงคนนี้ เพราะไม่ว่าเขาจะพยายามตีสนิทกับเธอแค่ไหน ณิรินก็มักจะขีดเส้นระหว่างเราเอาไว้เสมอ..ยิ่งเขาพยายามเข้าใกล้ เธอก็จะยิ่งถอยห่างออกไป ไกลขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดยั้ง..จนเขาต้องหยุดอยู่ตรงที่เดิมก่อน เพื่อไม่ให้เธอถอยห่างจากเขาไปไกลขึ้นมากกว่านี้

แต่ในวันนี้ธนัทรู้สึกว่าเขาเหนื่อยมากจริงๆ เขาเหนื่อยล้ากับทุกสิ่งทุกอย่างที่ถาโถมเข้ามา ทั้งเรื่องของแม่และเรื่องของณิริน เขาไม่อยากจะเหนื่อยกับการวิ่งไล่ตามหรือว่าการเล่นเกมอะไรกับเธออีกแล้ว

เขาอยากหยุดทุกอย่างเอาไว้..ไม่มีเลขาหรือว่าเจ้านาย มีแค่เขาและเธอเท่านั้น

เพราะฉะนั้นไม่ว่าวันนี้จะเกิดอะไรขึ้นมาก็ตามที เขาจะเอาแต่ใจของตัวเองให้ถึงที่สุดและเธอมีหน้าที่เพียงอย่างเดียวเท่านั้นคือเธอต้องตามใจเขา!

ณิรินขับรถเข้ามาจอดในลานจอดรถของบ้านท่านประธาน เธอมาที่นี่บ่อยมากทีเดียว ต้องเรียกว่าณิรินมาที่นี่ทุกวันเลยต่างหาก เพราะท่านประธานรักและหวงแหนความเป็นส่วนตัวของเขามากทีเดียว เขาจึงไม่จ้างคนใช้แต่เลือกที่จะว่าจ้างแม่บ้านชั่วคราวแทน และเธอต้องมาคอยดูแลความเรียบร้อยในบ้านของเขา ในช่วงเวลาที่แม่บ้านมาทำความสะอาด

เธอเดินไปเปิดประตูบ้านของเขา ก่อนจะเดินกลับมาที่รถเพื่อเปิดประตูรถออก..ณิรินตั้งใจจะพาท่านประธานเข้าไปในบ้าน แต่ปัญหามันอยู่ตรงที่เขากำลังหลับนี่แหละ

ท่านประธานธนัทเป็นคนที่ดื่มเท่าไหร่ก็ไม่เมา เขารู้ลิมิตของตัวเองเป็นอย่างดี ว่าควรจะดื่มมากแค่ไหน..แต่วันนี้เธอไม่แน่ใจว่าเขาไปพบเจอเรื่องอะไรมากันแน่

หรือว่าวันนี้ท่านจะไปพบท่านประธานใหญ่มากกันนะ ทั้งสองคนมีความสัมพันธ์ในครอบครัวที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก นั่นคงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลที่สุดแล้วที่ท่านประธานของเธอจะดื่มมากจนเมาเช่นนี้

“..ถึงแล้วค่ะท่าน หากว่าท่านเดินไม่ไหว ให้ณิรินไปตามคนมาช่วยพยุงท่านนะคะ”

ขณะที่เธอกำลังยกโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรตามรปภ.ของที่นี่ มือของธีรักษ์ก็จับข้อมือของเธอเอาไว้ ราวกับว่าเขากำลังกล่าวห้ามไม่ให้เธอโทรเรียกใครมา

“แค่คุณก็พอ..ผมพอจะเดินไหว ช่วยประคองเข้าไปหน่อยสิ”

ณิรินเก็บโทรศัพท์ของเธอลงไปในกระเป๋า เธอไม่ได้คิดอะไรกับคำสั่งนั้นของเขาเลย ก็อย่างที่บอกไป..นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอมาที่นี่ และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกด้วยที่เขาเมาและเธอต้องประคองไปส่ง

แต่ใครจะรู้ว่านี่คือครั้งแรกที่แววตาของธีรักษ์..ซึ่งกำลังจ้องมองณิรินอยู่ มันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

“ระวังด้วยนะคะ”

เพราะน้ำหนักของเขามันมากกว่าน้ำหนักตัวเธอหลายเท่า ด้วยเหตุนั้นหากเขาล้มลงไปแล้วละก็ เธอคงไม่มีปัญญาพาเขาเข้าบ้านอย่างแน่นอน..

“...อืม”

สิ่งที่ณิรินปฏิเสธไม่ได้คือกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่แสนคุ้นเคยกำลังอบอวลอยู่ในอากาศเมื่อเธออยู่ใกล้เขา แต่ทว่าเพราะอยู่ใกล้กันมากขนาดนี้ เธอจึงได้กลิ่นกายที่คล้ายกับกลิ่นต้นสนตัดใหม่ชวนให้นึกถึงเทศกาลคริสต์มาส..เราอยู่ใกล้กันมาเสียงจนเธอได้ยินเสียงหัวใจของเขาที่กำลังเต้น

ทำไมวันนี้ระยะทางจากหน้าบ้านไปจนถึงด้านในบ้านของเขามันถึงได้ไกลมากขนาดนี้กันนะ

เพราะมัวแต่กำลังนึกสับสนกับกลิ่นหอมจากร่างกายของอีกฝ่าย นั่นจึงทำให้ณิรินลืมบางอย่างที่สำคัญไปเลย นั่นคือไม่มีกลิ่นสุราฟุ้งกระจายออกมาจากร่างกายของคนที่กำลังทำท่าว่าเมามายในยามนี้เลย

“ผมว่าจะนอนเลย..เข้าไปส่งในห้องหน่อยสิ”

เธอเผลอเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ ในใจของณิรินมีคำถามเต็มไปหมด เพราะปกติหน้าที่ของเธอคือการส่งเขาเข้าบ้านหรือไม่ก็ส่งเขาบนโซฟา แล้วหลังจากนั้นเขาก็จะจัดการเรื่องราวของตัวเอง..ส่วนเธอก็กลับบ้านได้ในทันที

“ในห้องนอนเหรอคะ?”

เธอย้อนถามเขาอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“อืม..ก็วันนี้ผมเมามากจนเดินไม่ไหว..หรือว่าคุณต้องการให้ผมคลานเข้าห้องตัวเองงั้นเหรอ”

เรื่องนั้น..หากเขาสามารถคลานไปได้ ก็ไม่น่าจะรบกวนเธอเลยนี่ แต่ถึงจะคิดเช่นนั้นณิรินก็ยังคงยิ้ม..พร้อมกับกัดฟันพูดคำว่า

“ค่ะท่าน..”

คำนี้อีกแล้ว ธีรักษ์เบื่อเต็มทนกับการได้ยินคำตอบที่ดูคล้ายกับว่าณิรินคือหุ่นยนต์

เช่นนั้นวันนี้เขาจะทำให้เธอลืมคำว่า “ค่ะท่าน” ไปซะ เขาสัญญาเลยว่าจะทำให้ณิรินไม่กล้าพูดคำว่า “ค่ะท่าน” ออกมาอีกเลย

มาทำให้วันนี้ณิรินผู้ที่ยินยอมทำทุกอย่างตามที่เขาสั่ง ขัดคำสั่งของเขากันเถอะ..

ธีรักษ์แสยะยิ้มที่มุมปากและทันทีที่ณิรินพาเขาเดินเข้ามาในห้องนอน เขาก็เอื้อมมือไปล็อคประตูในทันที

และประตูนี้มันพิเศษมากเพราะมันคือประตูห้องนอนของเขา ไม่ว่าใครจะเข้าหรือว่าจะออกจะต้องใช้นิ้วมือของเขาในการสแกนเท่านั้น

นี่เขาได้ขังณิรินเอาไว้ที่นี่อย่างสมบูรณ์แล้วสินะ