บทที่ 4/4 ใกล้กันแค่เอื้อมมือ

พิยดากลับมาแล้ว เธออยู่ใกล้เจ้านายเขาแค่เอื้อมมือ

เลขานุการหนุ่มย้อนกลับเข้ามาในห้องพักฟื้นเจ้านายในหนึ่งชั่วโมงให้หลัง ใบหน้าคมเข้มเหม่อลอยเสียจนลืมสังเกตว่าภายในห้องมีพยาบาลพิเศษอยู่ด้วย พยาบาลน่าจะเช็ดตัวให้เจ้านายเขาเพิ่งเสร็จ อยู่ระหว่างการนำชามใส่น้ำกับผ้าผืนเล็กไปจัดการในห้องน้ำ

“ขอโทษที่กลับมารบกวนนะครับ คุณรันหลับไปแล้วเหรอครับ”

“จวนแล้วค่ะ ตาปรือๆ ครึ่งหลับครึ่งตื่น เมื่อกี้ไข้ขึ้นสูงมาก ดิฉันเช็ดตัวลดไข้ให้ร่วมครึ่งชั่วโมง กะว่าตอนดึกจะวัดไข้ให้อีกรอบ”

“ขอเวลาส่วนตัวให้ผมกับคุณรันสักครึ่งชั่วโมงได้ไหมครับ”

อรรถพลเคลียร์งานที่ออร่านำมาส่งจนเสร็จ เปลี่ยนเวรให้พยาบาลพิเศษมาเฝ้าไข้ เขาบังเอิญพบหญิงสาว เจ้าของเหตุผลที่ทำให้ศรันย์บินไปอังกฤษทุกเดือนอยู่ด้านล่าง ศรันย์ต้องดีใจมาก ถ้าเขากลับมาบอกข่าว แต่อรรถพลผิดสังเกตที่เห็นหล่อนคุยโทรศัพท์และร้องไห้ อึดใจเดียวหล่อนผลุนผลันวิ่งออกไปโบกรถหน้าโรงพยาบาล หวุดหวิดจะถูกรถเฉี่ยวชนหลายรอบ หล่อนเหมือนคนไม่มีสติจนอดเป็นห่วงไม่ได้

เขาโบกรถแท็กซี่คันหลังตามไป ดักรอร่วมครึ่งชั่วโมงกว่าหล่อนจะจูงมือแม่ออกมา มือเล็กอีกข้างหิ้วกระเป๋ามาด้วย ทั้งสองคนไม่ได้ร้องไห้ แต่เหม่อลอยเสียจนเขาที่คอยมองอยู่ห่างๆ เศร้าตาม จะโทรบอกศรันย์ก็ทำไม่ได้ กลัวเจ้านายหนีออกมา สั่งรถแท็กซี่ขับตามรถคันหน้ากระทั่งวนกลับมาที่เดิม อรรถพลทำหน้าที่ดีเยี่ยม สืบทราบว่าคุณไกรสรป่วยหนักไม่ได้สติในโรงพยาบาล และดูเหมือนว่าคนอื่นในบ้านอัศวเมฆินทร์จะเก็บของย้ายกลับต่างจังหวัดกันหมด ทอดทิ้งเด็กผู้หญิงตัวเล็กอย่างพิยดาให้ดูแลแม่กับเจ้านายตามลำพัง

ผู้หญิงคนนี้เป็นแค่เด็กรับใช้ยากจนไม่มีคุณสมบัติข้อไหนคู่ควรกับเจ้านายเขาเลยแม้แต่น้อย แต่ทันทีที่อรรถพลได้เห็นรอยยิ้มในวันที่เศร้าที่สุดจากใบหน้าหล่อน เขาเข้าใจอย่างไม่ต้องมีเหตุผลอื่นมารองรับว่าทำไมเจ้านายถึงปักใจรักผู้หญิงคนนี้ และทำไมถึงต้องเป็นคนนี้เท่านั้น หากรอยยิ้มผู้หญิงคนนั้นทำให้โลกของเจ้านายสว่างได้ น้ำตาหล่อนก็อาจจะทำให้โลกใบนั้นเปลี่ยนเป็นมืดมนไร้ความสุขได้เช่นเดียวกัน

“เอ็มเหรอ กลับมาทำไม มีอะไรหรือเปล่า”

คนป่วยสะลึมสะลือ ใจอยากตื่นแต่ร่างกายอ่อนเพลียสั่งให้หลับตานอน แสงไฟในห้องส่องสว่างกระทบดวงตาสู้ไม่ไหวจำเป็นต้องปิดลง เขารู้สึกคล้ายตัวเองจะตาย เกิดสามสิบกว่าปีไม่เคยป่วยหนักมาก่อน ร่างกายอ่อนเพลียไม่มีแรง มือชา ขาชา วิงเวียนศีรษะ หน้ามืด มีไข้สูง หนาวสั่น มาครบจบในครั้งเดียว สั่งพยาบาลพิเศษให้ปิดแอร์ทุกตัวเพราะหนาว ผ้าห่มโรงพยาบาลผืนบาง ต้องหาผืนใหม่มาซ้อนสองผืนสามผืนถึงนอนได้

“ตอนกลางวันยังดีๆ อยู่เลย ทำไมตกค่ำอาการทรุดลงล่ะครับ”

“ไม่รู้ ปวดหัว ปวดมากๆ เสียงมันดังตุบๆ ข้างในเหมือนจะระเบิด” หลับตาตอบ ลมหายใจอุ่นรินรดริมฝีปากแห้งแตกที่เผยอขึ้นมาเล็กน้อย “นายกลับมามีอะไรหรือเปล่า ฉันง่วงนอน ถ้าไม่ด่วนเอาไว้คุยวันหลัง”

“ผมรู้ตัวว่าไม่ควรพูดในเวลานี้ แต่ถ้าผมไม่เล่าให้คุณรันฟัง อาจจะกลายเป็นว่าผมทำผิดกับคุณรัน คุณรันหายป่วยจะโกรธผมทีหลังได้”

“เอ็ม อย่าอ้อมค้อม ฉันปวดหัวจะแย่แล้ว มีอะไรก็พูดมา”

“ผมบังเอิญทราบมาว่าคุณไกรสรป่วยหนัก เข้ารับการรักษาอยู่ในโรงพยาบาลเดียวกับคุณรัน ตอนนี้ยังไม่ได้สติ ไม่รู้จะเป็นตายร้ายดี”

“ลุงไกรป่วยเรื้อรังนานแล้ว แค่นี้เองเหรอที่อยากพูด”

“แต่ทั้งที่ท่านป่วย คนงานในบ้านกลับขนของย้ายออกไปกันหมด”

“บ้านถูกยึด ไม่มีเงินเดือนจ่ายให้พนักงาน ย้ายออกก็ถูกแล้วไม่ใช่เหรอ” พูดเรื่องไม่เป็นเรื่อง ศรันย์หงุดหงิดเลขานุการจนต้องข่มตานอน

“ในเมื่อรู้อย่างนี้ คุณรันไม่สงสัยเหรอครับ ว่าใครอยู่เฝ้าท่าน”

“อยากพูดอะไรก็พูดมาสักทีเถอะน่า บอกแล้วไงว่าฉันปวดหัว อยากจะนอนพัก หรือถ้านายไม่อยากพูดตอนนี้ก็ไม่ต้องพูด กลับไปเลยไป ฉันจะนอน”

“ถ้าผมบอกว่าคนที่เฝ้าคุณไกรสรคือผู้หญิงคนนั้น คุณรันยังจะอยากไล่ผมกลับอยู่หรือเปล่าครับ”

“...”

“คุณพิม เธอกลับมาเมืองไทยจริงๆ”

“นายพูดจริงเหรอ”

“...”

“แน่ใจใช่ไหม... ว่าเป็นพิม พิมกลับบ้าน กลับบ้านจริงๆ” ศรันย์เหมือนคนไม่มีสติ เขาพูดทวนประโยคเดิมหลายต่อหลายครั้งด้วยใบหน้าแดงระเรื่อจากพิษไข้ กระตุกแขน กระตุกขาพยุงตัวขึ้นนั่งก่อนโรยตัวลงข้างเตียงด้วยตัวเอง

“รอพรุ่งนี้เถอะนะครับ ถ้าไข้ลด ผมสัญญาว่าจะพาไปหาเธอ ไปตอนนี้ก็เปล่าประโยชน์ คุณไกรสรยังต้องพักรักษาตัวอีกหลายวัน”

“ถ้านายไม่อยากให้ฉันไปหาพิม แล้วเอาเรื่องนี้มาบอกฉันทำไม! ทำไมไม่รอบอกพรุ่งนี้!” ตะโกนสุดเสียงใส่ลูกน้องหน้าขรึม กำมือทุบบนอกข้างซ้ายอักๆ

“ฉันคิดถึงพิมจะตายอยู่แล้ว ความรู้สึกข้างใน... มันเหมือนว่าฉันจะไม่มีวันมีความสุขไปตลอดชีวิต ถ้าหากเธอหายไปไกลจากสายตา อย่าฝันเลยเอ็มว่าพิมจะเป็นฝ่ายมาหา ถ้ามา... พิมคงจะกลับมานานแล้ว”

ช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมายืนยันได้ พิยดาไม่มีทางทำอย่างนั้น หล่อนไม่เคยโทรหา ไม่เคยส่งข้อความ ไม่เคยแสดงตัว หล่อนเคารพการตัดสินใจของเขา และยอมเลิกราเงียบๆ ไม่ให้คนนอกระแคะระคายความสัมพันธ์

เขาควรดีใจที่หล่อนว่าง่าย ไม่เปิดปากพูดถึงความสัมพันธ์ลึกซึ้งคืนนั้น แต่ไม่รู้ทำไม หัวใจเจ็บหนักขึ้นทุกวัน โหยหาวันคืนเก่าๆ อยากได้ช่วงเวลาดีๆ และอยากได้ผู้หญิงที่ดีที่สุดคนนี้กลับคืน

ใครจะดูถูก ดูแคลน ไม่เห็นด้วยกับความรักครั้งนี้ เขาจะไม่ให้ค่าคำพูดเหล่านั้น ถึงแม้ว่าจะมาจากปากคนในครอบครัวตัวเองก็ตาม เขาในวันนี้ไม่พร้อมสูญเสียคนที่รักมาก จะทำทุกวิถีทางเพื่อดึงหล่อนกลับมาเป็นของเขาเหมือนวันวาน

“ความผิดพลาดเดียวในชีวิต คือการปล่อยมือพิมในวันนั้น ถ้าฉันไม่ทิ้งพิม ช่วยประคับประคองพิมให้เติบโต ตอนนี้... เราคงได้อยู่ได้ด้วยกัน”

คืนที่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง เขายอมรับว่าตัวเองเลวมาก เขากระวนกระวายใจนอนไม่หลับทั้งคืน ออกไปซื้อเบียร์ในเซเว่นมานั่งดื่มคนเดียวริมทะเล ตีอกชกหมัดใส่ตัวเองที่ไม่รู้จักหักห้ามใจ ดูถูกหล่อนกลัวหล่อนจะจับและไม่ยอมให้ไปเรียนต่อ ล่วงเลยจนเช้าถึงกลับไปที่ห้องและพบว่าหล่อนร้องไห้จนดวงตาสองข้างแดง ลงจากเตียงวิ่งเข้ามากอดกลัวถูกเขาทิ้ง

“พี่รันไปไหนมา พิมรอตั้งนาน นึกว่าพี่กลับกรุงเทพไปแล้ว”

“พี่ไปซื้อที่ชาร์จแบต อาหาร ยา แล้วก็เสื้อผ้ามาให้พิม” ผลักไหล่หล่อนออกห่างนุ่มนวล นำของที่ซื้อมาจากข้างนอกไปวางบนโต๊ะ ซ่อนแววตาผิดหวังไว้มิดชิด ไม่อยากให้หล่อนรับรู้ว่าเขาเสียใจที่พลาดพลั้งมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง กลัวหล่อนจะตั้งท้องและอาจถ่วงอนาคตของเขา

“ทำไมพี่รันไม่ปลุกพิมให้ไปเป็นเพื่อนคะ”

“พี่แค่อยากให้พิมนอนพักเยอะๆ ร้านพวกนี้อยู่ถนนเส้นหน้าโรงแรมนี่เอง ขับรถไปไม่ไกล พิมหิวหรือยัง พี่จะจัดใส่จานให้”

“ยังไม่หิวค่ะ” หล่อนตอบ ถูไถเช็ดคราบน้ำบนหน้า

“ตัวหอม แอบอาบน้ำก่อนพี่แล้วใช่ไหม เอาชุดไปเปลี่ยนนะ กินข้าวกันแล้วเดี๋ยวพี่พาขับรถเล่น บ่ายๆ เราค่อยกลับบ้าน”

“ค่ะ” สายตาสื่อความหมายว่ารักคู่นั้นเขาจำได้ไม่มีลืม จะหลับหรือตื่นก็อยากให้หล่อนกลับมายิ้มให้อย่างวันวาน