Chapter 36 ธาวินขาดไม่ได้

22:00

บ้านพักตากอากาศ

กลิ่นบุหรี่คลุ้งอบอวลอยู่ภายใน เสียงดนตรีสากลที่ฟังแล้วแทงใจแสนเจ็บปวดดังแผ่วเบาตอกย้ำในความรู้สึกเคว้งคว้าง ธาวินนั่งเพียงลำพัง มือหนึ่งข้างถือแก้วเหล้า อีกข้างคีบบุหรี่ ควันยังลอยคลุ้งขาว ใบหน้าไม่มีความสดชื่นและสดใส แววตาเศร้าหม่น ยามมองเบาะของโซฟา ตำแหน่งเดิมที่เคยใช้พื้นที่ตรงนี้เริงรักกับผู้หญิงที่หายไป มันหลอกหลอนในสมองของเขาทุกวินาที

จิตใจร้อนรุ่ม หัวใจบีดรัดราวกับคนจะตาย ธาวินไม่มีทีระบาย นอกจากการขว้างแก้วกระแทกลงพื้น

เพล้ง!!

“ขว้างแตกเอง เก็บเองนะ”

แป้งเข้ามาพอดี เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเต็มตา เธอไม่ได้ตกอกตกใจอะไร เพราะรู้นิสัยพี่ชายตัวเองดี ตอนธาวินเครียดมักปาข้าวของ แต่ใช่ว่าจะทำเรื่อยเปื่อย มันต้องสุด ๆ และอัดอั้นในความรู้สึกของเขาแล้วจริง ๆ

ถุงในมือวางลงโต๊ะ เป็นขนมและช็อกโกแลตหลายชิ้น แป้งเพิ่งกลับจากดูหนังคนเดียว ครั้นชวนคนแก่กว่าแต่ไม่ยอมไปด้วยกัน

“กินไหม เผื่อใจจะสงบมากขึ้น”

“...”

ชายหนุ่มส่ายใบหน้าแดงก่ำจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ไม่พูดไม่จา ยันข้อศอกลงพนักพิงแขน บีบขมับตัวเองเบา ๆ แล้วถอนหายใจ

“ไปขอโทษเขาสิ”

ประโยคที่ออกจากปากคนอายุน้อย ทำธาวินหันขวับ มองใบหน้ากลมแป้นเพราะยัดขนมเต็มปาก

“แป้งรู้นิสัยพี่ แต่อย่าลืมนะว่าโลกเรามันกลม ความบังเอิญมันมีอยู่จริง ทุกอย่างมันเป็นไปได้ คนเรามันก็มีอยู่แค่นี้ เดินสวนกันไปสวนกันมา แปลกตรงไหน ถ้าคนคนนั้นจะเคยสนิทกับคนที่เรารู้จัก”

แป้งพูดหน้าตาเรียบเฉียบ มองมือถือพลางเขี่ยไปมา เคี้ยวขนมแก้มตุ่ย แต่ก็พูดไม่หยุด

“...”

“รู้ทั้งรู้ว่าคุณญ่าเคยรู้จักกับเฮียเมฆ พี่ก็ยังปล่อยทุกอย่างเดินหน้าต่อ แต่...ผีเจาะปากให้ปฏิเสธความรู้สึกตัวเอง บ้านหลังนี้ผีปากปีจอเฮี้ยนจัง”

คนอย่างธาวินไม่ยุ่งกับของคนรู้จักจริง ๆ และจะหยุดความสัมพันธ์ในตอนที่ไม่รู้ไว้ทันที แต่สำหรับเมญ่าถูกยกเว้นไว้หมดทุกข้อ เขารู้ว่าเมญ่าเคยรักเมฆา รู้ว่ามีสัมพันธ์ทางกายกันลึกซึ้ง แต่ไม่เคยมีความคิดอยากหยุดความรู้สึกนั้นไว้ ทว่ากลับเลือกทำร้ายหัวใจคนที่ทุ่มเทและหวั่นไหวด้วยการปฏิเสธอย่างเลือดเย็น

ขัดแย้งกันสิ้นดี

นาทีนี้หัวใจยิ่งบีบรัดหนัก แหงนหน้าขึ้นสูง มองเพดานด้านบนก็มีแต่รอยยิ้มของเมญ่าที่ส่งให้กัน

ตอนที่ 24 ธาวินขาดไม่ได้

บรรยากาศในช่วงห้าโมงเย็นแดดร่มลมตก ก้อนเมฆบนท้องฟ้าปกคลุมหนามากขึ้น ขมุกขมัวเหมือนตั้งเค้าฝนแต่ก็ไม่ใช่ ธาวินพับขากางเกงขึ้นสูง ปล่อยชายเสื้อออกนอกกางเกง เดินย่ำเท้าเปล่าไปบนผืนทรายขาวละเอียด ถือกระป๋องเบียร์เปิดแล้ว ค่อยๆ สืบเท้าไปด้านหน้าอย่างไร้จุดหมาย ลมและคลื่นทะเลที่แรง พัดกลุ่มผมหนาดกดำปลิวไปตามแรงจนเสียทรง เสื้อเชิ้ตบนกายหนาปลิวไสวแทบจะหลุดออกจากตัวอยู่รอมร่อ

ภายใต้แว่นตาดำ ทอดมองน้ำทะเลหมุนเป็นเกลียวคลื่นสูง สาดกระทบเข้าฝั่งดังซู่ ๆ สวนทางกับเสียงภายในใจที่มันเงียบสงัดและว้าเหว่มานานหลายวัน

หากนับตั้งแต่เมญ่าลาออกเป็นการถาวร เธอหายไปจากที่นี่เป็นเวลา 6 วันกับอีก 14 ชั่วโมง ธาวินได้แต่อยู่กับความกระอักกระอ่วนภายในอกแทบจะระเบิดตูมออกมา ไม่มีเมญ่าทุกอย่างรวนไปหมด การกินการนอนมันผิดเพี้ยนอย่างน่าประหลาดใจ แทนที่เขาจะเฉยชากับความรู้สึกนี้ให้มาก แต่นับวันเขายิ่งอยู่ไม่สุข เวลาที่ห่างหายจากกัน ไม่ทำให้ธาวินลืมเลือนความสัมพันธ์ที่เคยเกิดขึ้น แต่มันกลับทำเขาโหยหาหนักกว่าเดิม

เรี่ยวแรงก้าวเดินแทบไม่มี ในที่สุดหย่อนก้นนั่งบนผืนทรายเปียก ยกเบียร์ในมือดื่ม กรอกปากจนพร่องเหลือก้นกระป๋อง ปาดน้ำเมาที่ไหลอาบคาง พร้อมกับสูดพ่นลมหายใจขาดๆ เกินๆ ใจสั่นทุกครั้งที่นึกถึงเมญ่า ผู้หญิงที่เขาโพล่งปากบอกไม่กินต่อคนรู้จัก

แต่...สวบไม่พัก เอาอะไรไม่กิน

แม่งเอ๊ย!! เธอหายไปจากชีวิตเขา แทนที่จะลืม ทำไมกลับจำ

ทำไมวะธาวิน ทำไม

ได้แต่ถามตัวเองอยู่ภายในใจเป็นหมื่นล้านคำ แต่ให้คำตอบตัวเองไม่ได้สักคำถาม ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำความรู้สึกเขาสั่นคลอนและสั่นไหวได้ขนาดนี้

ราวกับเจ็บใจหนัก บาดลึกลงก้นบึ้ง จนต้องบีบกระป๋องเบียร์ให้แหลกคามือ จิ๊ปากราวกับอยากร้องระบายออกมาดัง ๆ ทว่าไม่ทำอย่างนั้น เก็บทุกอย่างอัดอั้นภายในอก ดวงตาร้อนผ่าวและซึมทั่วเบ้า แต่โชคดีที่เขาสวมแว่นสีดำปกปิด ไม่อย่างนั้น นักท่องเที่ยวเดินผ่านไปผ่านมาคงเห็นว่าเขาแอบน้ำตาซึม

“คิดถึงเขาก็ไปง้อ นั่งหงอยเป็นหมาทำไม”

เสียงคุ้นเคยดังขึ้น แป้งเดินถือไอศกรีมมะพร้าวกินอย่างเอร็ดอร่อยเพราะเป็นของโปรด ยืนค้ำหัวชายหนุ่มที่นั่งหน้าเศร้า จ้วงเข้าปากอย่างตะกละตะกลาม ก่อนจะยื่นให้พี่ชาย ครั้นสีหน้าไม่ต่างจากคนขาดน้ำตาลมาหลายวัน

“กินไหม”

“...”

ธาวินไม่ตอบ เขาปัดมือขาวออกและนั่งมองท้องทะเลอันกว้างใหญ่ ยิ่งเห็นเวิ้งกว้าง ความเหงาและเงียบงันยิ่งปกคลุมก้อนเนื้อหัวใจไม่รักดี

“บ้านคุณญ่าอยู่ไม่ไกล ขับรถสองสามชั่วโมงก็ถึง”

“...”

คนฟังยังเงียบ แต่กำลังฉุกคิดบางอย่างในหัว

“ลดฐิทิลงบ้าง จริงที่พี่ไม่คบต่อจากคนรู้จัก แต่ชั่งใจดู คนนี้พี่รักไหม”

ถ้าตัดเรื่องที่เมญ่าเคยเป็นผู้หญิงของน้องคนสนิทมาก่อน ตอบได้เต็มปากเลยว่าเขาแอบยกทั้งใจให้เธอคนนี้มาแล้ว ไม่เคยพูดให้ได้ยิน แต่การกระทำมันชัดเจนทุกอย่าง แม้จะรู้ทีหลังว่าเมญ่าและเมฆาเคยเป็นอะไรกันมา ก็ยังไม่ยอมหยุดความสัมพันธ์นั่นลง

“เป็นแป้งไปง้อนานแล้ว ไม่นั่งซึมเศร้าแบบนี้หรอก”

“ง้อ...”

“อืม...งอ ออ งอ ไม้โทง้อน่ะ สะกดเป็นไหม”

“ง้อแล้ว...”

ที่พูดมาคงเข้าหูธาวินบ้าง เขาเริ่มต่อบทสนทนากับคนเด็กกว่ามากขึ้นจากที่เอาแต่เงียบมาหลายวัน

“ง้อก่อน ง้อแบบเดินชนไปเลย”

เขามองน้องที่ยืนค้ำหัวไม่รู้จักว่าใครเกิดก่อนเกิดหลัง แต่กระนั้นก็ไม่ถือสาเพราะเห็นกันมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย ในความใจเสาะ เคยคิดอยากไปขอโทษเมญ่าสักครั้งแต่ก็ไม่กล้า ตอนนี้มันเริ่มแกร่งเหมือนปากเข้าเสียแล้ว

“ญ่าจะหายโกรธพี่ใช่ไหม”

“คำถามนี้ยากอ่ะ แป้งไม่ใช่คุณญ่า แต่ถ้าพี่ขาดเธอไม่ได้ ง้อเท่านั้น ทุกอย่างมันจะดีขึ้น”

“พี่...”

“ลองดู คนอย่างพี่วินทำได้อยู่แล้ว”

แป้งก้มตัวตบบ่าคนแก่กว่า จากนั้นเดินกินไอศกรีมรับลมแบบสำราญใจเดินตรงไปเรื่อย ๆ เพียงลำพัง บางจังหวะก็คุยกับนักท่องเที่ยวเป็นภาษาอังกฤษ

ธาวินเหมือนได้รับแสงสว่าง หลังจากมืดมนมานานหลายวัน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ราวกับใจชื้นขึ้นมา อย่างน้อยๆ หากเอาหน้าไปให้เมญ่าเห็น เธอคงใจอ่อนบ้างล่ะ