บทที่ 3/2 หัวใจดวงเดิม

ก๊อก ก๊อก! ไม่มีเสียงตอบกลับ ถอดใจจะกลับไปรายงาน บังเอิญได้ยินเสียงของหนักตกกระแทกพื้น ถือวิสาสะหมุนลูกบิดพุ่งตัวเข้าไปภายใน

“ว้าย! คุณรัน!” สกาวใจวิ่งเร็วเข้าไปคว้าตัวเจ้านายที่คว่ำหน้านอนบนพื้น วางมือแตะบนหน้าผากและซอกคอสัมผัสได้ถึงความร้อน

“ไหวไหมคะ รอก่อน สกาวจะไปตามคุณนาย”

“ไม่เป็นไร แค่เวียนหัว ไม่ต้องบอกคุณแม่”

วางฝ่ามือบนพื้นราบพยุงตัวขึ้นนั่ง ห้ามได้ทันก่อนสกาวใจจะเดินออกไป หลับตา สะบัดศีรษะรุนแรงไล่อาการมึนงงก่อนยกตัวขึ้นนั่งบนเตียง

“น่าจะบอกคุณนาย ท่านรู้ทีหลังโกรธแย่เลยนะคะ คุณรันอย่าทำงานหนัก อย่าเดินทางไปต่างประเทศบ่อยนักสิคะ มันกระทบการกิน การนอน ร่างกายจะพังเอาได้ง่ายๆ นะคะ”

“ขอบใจ วันนี้ทำงานไม่กี่ที่ช่วงบ่ายจะรีบกลับมานอนพัก”

“พักสักวันไม่น่าจะเป็นอะไร ยกงานให้คนอื่นทำบ้างก็ได้ เห็นคุณรันเป็นแบบนี้ สกาวใจเป็นห่วง อยากให้คุณรันแยกเวลางานกับเวลาพักผ่อนออกจากกัน ถ้าคุณรันแต่งงาน อาจจะแบ่งเวลาง่ายขึ้น”

“เป็นไปกับคุณแม่อีกคนแล้วเหรอ อาจแย่ลงกว่าเดิมก็ได้ บ้างาน เมียทนไม่ไหวขอหย่า”

“ไม่มีทางค่ะ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด เพราะคุณรันรักภรรยามาก”

“นี่ ฉันยังไม่รู้เลยว่าภรรยาของฉันเป็นใคร” ศรันย์ช้อนตาขึ้นมามองแม่คนรู้มาก ตัวเขายังไม่รู้เลย สกาวใจจะมารู้ก่อนได้อย่างไร

“สกาวไม่รู้หรอกค่ะว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร มาจากไหน รู้แค่ถ้าคุณรันไม่รักเธอมากที่สุด คุณรันจะไม่มีวันแต่งงานกับเธอ” แววตาที่สกาวใจมองตอบกลับเต็มไปด้วยความมั่นใจ ศรันย์พยักหน้าเห็นดีเห็นงาม

“ถุงสีขาวตรงนั้นถือลงไปด้วย ของฝากสกาว ลุงสารัช แล้วก็ป้าบุหงา อ้อ! แล้วอย่าบอกคุณแม่ล่ะ”

“เรื่องของฝากเหรอคะ”

“ใช่ที่ไหน หมายถึงเรื่องที่ฉันเวียนหัวล้มไม่เป็นท่าต่างหาก”

“ได้ค่ะ แต่คุณรันต้องสัญญาว่าไปหาหมอ แล้วก็พักผ่อน”

“รู้แล้ว เสร็จงานจะแวะไปตรวจในโรงพยาบาลพี่เพชร”

“สกาวขอเอาของไปอวดคุณนายก่อนนะคะ อ้อ คุณนายให้มาเชิญคุณรันไปรับประทานอาหารเช้า จะรับพร้อมท่านไหมคะ”

“ไม่ล่ะ ยังไม่หิว บอกคุณพ่อคุณแม่ให้กินข้าวก่อนได้เลย” 

เสียงแจ้งเตือนในไลน์ดังขึ้นครั้งแรกในรอบวัน ไม่บอกก็รู้ว่าถูกส่งมาจากอรรถพลด้วยข้อความเดียว แต่พิมพ์มายาวเหยียดด้วยจำนวนคำเต็มหนึ่งหน้ากระดาษเอสี่ เขาย้ายไปนั่งทางหัวเตียงถอดสายชาร์จออกจากโทรศัพท์มากวาดตามอง มันยาวมาก ไม่จำเป็นต้องใช้สมองคิดปลายนิ้วเขากดปุ่มโทรออกกรอกเสียงเอื่อยให้เลขาฯ รายงานใหม่ทั้งหมด

‘คุณรัน ฟังอยู่ไหมครับ’ อรรถพลทวงถามเจ้านายที่เงียบกริบ ไม่หือ ไม่อือ ตอบรับตารางงานแน่นเอี๊ยดแม้แต่คำเดียว 

“ฟัง แต่รู้สึกไม่โอเคยังไงไม่รู้ แขนขาไม่ค่อยมีแรง”

‘ให้ผมยกเลิกตารางงานวันนี้ แล้วนัดหมอให้ไหมครับ’

“ไม่ต้อง เสียเวลา นายมาขับรถให้ที ตอนนี้ฉันอยู่ที่บ้าน”

‘ได้ครับ แต่แค่ช่วงเช้าเท่านั้น ผมจะโทรนัดหมอให้ตอนบ่าย’

“อืม เอาตามนั้นก็ได้ ขอบใจมาก” วางสายจากเลขานุการคนสนิทมาบีบนวดแขนขาให้มีเรี่ยวแรง เขาทำงานเจ็ดวันต่อสัปดาห์ไม่มีวันหยุดเป็นของตัวเองเนื่องจากเป็นทายาทคนเดียวของตระกูล ต้องช่วยงานบริษัทชานของคุณปู่ แกรนด์อรัญของคุณพ่อ และอารานี ธุรกิจแฟชั่นของคุณแม่ สุขภาพคุณแม่ไม่ค่อยดี ช่วงหลังศรันย์เข้าไปช่วยงานท่านค่อนข้างบ่อย ทำไปพลางๆ ระหว่างรอท่านมองหาคนที่ใช่เข้ามาเป็นซีอีโอ ศรันย์บีบนวดขมับและศีรษะหนัก เขาฝืนสังขารลุกขึ้นมาอาบน้ำทั้งที่ยังคงเวียนหัว แต่งตัว พรมน้ำหอม เซตผมหล่อเนี้ยบตามสไตล์ ลงบันไดมาชั้นล่างพอดีกับคุณพ่อคุณแม่เตรียมตัวจะออกไปข้างนอก

“จะไปไหนกันเหรอครับ ผมอุตส่าห์รีบวิ่งผ่านน้ำตั้งใจจะมากินข้าวเช้าด้วยกัน ทำไมอิ่มเร็วนักล่ะ”

“สายป่านนี้ ให้รอแก ฉันหิวข้าวจนเป็นลมกันพอดี คุณคะ อย่าลืมช่อดอกไม้ มลวางไว้ตรงไหน” โวยลูกชาย ก่อนถามสามีที่ความจำดีกว่าไม่หลงๆ ลืมๆ สักพักสามีก็ขยับเท้าเข้ามาหาพร้อมช่อดอกกุหลาบ

“เอาไปฝากใคร อย่าให้รู้นะว่าแอบอ้างชื่อผมแบบรอบก่อน”

“ฉันจะบอก มันก็เรื่องของฉันสิเจ้าลูกคนนี้”

“พอได้แล้วสองแม่ลูก พ่อกับแม่จะแวะไปบ้านหนูพิมเอาดอกไม้ไปให้ แล้วก็จะแวะรับหนูพราวไปเที่ยว กลัวหลานจะเหงา”

“ไปหาหนูพราวพอเข้าใจ แต่หนูพิมเนี่ยไปทำไม ไม่ใช่ว่าไปทาบทามรอบสองนะ ผมไม่เบาจริงด้วย จะด่าให้ไฟแลบกว่าเดิม”

“ปากหรือกรรไกรถึงได้คมนัก” เอ็ดลูกชาย

“พักยกครับ คุณแม่ คุณลูก ตอนเย็นค่อยทะเลาะกันใหม่”

“เข้าข้างลูกตลอดเลยนะคะ ตารันถึงได้นิสัยเสียทุกวัน”

ถูกแม่ด่าแทนที่ลูกชายสุดที่รักจะทำหน้าตาเศร้าสลดเสียใจ แต่มันกลับทำหน้าตาระรื่นพึงพอใจ แปลงร่างเป็นแมวข่วนสักทีดีไหม

“คุณพ่อ ผมฝากของเล่นไปให้หลานได้ไหมครับ”

“เอาไปให้หลานเองเถอะ ยังไงก็อยู่คอนโดฯ เดียวกัน”

“อยู่คอนโดฯ เดียวกัน ใช่ว่าจะได้เจอกันบ่อยนะครับ พี่ตุลย์ชอบไปรับหนูพราวที่โรงเรียนพากลับไปนอนกับคุณปู่คุณย่าเขา”

“นายตุลย์นี่ยังไง จะพรากทุกอย่างไปจากพวกเราเลยเหรอ แม่ขอถามหน่อยเถอะรัน ท่าทีคนทางนั้นไม่เบาลงบ้างเลยเหรอ”

“ต่างฝ่ายต่างแรงจะเบาได้ไง พี่ตุลย์ยืนยันอยากดูแลหนูพราว แต่พี่เพชรไม่ยอม คุยกับผมว่าจะเอาหลักฐานที่พี่ตุลย์มีภรรยาน้อย และภรรยาน้อยท้องทั้งที่ยังไม่หย่าขาดไปสู้ในศาล”

“คอยแต่โทษว่าน้องเพชรไม่มีเวลาให้ครอบครัว ไม่ส่องกะลาหัวตัวเองว่านอกใจเมียทั้งที่มีลูกด้วยกันแล้ว อย่าให้แม่เห็นหน้ามันเชียวนะ แม่ไม่ปล่อยมันให้ลอยหน้าลอยตา! งานนี้ตายเป็นตาย”

หลานสาวท่านเป็นแพทย์เฉพาะทางด้านโรคหัวใจ ทุ่มเทชีวิตให้การทำงาน กระทบความสัมพันธ์สามีนักธุรกิจ สามีไปมีภรรยาน้อย แยกกันอยู่ตั้งแต่ลูกยังเล็กๆ ผ่านมาสามปีจะแต่งงานใหม่ติดต่อมาขอทำเรื่องหย่าและแบ่งสิทธิ์การเลี้ยงดูลูกสาวให้เป็นเรื่องเป็นราว ต้องเลวทรามขั้นไหนถึงนอกใจเมีย ฉีกครอบครัวตัวเองให้แตกแยก

“คุณมล อย่าอารมณ์เสียนักเลย ทำให้บรรยากาศแย่ลง”

“ทำไมคะ เกลียดนักผู้ชายไร้ความรับผิดชอบ นายตุลย์ไม่ต่างไปจากลูกชายบ้านนั้น เห็นแก่ตัว ไม่เห็นใจคนอื่น พวกมันไม่สมควรมีชีวิตอย่างมีความสุขทั้งที่ผู้หญิงต้องทุกข์ทรมานเพราะคนเลวๆ อย่างพวกมัน เคยสาปแช่งไอ้เมศยังไง จะสาปแช่งนายตุลย์แบบเดียวกัน!”

“จะพาดพิงไปถึงคนบ้านนั้นให้เสียอารมณ์ทำไม เรากับพวกเขาก็ต่างคนต่างอยู่มานาน พวกเขาจะเป็นยังไงก็ช่าง!”

“ไม่ค่ะ! จะพอได้ยังไงในเมื่อพวกนั้นทำให้ลูกสาวเราตาย!”

“พอสักที! เลิกพูดถึงคนบ้านนั้นสักทีได้ไหม! ผมไม่อยากได้ยินชื่อไอ้เมศ! ไม่อยากได้ยินว่าน้องสาวผมตายยังไง! ถ้าคุณแม่ห้ามตัวเองไม่ให้พูดถึงคนพวกนั้นไม่ได้ ผมจำเป็นต้องขอตัว!” ทิ้งห่างท่านทั้งสองอย่างคนหัวเสีย ไม่ต้องการได้ยินสาเหตุการเสียชีวิตน้องสาว ไม่ต้องการได้ยินชื่อคนทำ เพราะมันจะทำให้ความโกรธเข้าครอบงำจิตใจจนไม่สามารถควบคุมด้านมืดในตนเองได้