บทที่ 5/3 หันหลังให้อดีต

ผู้ชายหลายคนอาจจะอยากแต่งงานกับผู้หญิงที่นิสัยคล้ายแม่ตัวเอง แต่ขอออกตัวไว้ก่อนเลย เขาอยากแต่งงานกับผู้หญิงที่นิสัยตรงข้ามกับท่านทุกประการ เขาไม่เหมือนพ่อที่ยอมให้แม่บงการชีวิต

“จริงของพี่รัน หนูพิมไม่กลัวติดไข้เหรอจ๊ะ ถึงนั่งใกล้พี่เขานัก”

“ถ้าไม่มานั่งใกล้ๆ จะป้อนอาหารพี่รันได้ยังไงคะ คุณลุงไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ น้องพิมสุขภาพแข็งแรงไม่ป่วยง่ายค่ะ คุณลุงรับประทานอาหารเช้ามาหรือยังคะ น้องพิมทำข้าวต้มปลาสูตรแม่นมน้องพิม รสชาติอร่อยมาก ทำมาเยอะเลยค่ะเผื่อคุณลุงคุณป้าด้วย”

“ไม่เป็นไรจ้ะ ลุงกินจากบ้านมาแล้ว ขอบใจหนูมากนะจ๊ะ”

“น้องพิมน่ารักนะคะคุณเขม พอรู้ว่าตารันป่วยก็มีใจอยากมาเยี่ยมอาสาทำอาหารมาให้ บอกว่ากลัวตารันจะเบื่ออาหารโรงพยาบาล หน้าตาน่ารักไม่พอยังแม่ศรีเรือนอีกด้วย ไม่ปลื้มก็ไม่รู้จะว่ายังไง”

ได้ทีคุณนฤมลเชียร์พิมพ์มาดาสุดชีวิต หยิบยกข้อดีขึ้นมาพูดเผื่อว่าลูกชายจะเปลี่ยนใจกลับมาสนใจในตัวหญิงสาว ถ้าหากศรันย์เปลี่ยนใจตอนนี้ท่านว่ายังไม่สายเกินไป ส่วนเรื่องที่ลูกชายทำนิสัยเสียใส่ค่อยแก้ตัวทีหลังได้ พิมพ์มาดาเองก็ดูเหมือนว่าไม่ได้โกรธ ไม่ได้รังเกียจ ออกจะเต็มใจด้วยซ้ำหากจะมีโอกาสได้ลองคบหาดูใจกับลูกชายท่าน หล่อ รวย แรร์ไอเท็ม ผู้หญิงคนไหนกล้าเมินก็ให้รู้ไป

“ใช่ค่ะ น้องพิมขออนุญาตคุณป้ามาเยี่ยมพี่รันเองค่ะ คุณป้าไม่ได้บังคับเลยนะคะ ถ้าพี่รันจะโกรธ ก็โกรธน้องพิมคนเดียว”

“โธ่ น้องพิมลูก น้องพิมมีน้ำใจ พี่รันจะโกรธหนูได้ยังไง”

ทำเสียงอ่อนหวานประจบเด็กสาวรุ่นลูกให้มีกำลังใจ เอาชนะใจศรันย์ให้ได้ ทำมือส่งสัญญาณให้หญิงสาวป้อนอาหารต่อ พิมพ์มาดาแสนน่ารัก จับช้อนตักข้าวต้มปลาชิ้นพอดีคำเตรียมนำไปป้อนจ่อรอที่ริมฝีปาก

“พี่อิ่มแล้ว น้องพิมเอาไปเก็บเถอะ”

“พี่รันเพิ่งกินไปไม่กี่คำเองนะคะ จะอิ่มได้ยังไง” พิมพ์มาดาขอความช่วยเหลือจากคุณนฤมลอีกครั้ง ไม่ลดมือข้างที่จับช้อน ยังไงก็ต้องป้อนชายหนุ่มให้ได้ตามประสาคนเอาแต่ใจ

“รันก็กินหน่อยเถอะลูก จะได้หายป่วยเร็วๆ น้องอุตส่าห์มีน้ำใจทำมาให้ ถ้ากินเหลือมากๆ คนทำจะเสียใจนะจ๊ะ” เสียงสตรีวัยกลางคนหวานหยาดฟ้าเสียจนคนเป็นลูกหันไปยิงฟันใส่บิดา เทียบกับคนในตอนนั้นที่เอาไม้กวาดไล่ฟาด คนละคนกันชัดๆ

“ลองชิมอีกสักคำนะคะ นะคะคนเก่ง คนดีของน้องพิม”

พิมพ์มาดาออดอ้อนชายหนุ่มเสียงหวานกว่าคุณนฤมลสองเท่า แต่มันทำให้เขารู้สึกมวนท้องจนอยากจะอาเจียน ว่าพิมพ์มาดาเอาแต่ใจแล้ว คนที่เอาแต่ใจมากกว่าก็คือศรันย์ ในเมื่อเขาบอกว่าไม่กินก็คือไม่กิน ต่อให้ใครจะเอาช้อนมางัดปากเขาก็จะไม่ยอมกินเด็ดขาด เขาทำการประท้วงด้วยการเบือนหน้าไปทางอื่นไม่สนใจใครจะต่อว่าหรือไม่พอใจ

“รัน” มารดาลุกลี้ลุกลนปรามเสียงเบา จะแหวใส่ลูกชายดังๆ ก็ไม่ได้กลัวจะหลุดมาดมารดาผู้แสนใจดี หญิงสาวอาจจะเป็นกังวลว่าในอนาคตหากแต่งงานเข้าบ้านท่านจะกลายเป็นแม่สามีชอบพูดเสียงดัง

“ไม่ครับ บอกแล้วไงว่าผมอิ่ม ผมจะนอน ช่วยเงียบด้วยนะครับ”

“ไม่นะคะ พี่รันจะนอนตอนนี้ได้ยังไง ยังกินข้าวไม่หมดเลย”

“น้องพิม เอาไปเก็บก่อนก็ได้นะจ๊ะ รอพี่รันหิว ลุงจะให้เลขาฯ เขาเอาไปอุ่นไมโครเวฟให้ ยังไงพี่รันก็กินหมดแน่นอนจ้ะ”

“น้องพิมอยากป้อนพี่รันนี่คะคุณลุง ไม่ได้อยากให้คนอื่นทำให้” โต้แย้งบิดาศรันย์ไม่พอ พิมพ์มาดายังทำเสียงฮึดฮัดขัดใจที่คุณเขมราชไม่เข้าข้างตนเอง กิริยานั้นไม่น่ารักเอาเสียเลย คุณเขมราชไม่ชอบแต่ไม่ได้แสดงความรู้สึกใด ถอยออกจากเตียงคนป่วยไปนั่งพักบนโซฟา ภรรยาท่านนี่หนาไม่รู้ว่าถูกอกถูกใจเด็กสาวคนนี้ทำไมกันนักหนาถึงมาลูบแขนปลอบโยน

“ลุกขึ้นมาทานข้าวค่ะพี่รัน ถ้าไม่ลุกขึ้นมาเองน้องพิมพยุงนะ มาค่ะน้องพิมช่วย”

พิมพ์มาดาไม่ยอมหยุด สอดมือเข้าใต้แผ่นหลังแข็งแรงพยุงชายหนุ่มให้ลุกขึ้น ผู้ใหญ่สองคนต่างตกใจทักท้วงไม่ทันได้ยินเสียง ว้าย! จากหญิงสาว เสี้ยววินาทีเท่านั้นก่อนช้อนและถ้วยข้าวต้มปลาตกแตกบนพื้น

“พี่รัน! ทำไมทำแบบนี้คะ น้องพิมอุตส่าห์ตั้งใจทำมาให้”

พิมพ์มาดาถอยห่างออกจากเก้าอี้ ก่อนที่ชายหนุ่มจะปัดถ้วยข้าวต้มหล่นลงพื้นแตก เพล้ง ให้ทุกคนตกใจ หล่อนโวยวายเสียงแหลมที่เขาทำนิสัยไม่ดีเหมือนกับที่เคยทำมาแล้วบนเครื่องบิน ต่างกันตรงที่ครั้งนี้พ่อแม่เขาก็อยู่ตรงนี้ด้วย แต่เขายังกล้าทำอย่างนี้ถือว่าไม่ไว้หน้ากัน

“พี่เคยบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอ พี่ไม่ใช่สุภาพบุรุษ! ในเมื่อพี่บอกว่าไม่กิน ก็คือไม่กิน! แต่เธอก็ยังบังคับป้อนอยู่ได้ ไม่คิดบ้างเหรอว่ามันน่ารำคาญ พี่ไม่รู้หรอกนะว่าแม่พี่พูดหรือให้ความหวังเธอยังไง แต่พี่คิดว่าพี่พูดเคลียร์ตั้งแต่วันนั้นแล้ว ว่าพี่ไม่ได้รักไม่ได้ชอบเธอแม้แต่น้อย!”

“รัน!” บิดามารดาเรียกเสียงดัง ศรันย์กลับแสดงทีท่าไม่แยแส เมินเฉย เพราะเขาตั้งใจทำตัวเสียมารยาทและพูดจาเสียมารยาทเพื่อตัดพิมพ์มาดาให้ขาด ไม่อยากให้หล่อนกลับเข้ามาวุ่นวายในชีวิตเขาอีก

“ใจร้ายที่สุด!”

“พูดแบบนั้นกับน้องได้ยังไง! รอก่อนเถอะ! แม่จะกลับมาคิดบัญชี”

ห้องพักฟื้นเหลือเพียงศรันย์กับบิดา รังสีความไม่พอใจแผ่ออกจากดวงตาชายสูงวัย ท่านเป็นคนที่ไม่ดุลูก ไม่บ่น ไม่จู้จี้ แต่เมื่อไรก็ตามที่บิดาดุเมื่อนั้นจะถือว่าเป็นเรื่องใหญ่ ในใจศรันย์มีพิยดาคนเดียว ต่อให้ถูกบิดามารดาต่อว่ารุนแรงแค่ไหน เขายอม เพื่อเคลียร์ตัวเองให้มีพื้นที่ว่างสำหรับรับหล่อนเข้ามาในชีวิต

“น้องพิม หยุดคุยกับป้าก่อนจ้ะ อย่าเดินหนีป้าแบบนี้”

“มีอะไรต้องคุยกันอีกคะ คุณป้าก็เห็น พี่รันใจร้ายกับน้องพิมมากแค่ไหน ทั้งที่วันนี้คุณลุงคุณป้าอยู่ด้วยพี่รันยังกล้าทำถึงขนาดนี้ ลองคิดถึงเรื่องที่เกิดบนเครื่องบินสิคะ น้องพิมจะอายคนอื่นแค่ไหน”

“ป้าขอโทษ ป้าจะบังคับพี่รันให้ตามไปขอโทษหนูให้ได้”

“อย่าเลยค่ะ ไม่ต้องบังคับหรือฝืนใจพี่รันอีกต่อไป ขอให้เราพอกันแค่นี้นะคะ น้องพิมรู้ค่ะ คุณลุงคุณป้ามีบุญคุณกับคุณพ่อคุณแม่น้องพิม เคยให้พวกท่านหยิบยืมเงินมากอบกู้ธุรกิจครอบครัว น้องพิมขอบพระคุณมาก และอยากตอบแทนถ้าหากมีโอกาส แต่น้องพิมขอตอบแทนรูปแบบอื่นดีกว่านะคะ เรื่องความรัก ฝืนใจกันมากๆ จะไม่มีใครมีความสุข”

“แต่ป้าชอบหนู อยากให้หนูมาเป็นลูกสะใภ้ป้าจริงๆ นะจ๊ะ”

“ยังมีผู้หญิงอีกมากที่เหมาะสมกับพี่รันมากกว่าน้องพิมค่ะ ถ้าคุณป้าอยากให้พี่รันเจอคนที่ใช่เร็วๆ คุณป้าไม่ควรไปบังคับกะเกณฑ์พี่รันให้สนใจผู้หญิงคนไหน ปล่อยให้พี่เขาเลือกคนที่ใช่ด้วยตัวเอง น้องพิมเพิ่งสนิทกับพี่รันไม่นานยังรู้เลยค่ะ เขาเอาแต่ใจ ไม่ชอบให้ใครบังคับ”

“ป้ารอไม่ไหว ถึงตอนนี้พี่รันยังไม่มีวี่แววว่าชอบใคร”

“อาจจะไม่ใช่อย่างที่คุณป้าคิดค่ะ พี่รันอาจมีคนที่ชอบอยู่แล้ว”

“เป็นไปไม่ได้หรอกจ้ะ พี่รันไม่มีคนที่ชอบ ถึงตอนนี้ป้าไม่เคยเห็นเขามีแฟนเลยสักคน ถ้าจะมีคนที่พอเป็นไปได้ คงจะเป็นคนในสนามบิน ที่น้องพิมเล่าให้ป้าฟังเมื่อวาน”

“น้องพิมไม่แน่ใจสักเท่าไหร่ แต่หลังจากที่พี่รันตามหาผู้หญิงคนนั้นไม่เจอ พี่รันดูเศร้าและเสียใจมาก เขาไม่ยอมคุยกับน้องพิม ไม่ยอมมองหน้าใคร ทำหน้าตาเหมือนคนอมความทุกข์ แล้วแยกไปนั่งที่อื่น”