บทที่ 4/3 ใกล้กันแค่เอื้อมมือ

“ดิฉันเพิ่งมาถึงค่ะ ขอเวลาจอดรถสักครู่นะคะ”

เงาในประตูตู้แช่เครื่องดื่มสะท้อนภาพแตกต่างจากน้ำเสียง แยกเขี้ยวใส่เลขาฯ เจ้านายที่โทรตามงาน จะเร่งอะไรกันนักกันหนา ทำเหมือนว่าโรงพยาบาลอยู่หน้าปากซอยสตูดิโอ ไม่เผื่อเวลาให้ขับรถบ้างเหรอ ทำงานเช้าจวบบ่ายข้าวสักเม็ดไม่มีตกถึงท้อง หิวแทบแย่ ลงทุนโกหกเลขาฯ หน้านิ่งว่าเพิ่งมาถึงเพื่อจะได้มีเวลาว่างสักนิด

ใส่อารมณ์ผลักปิดประตูตู้แช่เครื่องดื่มจินตนาการว่าเป็นใบหน้าเจ้านายหน้าหยิ่งกับเลขานุการหน้ายักษ์ ก่อนที่สาวรูปร่างสูงเพรียวจะตกใจสะดุ้งสุดตัวเมื่อสบตาใครอีกคนที่ยืนเลือกอยู่ข้างๆ กัน ผู้หญิงคนนั้นตัวเล็กกว่าหล่อนที่นอกจากจะตัวสูงแล้วยังสวมรองเท้าส้นสูง หากมองจากระดับสายตาอาจจะมองผ่านไปง่ายๆ แต่โชคดีที่อยู่ในช่วงอารมณ์เสียหญิงสาวจึงมีโอกาสได้พบรุ่นน้องคนสนิท

“ยายพิม!” กระโดดกอดรุ่นน้อง ออร่ากดวางสายทันทีที่นึกขึ้นได้ไม่สนใจอีกฝ่ายจะกล่าวหาว่าเสียมารยาท พิยดากอดตอบแนบแน่นระดับเดียวกันดีใจที่ได้เจอหน้าในรอบปี

“พี่ออร่า! มาทำอะไรที่นี่ บังเอิญจังเลย ไม่คิดว่าจะได้เจอกัน”

“พี่มาทำธุระให้เจ้านาย แล้วพิมล่ะ มาทำอะไรที่โรงพยาบาล จะกลับไทยไม่ยอมบอก โทรหาก็ไม่ยอมรับสาย ยังคิดอยู่เลยถ้าโทรกลับจะโกรธให้เข็ด สบายดีไหม ยายแพทเล่าเรื่องบ้านพิมให้พี่ฟังหมดแล้ว”

“ใจเย็น ค่อยๆ ถามทีละอย่าง พิมตอบไม่ทัน”

“พี่เป็นห่วงนี่นา หาที่อยู่ใหม่ได้หรือยัง จะทำยังไงกันต่อ”

“พิมไม่รู้ ยังไม่ได้คิดเลย พิมเพิ่งกลับมาถึงบ้านไม่ทันได้ทำอะไร คุณท่านก็มาป่วยจนต้องพามาโรงพยาบาล ตอนนี้ยังไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำ เราออกไปคุยกันข้างนอกดีไหม หรือรอคุยหลังจากพี่ออร่าว่างก็ได้”

“คุยกันตอนนี้แหละ อุตส่าห์ได้เจอหน้ากันตรงๆ แล้วทั้งที รอแป๊บนะ ไปจ่ายเงินก่อน ทำงานตั้งแต่เช้ามืดหิวจะแย่แล้ว” สองสาวออกไปหาที่เงียบๆ นั่งคุยกันไปพร้อมกินขนมปังกับนมรองท้อง

“อย่าทำหน้าเศร้าอย่างนั้นสิ กินเยอะๆ แต่ขนมปังแค่นี้ไม่ช่วยให้อิ่มท้องหรอก หลังลานจอดรถมีร้านข้าว ไปสั่งกิน จะได้มีแรงสู้ชีวิต เออ แล้วที่ว่าเจ้านายป่วยน่ะ ป่วยเป็นอะไร ถึงขั้นหมดสติไปอย่างนั้น”

“หมอบอกว่าหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน ถ้ามาช้ากว่านี้ ไม่รอด พอหมอรักษาท่านพ้นขีดอันตรายก็มาเรียกพิมเข้าไปคุยส่วนตัวในห้อง แนะนำพิม อยากให้พิมรักษาท่านด้วยการผ่าตัดหัวใจเทียม”

“หัวใจเทียมมันยังไง ผ่าเอาออกแล้วเอาอันใหม่ใส่แทนงี้เหรอ” มีดกรีดลงบนผิวแต่ละทีเลือดไม่พุ่งหมดตัวเลยเหรอ แค่คิดก็สยอง

“แล้วมันเท่าไหร่ แพงมากเหรอ ถึงได้ทำหน้าเครียด”

“มากอยู่” พูดเสียงเศร้า กัดขนมปังเคี้ยวไม่กี่ทีก็กลืนลงท้อง

“มากอยู่น่ะมากเท่าไหร่ เวลามีคนชมพี่ว่าสวยอยู่ก็ตงิดๆ อยู่นะ”

คนฟังหลุดหัวเราะ แต่จริงตามนั้น จะชมสวยก็ไม่ว่าสวยเฉยๆ มีอยู่มาต่อท้ายให้คำมันสละสลวยงั้นเหรอ ไม่น่าจะใช่ คนฟังไม่สนิทใจ

“สิบล้าน น้ำหน้าอย่างพิมจะเอาปัญญาไหนมาจ่าย” ถอนหายใจเฮือกใหญ่ มวลท้องกินขนมปังไม่ลง เก็บกลับเข้าถุงไว้ที่เดิม

“สิบล้าน พูดจริงเหรอ!” จะบ้าหรือเปล่า ชนชั้นกลางโอนเอนไปทางพอมีพอกินอย่างพวกหล่อนจะเอาเงินมากขนาดนั้นมาจากไหน

“ไม่สิบถ้วนนะพี่ ถ้าอยากรักษาด้วยวิธีนี้จริงจัง พิมว่าต้องมีสิบกว่า ค่าห้องไอซียู ค่ายา ค่านู้นค่านี่หลังผ่าอีกไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่”

“แพงขนาดนั้นไม่ต้องรักษาหรอก บอกปฏิเสธไปหมอน่าจะเข้าใจ คุณท่านของพิมป่วยเรื้อรังหลายโรค ไม่เสียด้วยโรคหัวใจก็ต้องเสียด้วยโรคอื่น อีกอย่างที่สำคัญกว่านั้น ลูกสองคนของเขายังไม่สนใจพ่อตัวเองจะกินจะอยู่หรือจะป่วยหนักแค่ไหน แล้วพิมจะสนใจเขาทำไม”

“ดูซิ! บ้านถูกยึดจะได้ย้ายออกอยู่รอมร่อ ไม่เห็นหัวพวกมันกลับมาสักคน ไม่มีลูกที่ดีคนไหน ทิ้งพ่อพิการให้นอนซมในบ้านถูกยึดหรอกนะพิม อย่างแย่ๆ ที่สุด ถ้ากลับมาดูแลพ่อด้วยตัวเองเองไม่ได้ ก็ต้องกลับมาหาบ้านหลังใหม่ หาคนดูแลที่ไว้ใจได้สักคนมาคอยดูแลพ่อตัวเอง ไม่ใช่เงียบเฉย ไม่สนใจใครจะเป็นจะอยู่ยังไง พ่อป่วยยังไม่มีใจจะกลับมาเยี่ยม คิดดูสิพวกนั้นนิสัยแย่มากแค่ไหน”

“เพราะพิมใจดีไม่ตามจิกอย่างนี้ไง ลูกๆ ของเขาถึงได้ใจข่มพิมอยู่เรื่อย แล้วถ้าต่อไป เกิดพวกเขาไม่มารับคุณไกรสร พิมไม่ต้องรับเขาพาเขาย้ายไปอยู่กับพิมเหรอ คุณไกรสรป่วยหนักแถมยังเดินไม่ได้ ระวังเถอะ พิมจะดูแลไม่ไหวสักวัน!”

หงุดหงิดสองคนนั้นพอๆ กับที่หงุดหงิดน้องคนนี้ ไม่รู้จะกลับไทยทำไม มีโอกาสได้ไปเรียนต่อเมืองนอกน่าจะกัดฟันเรียนหนังสือให้จบ ได้วุฒิระดับนั้นประดับบารมีกลับไทยขี้คร้านเลือกว่าจะทำงานที่ไหน ราเมศวร์กับดุจเดือนถ้ารู้ข่าวยายคนนี้กลับบ้าน คงระริกระรี้ใช้ชีวิตส่วนตัวสุขสบาย พร้อมใจผลักพ่อให้เป็นภาระพิยดา ถ้าไม่ติดว่าสนิทกันมาก หล่อนอยากด่าพิยดาให้ตาสว่างจะได้ไม่โง่ถูกหลอกใช้

“พี่ออร่าจะให้พิมทำยังไง ให้พิมทิ้งท่านไว้คนเดียวงั้นเหรอ”

“ก็ติดต่อลูกๆ ของเขา ให้กลับมาดูแลพ่อตัวเองสิ! ห่วงแม่ ก็ฝากแม่ให้ยายช่วยดูแลแค่ปีเดียวไม่หนักหนาหรอก อีกเทอมเดียวก็จบแล้ว ไม่เสียดายเงินค่าเทอมที่จ่ายไปหรือไง เรื่องแค่นี้น่าจะคิดเองได้ คิดมาก คิดเยอะ ห่วงทุกคนยกเว้นอนาคตตัวเอง อยากเป็นมากเหรอคนรับใช้คอยรองมือรองเท้าคนอื่นเนี่ย ทำไมถึงไม่คิดอยากพัฒนาชีวิตตัวเองให้ดีขึ้น!”

“พี่ออร่ามาทำธุระให้เจ้านายไม่ใช่เหรอ ไปเถอะ...” พิยดาเพิ่งหยุดร้องไห้ไปไม่นาน น้ำเสียงก็กลับมาสั่นเครืออีกครั้งเพราะถูกแทงใจดำ

“เก็บเงินไปเรียนต่อแทบตายเพื่อหวังจะมีชีวิตที่ดีกว่าเดิม ชีวิตที่หลุดพ้นจากมือเท้าเจ้านายโรคตจิตพวกนั้น! แต่ไปไม่ถึงไหน ก็กลับมาอยู่ใต้เงาพวกเขาตามเดิม ทนฟังความจริงไม่ได้ก็ทนอยู่อย่างนี้ต่อไปแล้วกัน!” ออร่าใส่อารมณ์ ดึงกระเป๋างานมาคล้องแขนเดินหนีทิ้งคนอ่อนแอไว้คนเดียว

พิยดาหลบมุมร้องไห้ตามลำพัง เสียใจที่ถูกต่อว่าอย่างไม่รักษาความรู้สึก จะให้ฝากแม่พิการไว้กับยายที่แก่มากแล้วจะอดห่วงได้อย่างไร บ้านเกิดยายอยู่ตั้งไกล ถ้าหากญาติๆ ของยายไม่ต้อนรับหรือรังแกแม่ แม่จะกินจะอยู่อย่างไร ตัดกลับมาฝั่งคุณไกรสรไม่ต้องบอกก็รู้ว่าท่านถูกลูกๆ กับญาติตัดขาด เมื่อครั้งที่ยังเป็นเด็กท่านเคยทำไม่ดีกับหล่อนไว้มาก ไม่เถียง แต่มุมดีๆ ของท่านก็มีไม่น้อย หักลบกลบกันออกมาทำให้พิยดาทิ้งท่านไม่ลง พิยดาเดินตาแดงกลับเข้ามาในอาคารกวาดตามองหาลุงรอบโถงทว่าไม่พบแม้แต่เงา ไม่รู้ว่าลุงไปไหน ไปนานหรือยัง ไม่อยากโทรถาม นั่งรอคุณไกรสรเงียบๆ ภาวนาขอให้ท่านฟื้นคืนสติเร็วๆ อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปตอนนี้

เข็มนาฬิกาหมุนผ่านจวบฟ้ามืด ทว่าไม่มีข่าวดีให้คนรอสบายใจ พิยดารอที่เดิมด้วยหัวใจเปี่ยมล้นไปด้วยความหวัง แม้จะรู้สึกเหงา รู้สึกหิว หล่อนกลับเซื่องซึมลงทุกวินาที ไม่อยากทำอะไร ไม่อยากไปไหน สติเพิ่งจะกลับคืนสู่ร่างกายตอนที่ได้ยินเสียงเรียกเข้าดังจากโทรศัพท์ในกระเป๋า หน้าจอทัชสกรีนแสดงเบอร์แม่

หญิงสาวขมวดคิ้วครู่เดียวเท่านั้นก่อนคลายออก เพราะนึกขึ้นได้ว่าอาจจะเป็นยายหรือไม่ก็ลุงยืมใช้โทรศัพท์แม่ แม่พัดชาใช้โทรศัพท์ไม่เป็น มีไว้รับสายกับติดตามกรณีพลัดหลงเท่านั้น

‘ใช่เบอร์พิม ลูกสาวยายพัด ที่ทำงานในบ้านคุณไกรสรใช่ไหม!’

ผู้หญิงพูดสาย เสียงแหลมและห้วนเดาว่าไม่ใช่เสียงป้าชิดชมแน่นอน

“ใช่ค่ะ ใครพูดสายเหรอคะ ทำไมใช้โทรศัพท์แม่พิมโทรมา”

‘ฉันคุณกานต์ คนที่อยู่บ้านตรงข้ามกันจำได้หรือเปล่า’

สตรีรูปร่างอ้วนถ้วนสมบูรณ์ปรากฏในความทรงจำ บ้านอยู่ใกล้กัน แต่น้อยครั้งมากที่จะมีโอกาสได้พูดคุย น่าแปลกที่ท่านโทรมา

“จำได้ค่ะ คุณนายกานต์โทรมามีอะไรให้พิมรับใช้เหรอคะ”

‘เธออยู่ไหน ค่ำมืดแล้ว ไม่คิดจะกลับบ้านหรือไง!’

“ตอนนี้พิมอยู่โรงพยาบาลค่ะ ยังกลับไม่ได้ ต้องรอให้มีใครมาเปลี่ยนเวรก่อน พอดีว่าคุณท่านหัวใจล้มเหลว ยังไม่ได้สติเลยค่ะ”

‘อีกแล้วเหรอ เข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น เดือนนี้สองสามรอบได้แล้วมั้ง มิน่าล่ะ คนงานในบ้านเธอเขาถึงเบื่อหน่ายเก็บของขึ้นรถกลับบ้านนอกตั้งแต่ก่อนฟ้ามืด! พวกเขาคล้องกุญแจรั้ว ขังแม่เธอไว้ในบ้าน ฉันได้ยินเสียงนังพัดมันเขย่าประตูรั้วกลัวจะพังใส่หัวถึงได้แวะมาดู แล้วโทรหาเธอเนี่ย รีบๆ กลับมาได้แล้ว ฉันไม่อยากอยู่ในบ้านเธอนาน เสียวพวกมอเตอร์ไซค์ทวงหนี้จะเข้ามาทวงเงินที่ไอ้เมศติดค้างที่บ่อน!’

“คุณกานต์… เข้าใจผิดหรือเปล่าคะ ลุง ป้า ยาย ทุกคนอาจจะออกไปธุระข้างนอกประเดี๋ยวเดียวก็กลับบ้าน หรือไม่... อาจจะกำลังมาเยี่ยมคุณท่านที่โรงพยาบาลก็ได้นะคะ ทุกคนไม่ได้กลับต่างจังหวัด”

หญิงสาวมองโลกในแง่ดีทั้งที่อวัยวะภายในร่างกายเย็นชาไปทุกสัดส่วน น้ำตาที่เพิ่งหายกลับมาตื้นขอบล้นทะลักออกมาอีกครั้ง เถียงคุณกานต์ว่าไม่จริง ทุกคนรู้ว่าคุณท่านป่วยหนักจะกลับบ้านตอนนี้ได้อย่างไร ริมฝีปากอิ่มสั่นเกินควบคุม ลุกลามลงมาถึงแขน ขา สั่นแรงราวกับจับไข้

‘ถ้าพวกนั้นไปโรงพยาบาลจริง ก็ต้องพาแม่เธอไปด้วยหรือเปล่า จะขังไว้ในบ้านทำไม แล้วข้าวของที่พวกเขาขนไปไม่ใช่น้อยๆ เต็มรถหกล้อ เธอยังคิดว่าพวกเขาจะเลี้ยวรถกลับมาหาเธออยู่เหรอ อย่าโง่หน่อยเลย เธอกับแม่ถูกทิ้งให้ดูแลคุณไกรสรคนเดียว หัดตามคนให้ทันบ้าง! เธอรีบกลับบ้านให้เร็วเลยนะ ฉันจะรอเป็นเพื่อนแม่เธอแค่สิบนาทีเท่านั้น เกินนี้ฉันกลับบ้าน ฉันไม่รับประกัน ว่าถ้าแม่เธอเปิดประตูรั้วเองได้จะไม่เตลิดไปให้รถชนทางอื่น ฉันถือว่าเมตตาเธอมากที่สุดแล้ว ที่โทรมาบอก!’

“คุณกานต์ได้โปรดอย่าทิ้งแม่พิมไว้คนเดียวนะคะ พิมกลัวแม่จะออกไปตามหายาย ฮือ... ได้โปรด พิมจะรีบกลับบ้านให้เร็วที่สุด”

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ สิ่งที่พิยดากลัวมากที่สุดได้เกิดขึ้นแล้ว