เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่1 จุดเริ่มต้น
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-07 11:34:01จุดเริ่มต้นของเรื่อง
เดชา เพิ่งมารู้ทีหลังว่าลูกสาวของตนกับบอดี้การ์ดส่วนตัวได้แอบลักลอบคบหากัน กว่าที่เขาจะยอมรับและทำใจกับเรื่องนี้ได้มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ซึ่งวันนี้บอดี้การ์ดที่ได้เลื่อนขั้นมาเป็นลูกเขย ก็ได้มาขออนุญาตกับเขาว่าจะพาลูกสาวของเขากลับบ้านที่ต่างจังหวัดเพื่อที่จะพาไปแนะนำให้ผู้ใหญ่ฝั่งนั้นรู้จัก ซึ่งเขาก็ได้อนุญาตไป...
ต่างจังหวัด
"ลุงวินป้าจ๋าพี่วายุมาแล้วค่ะ!" เสียงเด็กสาววัยสิบแปดปีหรือ พระพาย เธอตะโกนบอกคนเป็นลุงแท้ๆกับป้าสะใภ้ที่อยู่หลังบ้านเมื่อเห็นรถคันหรูสีดำคุ้นตาของคนเป็นพี่ชายหรือลูกพี่ลูกน้องของเธอขับเข้ามาจอดอยู่หน้าบ้าน
และไม่รอช้าพระพายรีบวิ่งไปหาคนเป็นพี่ชายกับว่าที่พี่สะใภ้ที่กำลังลงจากรถ
"สวัสดีค่ะพี่วายุ" เมื่อวิ่งมาถึง พระพายจึงเอ่ยสวัสดีพร้อมกับพนมมือน้อยๆไหว้พี่ชาย ก่อนจะหันไปทักทายว่าที่พี่สะใภ้ที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันด้วยใบหน้ายิ้มๆ
"หวัดดี เราชื่อพระพายนะ เป็นน้องพี่วายุ"
"หวัดดีจ้ะ เราชื่อมิรา เป็นแฟนพี่วายุ" มิรา เอ่ยทักทายและแนะนำตัวเองกลับด้วยใบหน้ายิ้มๆเช่นกัน
"ไม่ต้องบอกก็รู้แล้วจ้า พี่วายุโทรมาบอกลุงวินแล้ว แต่มิราหน้าตาน่ารักมากเลยนะ พี่ชายพายเนี้ยตาถึงจริงๆ" ซึ่งพระพายก็รู้ว่ามิราเป็นลูกคุณหนูที่พี่ชายของเธอเป็นบอดี้การ์ดให้ แต่ถึงแม้ว่ามิราจะเป็นลูกคุณหนู แต่เท่าที่เธอเห็นมิราไม่ได้มีท่าทีวางตัวหรือท่าทีเย่อหยิ่งแต่อย่างใด กลับกันมิรากลับดูเข้าถึงง่าย พูดจาก็เป็นกันเอง และดูไม่ถือตัวเลยแม้แต่น้อย คนที่บ้านคงจะสอนมาดี ไม่เหมือนกับพวกคุณหนูเอาแต่ใจที่ถูกพ่อแม่เลี้ยงตามใจเหมือนในละครหลังข่าวที่เธอเคยดู
"เข้าไปคุยกันต่อในบ้านดีกว่านะเด็กๆ" วายุ ที่ยืนดูสองสาวคุยกันก็พูดขึ้นมา เพราะตอนนี้บ่ายกว่าแล้ว แดดมันแรงคุยตรงนี้คงไม่สะดวก หลักๆคือเป็นห่วงเมียเด็กที่ตอนนี้แก้มสองข้างแดงก่ำเป็นลูกตำลึงสุขไปแล้ว คงจะร้อนเพราะฤทธิ์แดด
"ค่ะ/ค่ะ" สองสาวจึงพยักหน้าตอบพร้อมกันทันที
จากนั้นพระพายก็โอบเอวของมิราพากันเดินเข้าไปในบ้าน พลางพูดคุยกันไปด้วยอย่างสนิทสนม โดยมีวายุเดินถือกระเป๋าสัมภาระของคนรักและของตัวเองตามหลังเด็กสาวสองคนไปติดๆ ปากหนากระตุกยิ้มมุมปากด้วยความเอ็นดูเด็กสาวทั้งสองคนที่ดูจะสนิทสนมกันเร็วและเข้ากันได้ดี เห็นแบบนั้นก็พาให้เขามีความสุข
ภายในบ้าน
"ทานข้าวเที่ยงกันมาหรือยังคะ" เป็นเสียงป้าสะใภ้ที่มีนามว่า ป้าจ๋า เอ่ยถามคนรักของหลานชายที่นั่งอยู่บนโซฟาอีกตัวเยื้องกับตัวที่เธอและสามีนั่งอยู่ ซึ่งในคราแรกหลังจากที่เอ่ยทักทายสวัสดีกันเสร็จเธอกับสามีตั้งท่าจะนั่งพื้นแล้วด้วยซ้ำเพราะอยากให้เกียรติแฟนสาวของหลานชาย เพราะถึงอย่างไรเด็กสาวก็มีศักดิ์เป็นเจ้านายของหลานชาย แต่ก็ถูกเด็กสาวห้ามไว้ จึงต้องนั่งบนโซฟาตามความต้องการของเด็กสาว
"หนูกับพี่วายุเราแวะทานข้าวเที่ยงกันเรียบร้อยแล้วค่ะ" มิราตอบด้วยใบหน้ายิ้มๆ ไม่ได้ดูอึดอัดหรือประหม่าแต่อย่างใดที่ต้องมาสนทนากับผู้ใหญ่ทางฝั่งคนรัก
หลังจากนั้นก็เริ่มมีบทสนทนาต่อไปเรื่อยๆพร้อมกับรอยยิ้มและเสียงหัวเราะในบทสนทนานั้นๆ และเมื่อต่างคนต่างพูดคุยกันไปได้สักพัก คนเป็นหลานชายที่มักจะไม่ค่อยพูด ได้แต่เป็นผู้รับฟังที่ดี ก็ได้หันไปพูดกับคนเป็นน้องสาวที่นั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้าม
"มหาลัยที่เราสมัครเอาไว้ อาทิตย์หน้าจะเปิดสอบเข้าแล้วไม่ใช่เหรอ พรุ่งนี้พี่จะกลับแล้ว งั้นเราก็เข้ากรุงเทพพร้อมพี่เลยแล้วกัน" ที่เขาพูดเหมือนรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับน้องสาว นั่นก็เพราะเขาเป็นคนส่งเสียเลี้ยงดูค่าเล่าเรียนของน้องสาวมาตลอดตั้งแต่ที่พ่อของเธอเสียโดยอยู่ในความปกครองของผู้เป็นลุงและป้า ซึ่งหลังจากนี้คนเป็นน้องก็ต้องอยู่ในความปกครองของเขาแบบเต็มตัวเพราะเธอต้องไปเรียนต่อมหาลัยที่กรุงเทพ ซึ่งเขาก็ได้ปรึกษาหาลือกันแล้วว่าเด็กหัวดีอย่างพระพายสอบติดแน่นอน โดยจะให้พระพายไปพักอาศัยอยู่ที่คอนโดของเขาในระหว่างที่เรียนมหาลัย ส่วนตัวเขาก็อยู่ที่คฤหาสน์หรือบ้านพักบอดี้การ์ดเช่นเดิม
"ดีเลย เข้ากรุงเทพพร้อมพี่เขาลุงจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง" คนเป็นลุงหรือ ลุงวิน ที่เป็นคนพูดน้อยเหมือนกัน ก็พูดสมทบขึ้นมาทันที เพราะเขาเองก็เป็นห่วงไม่อยากให้หลานสาวต้องเดินทางเข้ากรุงเทพคนเดียวด้วยรถโดยสาร หากจะให้เขาไปส่งก็เกรงว่าจะขับรถไม่ไหว กว่าจะไปถึงกรุงเทพโรคเก๊าท์คงกำเริบกันพอดี
"เอางั้นก็ได้ค่ะ" พระพายเธอได้หมด ผู้ใหญ่ว่าไงเธอก็ว่าตามนั้น
"งั้นพายไปเก็บกระเป๋าเถอะลูก พรุ่งนี้จะได้เข้ากรุงเทพพร้อมพี่เขาเลย" คนเป็นป้าเอ่ยเสนอสมทบต่ออีกคน เธอเองก็หายห่วงที่คนเป็นหลานไม่ต้องเดินทางเข้ากรุงเทพคนเดียวแล้ว
หลังจากนั้นพระพายก็ไปเก็บสัมภาระจำเป็นของตัวเองเพื่อเตรียมตัวเดินทางเข้ากรุงเทพพรุ่งนี้พร้อมพี่ชาย
"แล้วพระพายจะสอบเข้ามหาลัยอะไรเหรอคะ" คล้อยหลังพระพาย มิราก็เอ่ยถามขึ้นมา พลางกวาดสายตามองทุกคนในที่นี้ไม่ได้เจาะจงว่าถามใคร
"มหาลัยเดียวกันกับหนูนั่นแหละครับ แต่คนละคณะ" เป็นวายุที่เอ่ยตอบคำถามของคนรักด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางยกมือหนาข้างหนึ่งขึ้นมาลูบศีรษะเล็กเบาๆอย่างรักใคร่ทะนุถนอม จนคนเป็นลุงและป้าที่มองอยู่ยิ้มตามกับความอ่อนโยนของหลานชายที่ปฏิบัติต่อเด็กสาว ซึ่งพวกเขาไม่เคยเห็นหลานชายอ่อนโยนกับใครเช่นนี้มาก่อน
"จริงเหรอคะ แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้สอบเข้าคณะเดียวกัน ว่าแต่พระพายจะสอบเข้าคณะอะไรเหรอคะ" ซึ่งตัวเธอนั้นจะสอบเข้าคณะบริหารตามที่ได้ตั้งใจเอาไว้ว่าถ้าเรียนจบจะได้มาช่วยบริหารธุรกิจต่อจากผู้เป็นพ่อ
"นิเทศศาสตร์ครับ" วายุเอ่ยตอบขณะที่มือหนายังคงลูบศีรษะเล็กอยู่อย่างนั้น มองเด็กสาวด้วยสายตารักใคร่เอ็นดู จนคนเป็นลุงกับป้าที่มองอยู่ยิ้มตามไม่หยุด เห็นหลานมีความสุขพวกเขาสองคนก็พลอยมีความสุขไปด้วย...
บทล่าสุด
พ่อเดย์คลั่งรักเด็ก ตอนที่7 ปะทะระหว่างพ่อตาลูกเขย
(พ่อเดย์คลั่งรักเด็ก)เมื่อกลับมาถึงบ้าน เดชาก็รีบเข้าห้องนอนเพื่อไปสงบสติระงับอารมณ์ของตัวเองทันที เพราะในระหว่างที่นั่งอยู่ในรถเมื่อครู่โดยมีเด็กสาวตัวนุ่มนั่งอยู่บนตักทำเอาเขาแทบจะคลั่งตาย เกือบจะตบะแตกส่วนพระพายก็แยกตัวไปทำขนมกับมิราในห้องครัว ซึ่งพวกเธอก็เลือกทำเป็นขนมคุกกี้ ขณะที่ทำขนมกันมิราก็ซักถามพระพายไม่หยุดเรื่องพ่อของเธอว่ามาด้วยกันได้ยังไง ซึ่งพระพายก็ได้บอกไปตามตรงเพราะไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องปิดบัง มิราก็เข้าใจแต่กระนั้นด้วยความที่คนเป็นลูกสาวอย่างเธออยากให้คนเป็นพ่อมีเมียเป็นตัวเป็นตน มิราจึงอยากให้ระหว่างพระพายกับพ่อของเธอมีอะไรมากกว่านี้ หากคนเป็นพ่อจะลงเอ่ยกับผู้หญิงสักคน เธอก็ไม่ติดหากคนๆนั้นจะเป็นพระพาย แม้อายุทั้งสองคนจะห่างกันมากก็ตาม แต่แล้วยังไงในเมื่อตัวเธอเองกับคนรักก็ห่างกันเป็นสิบๆปี สำหรับเธอเรื่องอายุไม่ใช่อุปสรรคเลย“พาย เอาขนมไปให้พ่อเรากันไหม”เมื่อทำขนมกันเสร็จ มิราที่อยากให้คนเป็นพ่อมีเมียใจจะขาด ก็เริ่มปฏิบัติแผนการหาเมียให้พ่อทันที“ได้สิ เรากะว่าจะชวนมิเอาขนมไปให้พ่อเดย์อยู่เหมือนกัน” พระพายตอบตกลงไปทันที เพราะเธอตั้งใจจะเอาขนมไปให้อีกคนอยู่แล้ว
พ่อเดย์คลั่งรักเด็ก ตอนที่6 แทบคลั่ง
เมื่อรอพนักงานคิดเงินค่าของทั้งหมดเสร็จก็พากันกลับ ในขณะที่กำลังเดินไปที่รถ จู่ๆคนอายุมากก็ช้อนอุ้มเด็กสาวขึ้นในท่าอุ้มเด็กอย่างอุกอาจพรึ่บ!"อ๊ะ! พะ พ่อเดย์ทำอะไรคะ" พระพายอุทานตกใจออกมาทันทีกับการกระทำที่อุกอาจของคนอายุมาก มือบางทั้งสองข้างยกขึ้นมาดันไหลแกร่งออกห่างจากตัวอัตโนมัติ แต่ก็ไม่ได้ดันแรงเท่าที่ควร แค่รู้สึกประหม่ากับการกระทำที่ถึงเนื้อถึงตัวของเขา"หนูพายเดินช้า พ่ออุ้มไปดีกว่าจะได้ถึงรถไวๆ ป่านนี้ยัยหนูมิคงรอหนูพายแย่แล้ว" พูดอ้างไปอย่างนั้นและยกลูกสาวมาอ้างด้วย ทั้งที่ความจริงตั้งใจอุ้มเด็กสาวอยู่แล้ว พลางลอบยิ้มเจ้าเล่ห์เพราะตอนนี้หน้าอกใหญ่โตเกินตัวของเธออยู่เสมอกับใบหน้าของเขาพอดี มันช่างเป็นภาพที่ล่อแหลมเสียจริง ทำเอาเขาต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ "แต่หนูไม่ใช่เด็กนะคะ หนูเดินเองได้ พ่อเดย์ปล่อยหนูลงเถอะค่ะคนมองใหญ่แล้ว" เอ่ยบอกคนอายุมากพลางดิ้นดุ๊กดิ๊กอยู่ในวงแขนแกร่งของเขา ขณะกวาดสายตามองไปรอบๆ ซึ่งตอนนี้คนที่อยู่บริเวณใกล้ๆก็หันมองมาทางเธอกับเขาเป็นตาเดียวกัน ไหนจะสายตาลูกน้องของเขาอีก ทำเธอรู้สึกประหม่าไปหมด"หนูพายอย่าดิ้นสิครับ เดี๋ยวตกนะ" บอกกับเด็กสาวด้วย
พ่อเดย์คลั่งรักเด็ก ตอนที่5 อยากเปย์เด็ก
รถตู้คันหรูสีดำราคาสูงริ้วขับเคลื่อนไปด้วยความเร็วปกติ ภายในรถมีแต่ความเงียบ โดยมีสาวน้อยคนสวยนั่งเล่นโทรศัพท์มือถือของตัวเองอยู่ตลอดเวลา ส่วนคนอายุมากที่นั่งข้างๆก็เอาแต่ลอบมองสาวน้อยคนสวยอยู่ตลอดเวลาเช่นเดียวกัน โดยที่สาวน้อยก็ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังถูกสายตาเจ้าเล่ห์ของคนอายุมากมองแทะโลมร่างกายของเธออยู่...ณ ห้างสรรพสินค้าขณะนี้สาวน้อยกำลังเดินเลือกซื้อเลือกหาวัตถุดิบในการทำขนมอยู่ โดยมีคนอายุมากเดินตามไม่ห่างและยังมีลูกน้องของเขาประมาณสามสีคนเดินตามหลัง โดยหนึ่งในลูกน้องเข็นรถเข็นซุปเปอร์มาร์เก็ตของทางห้างตามหลังไม่ห่างเช่นกันเดชามองทุกอิริยาบถของเด็กสาวอยู่ตลอดเวลา เดี๋ยวเธอนั่ง เดี๋ยวเธอยืน เดี๋ยวก็เงย เดี๋ยวก็ก้มเพราะเธอกำลังเลือกหาสิ่งของที่ต้องการอยู่ เธอดูดุ๊กดิ๊กดูซุกซน มันช่างเป็นภาพที่น่ารักมาก เขารู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจเหลือเกินยามที่ได้มองสาวน้อยคนสวยของเขา...แต่ทว่าในขณะนั้นเอง"คนสวย~ ชื่ออะไรเหรอครับ" มีหนุ่มวัยรุ่นหน้าตาหล่อพอตัว เดินเข้ามาเต๊าะพระพายด้วยความที่หนุ่มวัยรุ่นคนดังกล่าวสนใจแต่พระพาย จึงไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างว่ามีชายชุดดำหลายคนที่ยืนอยู่มองมาทางเขาเป็น
พ่อเดย์คลั่งรักเด็ก ตอนที่4 เจอกันอีกครั้ง
หลายวันต่อมาหลังจากการสอบเข้ามหาลัยได้เสร็จสิ้นไป วันนี้เด็กสาวทั้งสองคนหรือพระพายกับมิราก็ได้นัดกันว่าจะมาทำขนมที่บ้านของมิรา ซึ่งระหว่างทางจากคอนโดของพระพายไปบ้านของมิราก็ต้องผ่านห้างสรรพสินค้า พระพายจึงอาสาที่จะซื้อวัตถุดิบในการทำขนมไปเองวันนี้พระพายแต่งตัวด้วยชุดเดรสกระโปรงสั้นสีขาวแขนตุ๊กตา ความสั้นของกระโปรงถือว่าสั้นมาก แต่ด้วยความที่เธอเป็นคนตัวเล็กจึงใส่ออกมาได้ดูน่ารักและแอบเซ็กซี่เบาๆ ไม่ได้โป๊จนเกินไป ส่วนช่วงบนก็เรียบร้อยดีเพราะว่าเป็นชุดเดรสแขนตุ๊กตา เธอแต่งหน้าอ่อนๆตามสไตล์เด็กวัยใส รวบผมเป็นห่างมา สะพายกระเป๋าข้างใบเล็กสีครีม ใส่ร้องเท้าผ้าใบผู้หญิงสีขาว รวมๆแล้วเธอแต่งตัวออกมาได้น่ารักสมวัยเวลา 13:10 น.ขณะนี้พระพายกำลังยืนรอรถแท็กซี่อยู่หน้าคอนโดเพื่อที่จะไปบ้านของมิราโดยเผื่อเวลาแวะห้างสรรพสินค้าก่อน เพื่อที่จะซื้อวัตถุดิบในการทำขนม ซึ่งระยะหลายวันที่ผ่านมานี้ พระพายก็ยังไม่รู้ตัวว่ามีคนคอยตามดูเธออยู่ตลอด เธอยังคงใช้ชีวิตตามปกติในทุกๆวัน...ทว่าในขณะที่ยืนรอรถแท็กซี่อยู่บนฟุตบาท จู่ๆก็มีรถตู้คันหรูสีดำขับเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทตรงหน้าเธอ"รถใคร ทำไมคุ้นจัง" เธอพึมพ
พ่อเดย์คลั่งรักเด็ก ตอนที่3 สาวน้อยผู้ตกเป็นเป้าหัวใจของหนุ่มใหญ่
เวลาต่อมาหลังจากทานมื้อเที่ยงกับลูกสาวเสร็จ เดชาก็ได้เข้ามาในห้องทำงานของตัวเอง ก่อนจะเอ่ยสั่งการกับลูกน้องคนสนิทมือขวาของเขาที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน"ให้คนของเราคอยตามดูหนูพายแล้วมารายงานฉันด้วย ทุกวัน!" เน้นย้ำสองคำสุดท้ายของประโยคเพื่อเป็นการบอกลูกน้องว่าต้องรายงานเรื่องของสาวน้อยคนสวยให้เขาฟังทุกวันห้ามขาด"ได้ครับนาย" ภาคพยักหน้าตอบรับคำสั่งเจ้านายทันที ก่อนจะลอบยิ้มมุมปากเพราะรู้แน่แล้วว่าคนเป็นนายคิดจะเคลมสาวน้อยคนสวยจริงๆ แต่ดูท่าสาวน้อยคนนี้คงจะพิเศษกว่าใคร เจ้านายของเขาถึงได้ให้คนคอยตามดู เนื่องจากที่ผ่านมาเจ้านายของเขาไม่เคยให้ความสำคัญกับผู้หญิงคนไหนเหมือนกับสาวน้อยคนนี้มาก่อน"ระวังอย่าให้หนูพายรู้ตัวล่ะ เดี๋ยวจะตื่นกลัวเอา" เดชาไม่ลืมที่จะเอ่ยกำชับลูกน้อง เพราะหากเด็กสาวรู้ตัวคงได้ตื่นกลัวคิดว่ามีพวกโรคจิตคอยตามเป็นแน่ ซึ่งเขาไม่อยากให้เป็นแบบนั้น เพราะเขาไม่ใช่พวกโรคจิต เขาแค่ต้องการรู้ความเคลื่อนไหวของเด็กสาวก็เท่านั้น อีกอย่างเธอเพิ่งจะเข้ามาอยู่กรุงเทพ แถมยังอยู่คอนโดคนเดียวอีก เขาเลยนึกเป็นห่วงขึ้นมา"ครับนาย ผมจะกำชับคนของเราอย่างดีครับ" ภาครับคำสั่งด้วยน้ำเสียงจริ
พ่อเดย์คลั่งรักเด็ก ตอนที่2 พ่อทูนหัว
วันต่อมากรุงเทพมหานคร ขณะนี้วายุกับมิราเดินทางกลับมาถึงกรุงเทพเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พวกเขาออกเดินทางตั้งแต่เช้าตรู่ โดยมีคนที่ได้ชื่อว่าเป็นน้องสาวติดสอยห้อยตามทั้งสองคนมาด้วยณ คฤหาสน์หลังใหญ่ของเดชา11:45 น.เมื่อวายุขับรถเข้ามาจอดอยู่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่โดยไม่ได้ดับเครื่องยนต์ เขาก็เอี้ยวตัวหันไปพูดกับน้องสาวที่นั่งอยู่บนเบาะรถด้านหลังทันที"รอพี่ในรถก่อนนะ พี่ขอเอาของไปเก็บก่อนแล้วจะไปส่งที่คอนโด""ค่ะ" พระพายจึงพยักหน้าตอบด้วยใบหน้ายิ้มๆ ก่อนจะกวาดสายตามองออกไปนอกรถอย่างซุกซนละคนอยากรู้อยากเห็น เธอตื่นเต้นไม่น้อยกับการที่ได้เห็นคฤหาสน์หลังใหญ่ ไม่รู้ว่าบ้านหรือวังถึงได้ใหญ่โตอลังการเช่นนี้ด้านวายุจึงลงจากรถแล้วไปเปิดประตูรถฝั่งของคนรัก จากนั้นเขาก็พาคนรักเข้าบ้านโดยมีกระเป๋าสัมภาระของเธอและเขาถืออยู่ในมือหนาทั้งสองข้างส่วนสาวน้อยที่นั่งอยู่ในรถของพี่ชาย โดยไม่รู้เลยว่ามีรถตู้คันหรูสีดำของเจ้าของคฤหาสน์หลังนี้กำลังขับเคลื่อนเข้ามาจอดอยู่ด้านหลังรถของพี่ชายที่เธอนั่งอยู่ ด้วยความซุกซนและอยากรู้อยากเห็นเธอจึงตัดสินใจเปิดประตูลงจากรถเพื่อจะได้มองสำรวจคฤหาสน์ได้สะดวกขึ้น แทนที่จะรออ
