MasukShare
Chapter 35 ผีเจาะปากให้ปฏิเสธ
Tanggal publikasi:
2026-04-16 15:32:00ยามเช้าฟ้าสาง เสียงคลื่นทะเลซัดสาดกระทบเข้าหาชายฝั่งเบา ๆ ระยิบระยับยามแสงแดดสะท้อนลงผิวน้ำ กลิ่นคาวคลุ้งกระจายอบอวล ครั้นตรงนี้คือท่าเรือของชาวประมง เป็นจุดจอดพักและจุดออกเรือเพื่อประกอบเป็นอาชีพหลักและทำกันมาแต่นานนม
ผู้คนต่างทยอย ตระเตรียมออกทำมาหากินตามที่ตัวเองถนัด บางลำเพิ่งเข้ามาเทียบท่า ครั้นออกทะเลไปตั้งแต่เมื่อคืน บ้างมุ่งหน้าออกไปก่อน บ้างยังวุ่นวายกับการซ่อมบำรุง เรือลำน้อยจอดเรียงกันหน้าเป็นหน้ากระดาน ส่วนลำใหญ่ก็อยู่ถัดออกไปบริเวณน้ำลึก เป็นภาพคุ้นชินและกลิ่นอันคุ้นจมูกของคนที่นี่ ‘ลุงสมิง’ เป็นไต๋เรือและยังเป็นชาวประมงที่ประกอบอาชีพนี้มาตั้งแต่ยังหนุ่ม หลายคนยกนิ้วและให้ฉายาว่าเจ้าแห่งท้องทะเล เพราะหาปลาและสัตว์อื่น ๆ ในท้องทะเลได้เก่งมาก “พี่สมิง” เจ้าของชื่อกำลังปีนเรือประมงลำใหญ่หันมามองคนตะโกนเรียก ‘มุตา’ ลูกพี่ลูกน้องเดินถือตะกร้าพร้อมถกผ้าถุงปาเต๊ะขึ้นเหนือหัวเข่า ย้ำน้ำทะเลสีคล้ำพร้อมของในมือ “อะไรนางตา” “ฉันทำกับข้าวมาให้ เอาไว้กินตอนกลางวัน” “ไม่เห็นต้องทำ พี่เตรียมเสบียงขึ้นเรือหมดแล้ว” “เอาไปเถอะ มีเหลือดีกว่าขาด” มุตายื่นตะกร้า ด้านในมีข้าวหนึ่งหม้อ ไก่ทอดสมุนไพรและน้ำพริกสูตรโบราณที่ทำกินเองมาตั้งแต่รุ่นตายาย สมิงก้มตัวลง รับของจากมือน้องสาวและเอาไปเก็บไว้ด้านใน ก่อนจะเดินย้อนกลับมาอีกครั้ง “ขอบใจแกนะมุตา ฝากดูพี่สะใภ้แกด้วย” เขาฝากคนอายุน้อยกว่าช่วยดูแลเมียรักที่ป่วยมีโรคประจำตัวเป็นลมชักอยู่บ่อยครั้ง “ได้จ้ะ กลับมาพร้อมปลาเป็นตันเลยนะพี่” “เออ” เสียงเครื่องยนต์ของเรือดังขึ้น คนงานนั่งประจำที่ พลันนั้นเรือลำก็แล่นออกจากท่าสู่เวิ้งทะเลอันไกลโพ้น จากลำใหญ่ก็กลายเป็นลำเล็กภายในชั่วพริบตา เมื่อพี่ชาย ลูกพี่ลูกน้องออกไปทำหน้าที่ตัวเอง มุตาก็เดินกลับบ้านที่อยู่ไม่ไกลจากท่าเรือมากนัก ลัดเลาะไปตามซอยเล็ก ๆ ไม่กี่นาทีก็ถึง กำลังจะเดินผ่านไปยังบ้านสมิงเพื่อดูพี่สะใภ้ หมายจะนั่งพูดคุยเล่นตามปกติยามว่างงาน ทว่าดันมีบางอย่างเป็นจุดสนใจให้เดินย้อนกลับมาบ้านตัวเอง เมื่อไอ้ด่าง หมาที่เลี้ยงไว้เฝ้าบ้านเห่าเสียงดัง รถกระบะยกสูง คันไม่คุ้นตาจอดหน้าบ้าน มุตายืนสังเกตการณ์สักพัก ก็เห็นว่ามีผู้หญิงคุ้นตาลงจากรถ กระทั่งเจ้าด่างหยุดเห่า เมื่อคนที่มาคือเมญ่า “ไอ้ด่าง เห่าใหญ่เลย ไม่เคยเห็นรถคันนี้สินะ” รถรับจ้างขนย้ายข้าวของ ด้านหลังกระบะอัดแน่นไปด้วยกระเป๋าและของใช้หลายอย่าง มุตาที่เห็นว่าเป็นลูกสาว ถกผ้าถุงปาเต๊ะสีชมพูเดินอ้อมมาด้านข้างของตัวบ้านทันที “ญ่า” “แม่!” คนอายุน้อยหันมาตามต้นเสียง เห็นแม่รีบวิ่งเข้าไปกอด ไม่ต่างจากเด็กอนุบาลรอผู้ปกครองมารับที่โรงเรียน มุตาเดิน ๆ อยู่ชะงักฝีเท้า ร่างกายถูกกระชับทันที รับรู้ถึงบางอย่างจากตัวตนลูก ลูกสาวคนโตของบ้านสวมกอดเธอ มันแน่นราวกับว่าเมญ่าต้องการความอบอุ่น ราวกับว่ามันขาดหายมานาน มือที่กำผ้าถุงถลกทิ้งลง โอบกระชับคนเนื้อตัวสั่นๆ และได้ยินเสียงลมหายใจฟืดฟาดรุนแรงขึ้น “กลับมาเยี่ยมแม่กับน้องเหรอ” “…” เมญ่ายังไม่ตอบอะไร นอกจากการซุกหน้าลงบ่า พลันนั้นมุตารู้สึกถึงความชื้นบนลาดไหล่ตัวเอง เมญ่ากำลังร้องไห้ แต่พยายามเก็บอาการอย่างสุดกลั้น “ของหลังรถถ้าเอามาฝากแม่กับน้อง แม่จะตีให้” “ทะทำไมเหรอ ตีญ่าทำไม” น้ำเสียงอู้อี้ดังแผ่วเบา แต่พอฟังออกมาพูดอะไร “เปลืองเงิน” “แม่ได้ตีหรอก เพราะไม่ใช่ของฝาก” เมญ่าปาดน้ำตาป้อย ๆ ก่อนจะเหยียดตัวยืน เผยยิ้มร่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่แววตาแสนหม่นหมอง “ขนอะไรมา” “ขอมาอยู่ด้วยนะ” ประโยคนั้นมันมีทั้งความดีใจเสียใจและสงสัยปะปนกัน มุตามองลูกสาว ส่อสีหน้าคนเป็นทุกข์อย่างหนัก แต่ยังฝืนยิ้มว่าตัวเองสบายดี มือเหี่ยวดำแดดลูบแก้มเนียนสวย เธอส่งยิ้มแผ่วเบาราวกับเป็นคำตอบว่าบ้านหลังนี้คือของลูก ๆ ทุกคน“เวลาเราอยู่ด้วยกันสี่คน มันอบอุ่นมากเลยนะญ่า” ไม่มีคำถามใดเอ่ยออกจากปากคนเป็นแม่ คนเกิดก่อน ผ่านร้อนผ่านหนาว ย่อมรู้ดีว่าเมญ่ามีเรื่องไม่สบายใจอย่างมาก กระนั้นจะไม่ถามให้มากความ เพราะจากสภาพของลูกตอนนี้ สาหัสเอาการ ข้าวของทยอยขนลง ของชิ้นใหญ่ได้คนข้างบ้านช่วยยก คนแก่และป้าๆ ที่ไม่เคยเห็นเมญ่านาน ต่างก็มาดู ราวกับว่าเธอเป็นดาราดังก็ไม่ปาน ทว่าเมญ่าสวยไม่ต่างดาราต่างหาก The Grand Orchid Hotel ห้องอาหารสำหรับพนักงาน ข่าวฉาวระหว่างธาวินและเมญ่ายังเป็นที่พูดถึง แต่ยังอยู่ในวงแคบๆ ไม่มีใครกล้าเปิดปากให้คนนอกได้รู้มากเพราะกลัวโดนไล่ออก โต๊ะกินข้าวยังมีที่นั่งว่าง แป้ง หญิงสาวที่หลายคนต่างสงสัยว่าเธอเป็นใครลงมากินมื้อเที่ยงที่นี่เช่นกัน “ขอนั่งด้วยได้ไหม” เธอเอ่ยถามคนที่นั่งอยู่ก่อน จุ๊บแจงกินไปด้วยดูซีรีส์ผ่านมือไปด้วย แหงนหน้าขึ้นมามอง พลันตกใจจนข้าวเกือบติดคอตาย โชคดีที่แป้งถือน้ำติดมือมาด้วย “แค่ก ๆ !” “น้ำ ดีขึ้นไหม” “ขอบคุณค่ะคุณแป้ง” จุ๊บแจงเกรงใจขั้นสุดและยังทำตัวไม่ถูก เมื่อคนสำคัญของธาวินขอนั่งร่วมโต๊ะด้วย “นั่งได้ใช่ไหม” “ได้ค่ะ นั่งเลย” แป้งหย่อนก้นลง นั่งรอข้าวที่สั่งและรอเสิร์ฟ มองจุ๊บแจงส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ก่อนจะชายตามองหาอีกคน แต่ไม่เห็นตรงนี้ “คุณเมญ่าไปไหนเหรอ” “...เมญ่า” แป้งพยักหน้า เธอไม่เห็นหน้าเมญ่ามา 2-3 วันก็เกิดความสงสัยนึกอยากถาม “ลาออกแล้วค่ะ” “ลาออก!” จุ๊บแจงพยักหน้ายืนยันในประโยคก่อนหน้า พลันนั้นเรียวคิ้วสวยของแป้งก็ย่นเข้าหากัน อยากรู้ในเหตุผล แต่คงไม่เสียมารยาทถาม ไม่นานนักอาหารที่สั่งก็เสิร์ฟลงตรงหน้า นั่งกินของใครของมัน แต่แววตาของจุ๊บแจงแอบเหล่มอง ครั้นตอนนี้มีเสียงในหัวตลอดเวลาถามสิ ถามเลย คุณแป้งกับคุณธาวินเป็นอะไรกันถามเลยจุ๊บ “โอ๊ย!!” จุ๊บแจงเผลอตีกับร่างสองของตัวเอง เสียงที่ร้องลั่นทำคนตรงข้ามเงยหน้าฉับพลัน ข้าวยังยัดข้างกระพุ้งแก้มมองพนักงานของธาวินอย่างสงสัย “เป็นอะไรหรือเปล่า” “คือ...” ยกมือเกาปาก อยากรู้ก็อยาก แต่ไม่กล้าถามอยู่ดี “มีอะไร ถามเลย” “ได้เหรอคะ” ดวงตาเบิกโพลง พร้อมกับประโยคนั้นอีกครั้ง หากคุณแป้งอนุญาต จะถามให้หายสงสัยกันเลยก็คราวนี้ “ได้” เข้าทางล่ะจุ๊บแจง คนตรงหน้าเปิดโอกาส ความอยากรู้ต้องได้รู้ เอาให้มันกระจ่างในวันนี้ สูดหายใจรวบรวมความกล้า จากนั้นเปล่งประโยคที่อัดอั้นจากความสงสัยออกมาทันที “คุณแป้งกับคุณธาวินเป็นอะไรกันคะ” คนถูกถามตัวดวงตามองกลับ ยังเคี้ยวข้าวในกระพุ้งแก้มอย่างใจเย็น ก่อนจะหยิบน้ำที่วางข้าง ๆ ขึ้นมาดื่ม ในขณะที่จุ๊บแจงใจร้อนสุดขีด “คิดว่าเป็นอะไรกัน” “แฟน” ข้าวในกระพุ้งแก้มยังเคี้ยวไม่หมด เกือบพุ่งกระเด็นใส่หน้าอีกฝ่าย หยิบทิชชูเช็ดปากได้ก็หัวเราะราวกับเป็นตลกขบขัน “โฮ ! คิดไปถึงไหนต่อไหนกันเนี่ย” “ตกลงเป็นอะไรกันคะ” “เป็นญาติกัน คุณพ่อพี่วินกับคุณแม่ของแป้งเป็นพี่น้องกัน” จุ๊บแจงอ้าปากแล้วพยักหน้า ที่แท้ทั้งสองคนเป็นญาติสนิทชิดเชื้อ ส่วนแป้งเข้ามาเรียนรู้งานจากธาวินแบบไม่เป็นทางการ เพราะทางครอบครัวมีธุรกิจแขนงเดียวกับเขา ฉะนั้นเลยถือโอกาสเรียนรู้ไปพลางๆ พร้อมกับการพักผ่อนไปในตัว เพราะอีกไม่นานเธอต้องเดินทางกลับกระบี่และเข้ารับตำแหน่งผู้บริหารเต็มตัว
Bab terbaru
พ่ายธาวิน Chapter 56 พ่ายธาวิน
20:30Just’ 69 Haremทันทีที่รถหรูเคลื่อนจอด เมญ่าตาเบิกกว้าง ไม่ได้ตกใจที่ได้กลับมาที่นี่ แต่ตกใจที่ธาวินพาเธอมา“คุณวิน”“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”“พาญ่ามาที่นี่”หันหน้ากลับไปถามด้วยท่าทางงงๆ“ทุกอย่างมันคืออดีตไปแล้วญ่า ต่อให้เธอเคยเป็นของใครมาก่อน ฉันก็ไม่คิดแบบนั้นอีกแล้ว”ชายหนุ่มแตะมือลงต้นขานิ่ม บีบเบาๆ และยิ้มอย่างสบายใจ พลันนั้นก็ลงจากรถมาก่อน เดินอ้อมมาเปิดประตูให้คนด้านในลงตาม วันนี้เมญ่าแต่งตัวสวยและเซ็กซี่ที่สุดดวงตาสีอ่อนมองด้านหน้าของ Just’ 69 Harem ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมีการ์ดรักษาความปลอดภัยหน้าใหม่ๆ ที่เธอไม่เคยเห็น อาจเป็นไปได้ว่าเมฆารับเข้ามาหลังจากเธอลาออกในครั้งนั้นมือหนากระชับมือขาวบาง ธาวินเดินล้วงกระเป๋าไปยังประตูทางเข้าพิเศษที่มีไว้ให้กับลูกค้าคนสำคัญและธาวินคือหนึ่งในนั้นด้านในอึกทึกด้วยเสียงเพลงและแสงไฟละลานตา ทันทีที่เข้าไป เมญ่าแอบหรี่ตาเล็กน้อย ครั้นตอนนี้ไม่ชินกับแสงไฟสีแดงม่วงสลับกับฟ้าและสีอื่นๆ ลูกค้าเข้ามาใช้บริการค่อนข้างมาก แต่ก็ยังคงให้ความเป็นส่วนตัวได้ดี“ญ่า...ญ่า!!”เสียงดังตะโกนแข่งกับเสียงเพลงที่เปิดภายใน เจ้าของชื่อที่ได้ยินห
พ่ายธาวิน Chapter 55 ไม่นานเกินรอ
หลายวันต่อมาความเกร็งเมื่อเจอต้องญาติผู้ใหญ่ของธาวินค่อยๆ เบาลง เปลี่ยนเป็นความสนิทสนมระหว่างเมญ่าและแม่ของธาวิน บรรยากาศภายในบ้านหลังโตเป็นไปอย่างอบอุ่น ชายหนุ่มได้ใช้โอกาสนี้พักผ่อนเต็มตัว อยู่กับครอบครัวมากขึ้นหลังจากย้ายไปอยู่ภูเก็ตถาวรเพราะต้องดูแลกิจการภายในห้องครัวกำลังวุ่นวาย ดวงเด่นนึกสนุก อยากโชว์ฝีมือตัวเองลองทำขนมให้ว่าที่ลูกสะใภ้ได้ชิม“ตอนแม่เป็นสาว ชอบทำให้คุณธวัฒน์กิน แต่พอคลอดตาวินไม่มีเวลาเลย ทิ้งฝีมือตัวเองนานหลายปี”“เหรอคะ”เมญ่ามองอุปกรณ์ต้องตาตาโต ไม่นึกมาก่อนว่าคนแก่กว่าจะชอบทำขนมเป็นงานอดิเรก“วันนี้มีโอกาสเสียที ลองดูนะญ่า”“ค่ะ”นอกจากจะเป็นหัวเรือใหญ่ทำของอร่อยๆ ในวันนี้ ยังได้เมญ่าและแม่บ้านคอยเป็นผู้ช่วย เมญ่าค่อยๆ นวดแป้ง โดยได้ดวงเด่นเป็นคนสอน ยังทำเงอะงะเพราะส่วนตัวเธอไม่ใช่ผู้หญิงมีปลายจวัก ทว่าต้องลองทำเพื่อไม่ให้ดูน่าเกลียดและโดนตำหนิว่าทำอะไรไม่เป็นเลย“ทำได้ใช่ไหม”“ได้ค่ะ ญ่าอาจทำไม่เก่ง แต่จะพยายามนะคะคุณแม่”“ชอบจัง...ชอบคนตั้งใจ”ดวงเด่นอดชื่นชมคนตรงหน้าไม่ได้ มองใบหน้าจิ้มลิ้มไม่มีเครื่องสำอางแต่งแต้ม พลางยิ้มกว้างราวกับภูมิใจ ดวงเด่นชอบคนม
พ่ายธาวิน Chapter 54 ที่รักของธาวิน Nc
ธาวินถอดริมฝีปาก มองเนินปากอวบของเมญ่าแดงก่ำเพราะถูกเขาดูดอย่างแรง ขณะที่ปากตนเปื้อนด้วยหยาดน้ำลายยืดออกมาเป็นสาย เมญ่าปรือดวงตามอง กระเส่าลมหายใจครั้นความซาบซ่านเล่นงานขึ้นมาทีละนิดชุดนอนสีชมพูไม่ได้บางมาก สังเกตดีๆ จะเห็นบราเซียและกางเกงชั้นในที่ยังสวม ธาวินวางมือบนอกอวบอิ่ม บีบเต็มง่ามและนวดฉุดความต้องการของเมญ่าออกมา จากนั้นสอดเข้าไปใต้แผ่นหลัง ใช้เพียงมือเดียวบีบตะขอบราเซียและปลดมันออกอย่างชำนาญ หัวนมกลมแป้นดุนดันผ่านชุดนอน สองจุกกลมตั้งเด่นตระหง่านต่อดวงตาสีรัตติกาลอันแสนหื่นกามท้องนิ้วโป้งคลึงเม็ดนมแข็งเป็นไต มองเจ้าของหน้าอกอวบนอนครางกระเส่าและหลับตาพริ้มอย่างมีอารมณ์ใต้ร่างตนเขาชอบเมญ่าตอนทำหน้าแบบนี้ หน้าเสียวๆ โคตรเซ็กซี่“ฮื่อ...!”ร่างอ้อนแอ้นบิดเร้า ทำผ้าปูเรียบตึงเริ่มยับยู่ยี่ ธาวินร่นกายลงต่ำ ดันหัวเข่าแยกออกจากกัน อ้ากว้างเห็นเนินอวบกลางหว่างขาถูกห่อรัดด้วยกางเกงชั้นในสีเดียวกับบราเซีย นิ้วโป้งคลึงตรงตำแหน่งรอยแยก ขยี้เบาๆ แต่ทำเมญ่าสะดุ้งจนก้นลอย สักพักก็ทิ้งลงเตียงเช่นเดิม ก่อนจะสะดุ้งโหยงอีกครั้ง เมื่อปลายลิ้นตวัดเลียช่องทางโดยไม่ถอดกางเกงในของเธอออก“อ่าส์...!
พ่ายธาวิน Chapter 53 ใครก็ห้ามไม่ได้
ห้องนอนสำหรับแขกถูกเตรียมไว้รอ เมญ่านั่งบนเตียงนิ่มสีขาว ซับผมที่เปียกจากการโดนน้ำขณะที่อาบ ดวงเด่นเป็นคนหัวโบราณ ต่อให้รู้ว่าลูกชายและคนรักจะเลยเถิดมากันนับครั้งไม่ถ้วน ถ้ายังไม่แต่งงานต้องนอนแยกห้องกัน ฉะนั้นคืนนี้ เมญ่าต้องนอนคนเดียวในห้องกว้างๆ ที่ไม่คุ้นชินเสียเท่าไหร่ก๊อก ๆ !!เสียงเคาะไม่ดังมาก แต่ดึงความสนใจของคนด้านในได้ดี หญิงสาวมองไปยังต้นทางของเสียง ขมวดหัวคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ตอนนี้เป็นเวลาเกือบ 5 ทุ่ม บ้านหลังโตเงียบสนิทเหมือนทุกคนต่างเข้านอน หรือจะเป็นธาวิน ไม่น่าใช่ เพราะถูกแม่สั่งไว้ว่า ห้ามเข้าหาเธอเด็ดเหรอ ครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ก็ลุกขึ้น จากนั้นเปิดประตู ค่อยๆ แง้มและชะโงกหน้าออกมาก็เห็นว่าเป็นดวงเด่นที่เคาะห้องเธอ คนแก่กว่าสวมชุดนอนผ้าซาตินสีม่วงเข้ม ยืนยิ้มแป้นไม่เห็นฟันอยู่ด้านหน้า“หนูญ่า...ยังไม่นอนใช่ไหม”“ยังค่ะ คุณแม่ละคะ”“แม่นอนไม่ค่อยหลับ เลยออกมาหาหนู”“...”คนอายุน้อยยิ้มรับเบาๆ เขินเล็กน้อยเมื่อถูกคนในบ้านหลังโตให้การดูแลและต้อนรับเป็นอย่างดี“แม่ขอเข้าไปหน่อย”เมื่อเจ้าของบ้านต้องการมีหรือจะกล้าขัด เมญ่าพยักหน้ารีบเปิดประตูอ้าออกกว้างแล้วถอยตัวให้คนแ
พ่ายธาวิน Chapter 52 ว่าที่ลูกสะใภ้
รถยนต์จอดสนิท เพียงเสี้ยววินาทีเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ด้านนอกมีคนรอรับและรออำนวยความสะดวก เมญ่าดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ คนนอกสวมชุดเหมือนอย่างเป็นทางการ ท่าทางแสดงออกทำอย่างกับว่าเธอเป็นเจ้าหญิงจากแคว้นใดในโลกหล้า ขณะที่ธาวินยังอมยิ้มมองอาการของคนรัก“คนใช้ คนสวน คนสนิทของคุณพ่อคุณแม่ทั้งนั้น”“รอกันแบบนี้เลยเหรอ”“อืม...เป็นปกติ”แต่ไม่ปกติสำหรับเมญ่าเลยสักนิดธาวินชินกับเหตุการณ์ตรงหน้า เวลาเขากลับบ้านมักถูกต้อนรับแบบนี้เสมอ ทว่าอีกคนยังเกร็งแทบก้าวขาไม่ออก เป็นผลให้ชายหนุ่มลงนำมาก่อนแล้วเดินอ้อมมารับเธอ“ทุกคนไปทำงานตัวเองเถอะ แฟนผมทำตัวไม่ถูกแล้วเห็นไหม”ผู้ใต้บังคับบัญชามองหน้ากัน เมื่อเป็นคำสั่งก็ไม่มีใครกล้าขัด เดินไปคนละทิศละทางแต่ยังชะเง้อและเหล่ตามอง เป็นเรื่องตื่นเต้นของตระกูลกนกวาณิชย์“ลงมา”“คุณวิน ญ่า...”“ลงมา ไม่อย่างนั้นจะมีแต่คนมอง”หญิงสาวกระชับมือบนตัก สูดหายใจหนักๆ แล้วส่งมือให้ธาวินประคองลงจากรถ มือหนากันศีรษะทุยกระแทกขอบประตู ระวังไม่ให้ล้มแล้วจับมือเดินเข้าบ้านที่ตนคุ้นเคยภายในห้องกว้างและใหญ่โต ข้าวของตกแต่งมีราคาสมกับเป็นบ้านคนรวย กลิ่นหอมละมุนของดอกไม้สดที
พ่ายธาวิน Chapter 51 พามาพบผู้ใหญ่
เครื่องบินโบอิ้งลำใหญ่ของสายการบินอันดับหนึ่งที่ใครๆ ต้องยกนิ้วให้ในการบริการและความหรูหรา ทะยานขึ้นท้องฟ้าจากภูเก็ตมายังสนามบินสุวรรณภูมิ โดยเลือกเวลาเดินทางในช่วงบ่ายเพราะเป็นเที่ยวบินที่เร็วที่สุดและมีที่นั่งติดกันธาวินกุมมือนุ่มของคนรักมาตลอดการเดินทาง มองหญิงสาวที่ปิดปากเงียบตั้งแต่เครื่องเริ่มสูงขึ้นกระทั่งลอยบนน่านฟ้า มองนอกหน้าต่างยังเห็นกลุ่มก้อนเมฆสีขาวลอยเป็นปุยนุ่นสะท้อนโดนแสงแดดที่อยู่เหนือกว่าสาดส่องลงมา บางจังหวะตัวเครื่องสั่นโครง ครั้นบินผ่านก้อนเมฆกลุ่มใหญ่ เพียงชั่วครู่ก็นิ่งตามเดิมเมญ่ามีอาการสั่นๆ กระนั้นไม่ใช่เพราะเธอกลัวความสูงแต่อย่างใด แต่กำลังกังวลและตื่นเต้นเมื่อต้องพบเจอผู้ใหญ่ของธาวินเป็นครั้งแรก มือหนากระชับแน่นคลายออกแต่ไม่ได้ผละออกจากกัน ธาวินใช้ปลายนิ้วเกลี่ยบนหลังมือขาวเบาๆ พลางยกมุมปากยิ้มละมุนส่งให้คนทำสีหน้าจะร้องไห้อยู่รอมร่อ“เป็นอะไร”“ญ่า...”“ไม่มีอะไรให้กังวลสักนิด ทุกคนต้องยินดี”แม้ธาวินจะการันตีว่าทุกคนในตระกูลใจดี ทว่าตัวเองเป็นเพียงลูกหลานชาวประมง ฐานะครอบครัวไม่ได้ยากจนข้นแค้น แต่ใช่ว่าจะร่ำรวยจนสมฐานะของอีกฝ่าย ทั้งอดีตที่ผ่านมาและอาช
พ่ายธาวิน Chapter 29 วันเกิดธาวิน
หลายวันต่อมาบรรยากาศตอนเช้าแสนสดใสและสดชื่น เมญ่ามาถึงที่ทำงานเร็วกว่าปกติเกือบหนึ่งชั่วโมง เพราะเมื่อวานมีงานค้างทำไม่เสร็จ เลยเป็นเหตุต้องมาแต่เช้า ยกงานที่เหลือทำต่อวันนี้และต้องจัดการให้เรียบร้อยภายในเที่ยง ครั้นต้องเตรียมห้องประชุมให้กรุปทัวร์จำนวน 20 คนหน้าเคาน์เตอร์เงียบกริบ มีเพียงลมและคล
พ่ายธาวิน Chapter 28 หมดหัวใจ Nc
เมญ่าสะดุ้งตัว เผลอวางมือบนศีรษะของชายหนุ่ม มองอีกฝ่ายที่เอาแต่จ้องส่วนนั้นของเธอแสนน่าอาย พลันนั้นใบหน้าหล่อเหลายิ่งเข้าใกล้ อยากถอยหนีแต่ดันติดขอบเตียง เขาจูบลงกลางส่วนอ่อนไหว แลบปลายลิ้นแตะสัมผัสเบาๆ พลันนั้นความซาบซ่านทยอยเล่นงานหญิงสาว เมญ่าเม้มปากแน่น หายใจแรงยามลิ้นร้อนกำลังแลบเลียส่วนนั้นขอ
พ่ายธาวิน Chapter 27 มีความสุขด้วยกัน
หมดเวลาพัก เมญ่ากลับมาทำงานตามเดิม ทุกอย่างเป็นไปเรื่อย ๆ ว่างจากการรับลูกค้าหน้าเคาน์เตอร์ก็ไปช่วยเหลืองานอย่างอื่น ดูแลลูกค้าหน้าหาดและรวมถึงความเรียบร้อย โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาของใครบางคนมองมาจากห้องทำงานส่วนตัวสายตาที่เอาแต่มองตามกับใบหน้าแสดงออกมาเรียบ ๆ ซ่อนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ ธาวินปั่น
พ่ายธาวิน Chapter 26 ตกหลุมรักธาวิน
ตอนที่ 17 ความรักครั้งใหม่บรรยากาศเช้าที่สดใส แม้แดดจะแรง แต่ไม่ร้อนแบบอบอ้าว ครั้นยังมีลมพัดโชยเบา ๆ หน้าหาดยังเนืองแน่นไปด้วยกลุ่มนักท่องเที่ยว เช่นเดียวกับด้านในตัวโรงแรม ลูกค้าที่อยู่ก่อนเช็กเอาท์ออกสลับกับลูกค้าใหม่เข้ามาเช็กอิน“Thank you for choosing to stay with us”(ขอบคุณที่เลือกพักผ่อนก
Anda juga akan menyukai
คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อวินจงมี่1.1M Dibacaรวมเรื่องแซ่บ (9) NC20+
Beefy Cat101.9K Dibacaยั่วรักท่านประธาน
ชะนีติดมันส์66.1K Dibacaถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)68.0K Dibacaคนของฝาแฝด
กระเป๋าเปเป้91 Dibacaป๊ะป๋าตัวร้ายกับยัยจุ้นจ้าน
จิรณิกา137 Dibacaภรรยาซื้อรัก
นิชา อลีนา179 Dibacaแผนกลลวงใจรัก
นิชา อลีนา128 Dibaca
