บทที่ 4/5 ใกล้กันแค่เอื้อมมือ

“ค่ะ” สายตาสื่อความหมายว่ารักคู่นั้นเขาจำได้ไม่มีลืม จะหลับหรือตื่นก็อยากให้หล่อนกลับมายิ้มให้อย่างวันวาน

พิยดาหายเข้าไปในห้องน้ำออกมาในชุดใหม่ หล่อนน่ารัก หุ่นดี ผิวพรรณดี สวมเสื้อผ้าชุดไหนก็สวย เขาจับหล่อนนั่งลงเก้าอี้ให้รับประทานอาหารเช้าหลายรายการที่จัดใส่จานไว้

“ทำไมมีจานเดียว พี่รันไม่กินด้วยกันเหรอ”

“พี่ยังไม่หิว พิมกินก่อนเลยนะ พี่เหนียวตัวจะไปอาบน้ำ”

“พิมก็ยังไม่หิวค่ะ รอได้ พี่รันไปอาบน้ำเถอะค่ะ”

“ไม่ต้องรอพี่ พิมกินก่อน กิน... ให้หมดเลยนะ”

ถือผ้าเช็ดตัวเข้าไปในห้องน้ำ แต่ก่อนปิดประตูเขามองเห็นแววตาสะเทือนอารมณ์ทันทีที่พิยดาเหลือบตาไปเจอแผงยาคุมฉุกเฉิน

เขาขับรถเลียบชายทะเลด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากเมื่อวานโดยสิ้นเชิง พิยดามีแววตาหม่นหมองไม่สดใสเหมือนเมื่อก่อน เขาอยากเอาใจ เอ่ยชวนหล่อนไปหาคาเฟน่ารักๆ นั่งเล่นกินนมกินขนมด้วยกันก่อนกลับกรุงเทพ แต่เผอิญว่าระหว่างทางไปร้านขนมน้องสาวโทรมาโวยวาย

“พี่รันอยู่ไหนคะ เมื่อคืนน้องรินโทรหาทำไมต้องปิดเครื่อง!”

“พี่มาเที่ยวต่างจังหวัด พอดีแบตหมด โทษทีนะ”

“ต่างจังหวัด! ไปกับใคร! กับนังพิมหรือเปล่า!”

ศิรินทร์หวีดถามเสียงแหลม หล่อนถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจมีนิสัยขี้โมโหขี้โวยวาย ศรันย์มีชนักติดหลังตัดสินใจโกหกน้องสาว

“เปล่า พี่มาคนเดียว เมื่อวานทะเลาะกับคุณพ่อเรื่องงาน น้องรินมีอะไรหรือเปล่า จู่ๆ ถึงถามหาพิม แล้วกระหน่ำโทรมา”

“ก็เมื่อวานนังพิมมันหนีออกจากบ้าน! ลุงไกรสรเป็นห่วง ขับรถตามหามันทั้งคืน ประสบอุบัติเหตุอาการโคม่าอยู่ที่โรงพยาบาล!”

“ลุงไกรสรประสบอุบัติเหตุ! โรงพยาบาลไหน ได้ พี่จะรีบไป”

ศรันย์ขับรถจากชลบุรีรวดเดียวถึงโรงพยาบาลเอกชนในกรุงเทพฯ ลานจอดรถช่วงเที่ยงค่อนข้างโล่ง มองหน้ากัน ไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำพูดไหน พิยดาก็เข้าใจความหมาย ว่าเรื่องระหว่างเขากับหล่อนไม่สามารถให้คนอื่นล่วงรู้ หล่อนทิ้งของทุกอย่างที่เขาซื้อให้ไว้ที่เดิมลงจากรถตัวเปล่า แต่แล้วก็เหมือนฟ้ากลั่นแกล้ง เมื่อมีรถยนต์อีกคันขับมาจอดขนานข้าง คนบนรถตามไปกระชากเส้นผมพิยดากลับมา ศรันย์ตามลงไปช่วยทว่าเขาต้องตกใจรอบสอง เมื่อผู้หญิงที่จิกหัวพิยดาอยู่นั้นคือศิรินทร์ น้องสาวเขา!

“หลอกรินว่าไปคนเดียว แล้วมันลงจากรถพี่รันได้ยังไง!”

“น้องริน ใจเย็นๆ ปล่อยพิม ฟังพี่ก่อน”

“พี่รันจะโกหกรินว่าบังเอิญเจอนังคนรับใช้คนนี้กลางทางงั้นเหรอ รินรู้จากพี่เมศแล้วว่าพี่รันแอบคบกับมัน! แต่รินไม่คิดว่าพี่จะตาต่ำถึงขั้นอยากได้คนรับใช้มาเป็นเมีย ได้กันแล้วใช่ไหม พี่รันตอบรินมาสิ!”

“พอได้แล้วน้องริน อย่าใจร้ายนักสิ ไม่เห็นเหรอว่าพิมเจ็บ!”

ศรันย์ห่วงหญิงคนรักเบียดเข้าไปช่วยเหลือ แต่น้องสาวไวกว่าเหวี่ยงแขนพิยดาไปทางราเมศวร์ ไม่เกี่ยวว่าพิยดาเป็นคนของอัศวเมฆินทร์ราเมศวร์จะเบามือ ราเมศวร์เกลียดพิยดามาตั้งแต่ต้นและเมื่อหล่อนเป็นต้นเหตุทำให้ผู้เป็นพ่อประสบอุบัติเหตุ ความเกลียดชังก็เพิ่มมากขึ้น ท่อนแขนเล็กแหลกเป็นจุณภายใต้มือแข็งแรง ดวงตาเจ็บปวดคู่นั้นวอนขอความช่วยเหลือทว่าแขนศรันย์ก็ถูกจับไว้ด้วยน้องสาว

“ไอ้เมศ! ปล่อยพิม! มึงก็เป็นไปกับน้องรินอีกคนเหรอ!”

“กูหวังดีกับมึง ผิดด้วยเหรอ สักวันหนึ่ง มึงจะขอบคุณกู!”

“ขอบคุณเหี้ยไรของมึง มึงปล่อยพิมเดี๋ยวนี้ พิมเจ็บ!”

“ถ้าพี่รันไปหามัน! เราได้เห็นดีกันแน่! รินจะบอกคุณพ่อคุณแม่ว่าเมื่อคืนมันหนีตามพี่! พี่กับมันมีอะไรกัน! พี่อยากให้ผู้ใหญ่บังคับพี่แต่งงานกับมันเหรอ! พี่รันกำลังจะไปเรียนต่อ ทำไมไม่นึกถึงอนาคตตัวเอง! จะไปจมปลักอยู่กับคนรับใช้อย่างมันทำไม! รินให้พี่เลือก! เลือกมาตรงนี้เลย! ว่าจะอยู่กับมัน หรือจะเข้าไปข้างในกับริน! ถ้าพี่ไปกับริน รินสัญญาว่าจะเก็บไว้เป็นความลับ แต่พี่ก็ต้องสัญญาเหมือนกัน ว่าจะไม่กลับไปหามัน!”

“เข้าไปข้างในกับน้องรินเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นอนาคตมึงจบแน่! อย่าว่ากูไม่เตือน กูจะบอกพ่อกู ว่าเมื่อคืนมึงกับมันหนีตามกัน! มึงได้คบได้แต่งงานกับมันสมใจแน่! ผู้หญิงบนโลกมีเป็นล้านมึงไม่ตาต่ำไปหน่อยเหรอถึงจะเอานังพิม มันเป็นแค่คนรับใช้ ไม่มีอะไรสักอย่างเหมาะสมกับคนฐานะอย่างมึง กูจะรอสมน้ำหน้าในวันที่นังพิมมันท้องลูกมึง!”

“พี่รัน... อย่าไปฟัง ฮือ... พิมไม่มีวันทำลายอนาคตพี่”

“มึงทำลายอนาคตพี่กูตั้งแต่มาอ่อยพี่กูให้เอากับมึง อีคนใช้!”

“หยุดเดี๋ยวนี้นะไอ้รัน! ไปซะ! แล้วไม่ต้องกลับคืนมา!”

“พิม...” ศรันย์ที่ถูกเพื่อนและน้องสาวขู่ไม่กล้าเข้าใกล้แม้ว่าหญิงคนรักจะขอความช่วยเหลือ หล่อนเจ็บจากการถูกราเมศวร์กระชากเส้นผม เจ็บท้องจากการถูกน้องสาวเขากระโดดเตะ และเสียใจที่เขาแค่ยืนมองเฉยๆ ไม่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหมือนเมื่อก่อน เขาในวันนั้นกลัว และเห็นแก่ตัวเกินกว่าจะกล้าคิดกล้าตัดสินใจด้วยตัวเอง หันหลังให้หญิงคนรักไปตามแรงลากจูงน้องสาว แม้รู้ทั้งรู้ว่าหล่อนอาจจะถูกราเมศวร์ทำร้าย

สัปดาห์ให้หลังบินไปเมืองนอก โล่งใจแทบแย่ที่หล่อนไม่ตามมารั้งถึงสนามบินตามบทละครน้ำเน่า วางตัวสูงส่งทระนงตนสมบูรณ์แบบจะคบผู้หญิงคนไหนในโลกก็ได้ หรือเรียนจบกลับมาค่อยกลับไปหาพิยดาอย่างไรหล่อนก็ใจอ่อนกลับมาคบกัน แต่ความคิดเขาผิดไปไกลมาก วันแรกที่กลับเมืองไทยหลังจากเขาเรียนจบปริญญาโทและไปทำงานที่ฮ่องกงรวมแล้วเกือบห้าปี เขาไปหาพิยดา ไปยืนตรงหน้า หล่อนกลับเดินผ่านราวกับไม่รู้จัก และไม่มีเขาอยู่ตรงนี้ ครั้งแรกในชีวิต ที่เขาตระหนักได้ว่าแท้จริงแล้วเนื้อในเขาว่างเปล่า ไม่ได้หุ้มด้วยทองคำดึงดูดความสนใจจากผู้หญิงทุกคนบนโลก พิยดาไม่ได้มองเปลือกนอกในสิ่งที่ผู้หญิงคนอื่นๆ มักจะมองเป็นสิ่งแรก หล่อนรักเขาสุดชีวิต สุดหัวใจ ด้วยเหตุผลลึกซึ้งที่แม้แต่ตัวเขาก็ไม่เข้าใจ แต่โชคร้าย ที่เขามาเข้าใจความคิดหล่อนในวันที่สายเกินไป

“คุณรันไม่ควรร้องไห้ให้ใครเห็น ยกเว้นผมคนเดียว ถ้าอยากให้ผมพาลงไปข้างล่าง ให้คุณรีบเช็ดน้ำตา แล้วทำตัวให้แข็งแรง”

“ขอบใจมากนะเอ็ม ขอบใจมากจริงๆ” เขาข่มอารมณ์ไม่ไหว ไม่เคยร้องไห้ฟูมฟายจนน้ำมูกไหลให้คนอื่นเห็นมาก่อน ยกเว้นวันนี้ น่าอายไปสักหน่อย แต่ถ้าพิยดาย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้วตามหาหล่อนไม่เจอ คิดภาพตามแล้ว เขาคงร้องไห้หนักกว่านี้เป็นแน่ อาจถึงขั้นไม่มีแรงใช้ชีวิต เพราะฉะนั้น ศรันย์ไม่อาย เขาเร่งอรรถพลเข็นวีลแชร์ให้เร็วขึ้น

“เธอหายไปไหน ล่าสุดผมเห็นเธอกับแม่นั่งอยู่แถวนี้”

“ฉันจะตามหาพิมให้เจอ”

ศรันย์ฝืนสังขารพยุงร่างกายอ่อนล้าออกจากวีลแชร์โซซัดโซเซไปค้ำกำแพง ปัดมืออรรถพลและพยาบาลที่วิ่งเข้ามาจับทิ้งทั้งหมด ระหว่างทางมีญาติผู้มารับบริการนั่งพักเป็นระยะเขาเดินขาอ่อนเข้าไปแตะไหล่ แต่คนที่เงยหน้ามองไม่มีใครใช่พิยดาสักคน เสียงหลายต่อหลายคนเรียกชื่อจากด้านหลังไม่สามารถผ่านเข้าโสตประสาท ดวงตาศรันย์พร่ามัวมองไม่เห็นทางเดิน และไม่ได้ยินเสียงพยาบาลจำนวนมากตามมาขอร้องให้หยุดเดิน บางคนถึงขั้นเข้ามาจับแขน ศรันย์ไม่อยากกลับ ปัดทิ้งอีกครั้ง ได้ยินแค่เพียงเสียงหัวใจร่ำร้องหาพิยดา ขอบตาร้อนผ่าว แค่คิดว่าตามหาหล่อนไม่เจอก็เศร้าจนอยากร้องไห้

ภาพลักษณ์ภายนอกทุกคนมองเขาสมบูรณ์แบบ ไร้ที่ติ อยากจะเป็นเหมือนเขา แต่ใครจะรู้ เขาไม่ได้สมบูรณ์ ภายในตัวมีจิ๊กซอว์ตัวหนึ่งขาดหายไป หล่อนคือคนสำคัญเทียบเท่าคุณค่าและความสุขทั้งชีวิตของเขา เงินทองของนอกกายมีมากไปก็เท่านั้น ไม่สามารถทำให้เขามีความสุขยืนยาว ความรักจากผู้หญิงที่เขารักต่างหาก คือสิ่งที่หัวใจเขาต้องการมากที่สุด

ความเหนื่อยอ่อนจากพิษไข้ส่งผลให้ทรงตัวยืนไม่ไหว เข้าไปพิงเสาต้นหนึ่งบริเวณทางเดินเล็กเชื่อมออกไปนอกอาคาร ไม่ได้เตรียมใจมาก่อนว่าจะได้สบประสานสายตาคู่งดงามระยะใกล้

“พิม...”

“พี่รัน...”

ประสานเสียงเรียกชื่อกันและกันอย่างไม่คาดฝันว่าจะได้เจอ พิยดาไม่ได้หายไปไหนหล่อนพาแม่ย้ายออกมานั่งด้านนอก มีแค่เสาใหญ่ต้นหนึ่งเท่านั้นที่บดบังหล่อนพ้นจากสายตาเขา ตอนนี้หล่อนกำลังสบสายตาเขาเช่นเดียวกับที่เขาสบสายตาหล่อน โดยมีร่างกายเล็กผอมของแม่พัดชาขยับมาชิดลูกสาว เสียงเพรียกหัวใจเรียกร้องหาหญิงสาวคนที่เป็นมากกว่าเจ้าของหัวใจ ฝืนสังขารไม่กลับไปตามแรงดึงจากกลุ่มพยาบาล ยื่นปลายนิ้วออกไปสุดแขนหวังให้หญิงสาวสัมผัส ทว่าพริบตาเดียวมือข้างนั้นอ่อนแรง เข่าสองข้างอ่อนลง หน้ามืด ทิ้งดิ่งศีรษะลงสู่พื้นหมดสติต่อหน้าหญิงคนรัก