Chapter 4 บังเอิญเจอ

วันต่อมา

แดดในช่วงสายค่อนข้างแรง เมญ่าอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็หยิบแว่นตากันแดดและกระเป๋าสะพายแบรนด์หรู ลงลิฟต์ของคอนโดชั้นที่ 7 เดินท่ามกลางอุณหภูมิที่อบอ้าวมาด้านหน้าเพื่อจะข้ามถนนไปยังธนาคารสีเขียวที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้าม

ร่างขาวสวมกางเกงเข้ารูปสีดำ เสื้อแขนยาวที่ปกปิดผิวเนียนขาว ไม่ให้กระทบแดดโดยตรง รองเท้าแตะราคาหลักพัน ยืนกอดอกรอสัญญาณไฟจราจรเป็นสีแดง

ภาพตรงหน้าคือรถที่เคลื่อนตัวสวนกันไปมา เพราะตรงนี้คือย่านใจกลางเมือง เรื่องจราจรติดชะงักช่วงเช้า เที่ยงวันและเวลาเลิกงานกลายเป็นภาพที่เคยชินของดวงตาสีอ่อนเสียแล้ว ใบหน้าไร้การแต่งแต้มเครื่องสำอางเชิดขึ้น มองสัญญาณไฟ กระทั่งเห็นว่ามันเป็นสีแดง พลันนั้นก็รีบเดินไปยังฝั่งตรงข้ามทันที

เมญ่าไม่ได้เดินเข้าไปในภายในธนาคาร เธอเลือกไปยังตู้ฝากเงินอัตโนมัติที่มีชายวัยกลางคนกำลังต่อคิวรอใช้บริการเป็นลำดับ 2 ก่อนจะถอดแว่นตากันแดดที่สวมมา เพราะตัวเองอยู่ในที่ร่ม สักพักก็ถึงคิวของตัวเอง

เธอขยับกายไปชิดตู้ฝาก หยิบเงินหนึ่งหมื่นออกจากกระเป๋า ยังไม่ทันจะหย่อนลง ภาพคืนอันร้อนฉ่าก็ผุดขึ้นมาในสมอง เสียงครางและจังหวะของร่างกายดังหยาบโลนก่อกวนจนต้องส่ายหน้าหนักๆ ให้มันหลุดหายไป เงินในมือ ได้มาจากผู้ชายที่ชื่อธาวิน กระนั้นนามสกุลที่ผ่านตามาดันจำไม่ได้

“คุณค่ะ...จะเป็นลมหรือเปล่า”

เสียงที่ดังจากด้านหลังทำเมญ่าสะดุ้งพร้อมกับภาพอันเลวร้าย เพราะเมาหนักเข้าห้องผิดไปนอนแก้ผ้าให้ชายแปลกที่ไหนก็ไม่รู้ได้เริงกาม

“ปะเปล่าค่ะ”

“เห็นคุณยืนหลับตา นึกว่าจะล้มลงซะอีก”

“พอดีแดดมันจ้า เลยหลับไว้แป๊บหนึ่ง แต่เดี๋ยวจะฝากเงินแล้วค่ะ รอสักครู่นะคะ”

“ได้ค่ะ”

เมญ่าหันหน้ากลับมาหน้าตู้ กดหมายเลขบัญชีเงินฝากแล้วหย่อนเงินในมือลง เสียงเครื่องนับแบงก์ดังขึ้นภายในไม่กี่วินาที สลิปการฝากก็ออกมา

“เรียบร้อยแล้วค่ะ”

เธอหันไปบอกคนที่รอต่อคิว จากนั้นก็หาที่ยืนเช็กความถูกต้องของยอดเงินฝาก ในบัญชีทั้งหมดมีอยู่ตอนนี้แค่ 120,650.88 บาทเท่านั้น สีหน้าของความคิดไม่ตกก็เกิดขึ้น ตั้งแต่ทำงานกลางคืนไม่เคยมีเงินน้อยขนาดนี้หรือมันถึงจุดวิกฤติทางการเงิน

“มันจะไม่หมดได้ยังไงกันญ่า แกไม่ทำงานตั้ง 6 เดือน ดีแค่ไหนที่ยังเหลือขนาดนี้”

ก็สมเหตุสมผล ไม่ทำงานจะเอารายได้มาจากไหน ยืนคุยกับตัวเองสักพักก็หยิบมือถือเข้าแอปธนาคาร กดโอนเงินเดือนให้แม่ที่ต้องส่งให้ทุกเดือนขั้นต่ำหนึ่งหมื่น แล้วส่งข้อความบอกว่าเธอโอนเงินให้แล้ว

เมญ่าถอนหายใจ มองเห็นร้านคาราโอเกะที่อยู่เยื้องด้านซ้ายติดป้ายรับสมัครพนักงานก็แอบสนใจ ทว่าร้านตรงหน้าไม่ได้หรูและใหญ่โตเท่ากับ Just’ 69 Harem กระนั้นเธอไม่ได้ดูถูกว่าคงทำเงินให้น้อย แต่แค่อยากเอาตัวเองออกจากจุดการเป็นผู้หญิงกลางคืน อยากเริ่มใหม่ ไม่อยากวนกลับไปอยู่ในสภาพแวดล้อมเดิมๆ ไม่อย่างนั้นคงลืมเฮียเมฆไม่ได้แน่ๆ

ระหว่างที่ยืนมองรถบนท้องถนน พลางนึกหางานใหม่ๆ ที่ไม่ต้องวนกลับไปทำแบบเดิม ก็นึกขึ้นได้ว่าเพื่อนที่เรียนด้วยกันมาตั้งแต่อนุบาล แยกย้ายกันตอนจบชั้นมัธยมศึกษาที่ 6 แต่ก็ยังติดต่อกันตามโอกาส

“จุ๊บแจง!!”

เหมือนแสงสว่างส่องเข้ามา เมญ่าเปิดแอปพลิเคชันหนึ่งแล้วติดต่อเพื่อนที่ไม่ได้คุยกันก็นานพอสมควร

Message

M_ya : จุ๊บ

Jubbb : ว่าไงญ่า

M_ya : พอมีงานอะไรให้ทำบ้างไหม

Jubbb : งานเหรอ ไว้ค่อยคุยกันได้ไหม เราติดลูกค้า

M_ya : โอเค รอนะ

เมื่อเพื่อนสาวยังติดงานก็ไม่กวน ผงกหน้าขึ้นก็เห็นว่าสัญญาณไฟเป็นสีแดง เพราะยืนอยู่หน้าธนาคารก็รีบวิ่งเพื่อหมายจะข้ามกลับไปคอนโด ยังไม่ทันจะก้าวขาเหยียบทางม้าลาย รถที่พุ่งมาจากฝั่งซ้ายก็บีบแตรเสียงดังจนเมญ่าต้องกระโดดถอยหลัง หากยืนค้างอยู่ตรงนั้น คงถูกชนบาดเจ็บเป็นเอาได้

“เฮ้ย!! อยากตายหรือไงคุณ”

เจ้าของรถพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ขณะที่เมญ่าก็ก้มหัวขึ้นลงเป็นการขอโทษอีกฝ่าย เธอรีบข้ามถนน ไม่ทันระวังว่าสัญญาณนั้นเป็นสีเขียวให้รถบนท้องถนนขับต่อได้

“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ระวังเอง”

จังหวะที่เงยหน้าขึ้นมา ทำคนด้านในถึงกับอ้าปากค้าง ธาวินเป็นเจ้าของรถ เขากำลังไปธุระตามที่นัดหมาย แต่ไม่นึกว่าจะได้เจอผู้หญิงที่เขาแนบชิดร่างกายเพราะความเข้าใจผิดตรงนี้ กำลังจะเปิดกระจก เสียงแตรจากรถคันด้านหลังก็ดังขึ้น ไล่ให้รถคันด้านหน้ารีบขับออกไป ในจังหวะนั้น ธาวินอยากลงมาเอ่ยถาม ทว่าพื้นที่ตรงนั้นไม่อนุญาตให้จอด เขาทำได้เพียงขับรถตรงไปแล้วมองหญิงสาวผ่านกระจกมองข้างเท่านั้น

“เจออีกแล้วเหรอ...หึ ไม่แต่งหน้านึกว่าเด็กไม่ถึงยี่สิบ”

น่าแปลก เขาจำเธอได้ เพราะโดยปกติแล้ว ผู้หญิงที่เขานอนด้วยไม่เคยใส่ใจและสนใจที่จะจดจำ แต่กับเมญ่าทำไมถึงเก็บรายละเอียดได้มากขนาดนี้ จำได้แม้กระทั่งว่าเธอมีไฝบนแก้มก้นข้างซ้าย

ไอ้บ้าเอ๊ย!! ภาพก้นขาวๆ ลอยขึ้นมาในหัวได้ยังไง