บทที่ 5/1 หันหลังให้อดีต

“จะรีบไปตายทางไหนของมัน ถึงขับรถเร็วขนาดนี้ จะชนคนตายเข้าสักวันไอ้พวกเวรตะไล!” แม่ค้าร้านอาหารตามสั่งเคาะตะหลิวบนขอบกระทะ บ่นชายฉกรรจ์สองคนสวมเครื่องแต่งกายรัดกุมคล้ายคนตามทวงหนี้ ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบท์วนรถบนถนนเส้นหน้าโรงพยาบาลหลายรอบ “ข้าวผัดสองกล่องได้แล้วหนู หนึ่งร้อยบาทจ้ะ” บ่นเสร็จ แม่ค้าร้องบอกน้องผู้หญิงหน้าตาดีที่พาแม่เข้ามาสั่งอาหารในร้านริมทาง

“หนึ่งร้อยเลยเหรอคะ หนูนึกว่ากล่องละสี่สิบบาท” เรียวปากสีหวานขยับช้า ตกใจราคาอาหารตามสั่งในปัจจุบันที่เพิ่มสูง

“ปกติป้าก็ขายราคากล่องละสี่สิบบาทนั่นแหละจ้ะ แต่วันนี้ป้าปรับราคาอาหารเกี่ยวกับเนื้อหมูขึ้นสิบบาททุกเมนู เขียนป้ายไว้ตรงนี้ หนูไม่ได้อ่านเหรอ เนื้อหมูกิโลละตั้งสองร้อย แก๊สหุงต้มถังเกือบสี่ร้อย ยังไม่รวมน้ำมันพืชอีกนะ ราคาขึ้นไปขวดละเจ็ดสิบกว่าบาท ป้ากัดฟันขายราคาเดิมมาหลายวัน แบกต้นทุนไม่ไหวเพิ่งจะมาปรับราคาวันนี้”

“ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้อ่านกระดาษที่ป้าเขียนไว้”

“ขอบใจจ้ะ วันหลังมาอุดหนุนป้าใหม่นะ หนูเดินไปไหนมาไหนบนถนนเส้นนี้ก็ระวังหน่อย ช่วงนี้มีพวกมอเตอร์ไซค์ทวงหนี้ออกอาละวาด ไม่รู้ใครชักหน้าไม่ถึงหลังหน้ามืดไปยืมเงินคนพวกนี้ พวกมันคิดดอกเบี้ยกับเราตั้งร้อยละยี่สิบสามสิบเชียวนะ ใครจะจ่ายไหว ถ้าติดหนี้พวกมันแต่ไม่ยอมจ่าย พวกมันข่มขู่เอาถึงตายเลย ป้าได้ยินกับหูได้เห็นกับตา แค่คิดก็สยองแล้ว”

“ค่ะ หนูจะระวัง” พิยดารับถุงอาหาร พยุงแม่ขึ้นจากเก้าอี้พลาสติกพาเดินผ่านกำแพงสูงใหญ่เข้าไปข้างในโรงพยาบาลเอกชน เหนื่อยล้ากับชีวิต ค่ารถแท็กซี่ไปกลับโรงพยาบาลรับส่งดูบ้านเช่ารวมค่าอาหารหมดไปเกือบหนึ่งพัน ใช้เงินวันละเท่านี้คงหมดตัวเข้าสักวัน

แสงแดดยามบ่ายร้อนอบอ้าวแผดเผาผิวพรรณขาวนวลนอกร่มผ้าจนเกิดอาการแสบคัน ออกตระเวนหาบ้านเช่าเช้าจรดบ่ายข้าวเที่ยงยังไม่ตกถึงท้อง สั่งข้าวมาสองกล่องตั้งใจจะพาแม่ไปหาที่เงียบๆ นั่งกินด้วยกันสองคน แม่พัดชาเดินตามไม่อิดออด ลูกสาวจูงมือพาเดินไปไหนก็ไปด้วย จับมือจับปลายเสื้อลูกสาวเก้กังไม่ต่างจากเด็กเวลาออกไปข้างนอกกับผู้ใหญ่ สีหน้าแม่อ่อนล้ามาก สองขาไม่แข็งแรงบิดงอสั่นพั่บๆ ไม่มีแรง รู้ว่าแม่เหนื่อยมากและตื่นกลัวโลกภายนอก แต่อีกแค่อึดใจเดียวจะได้นั่งพักยาวๆ จึงบังคับให้เดิน ใจจริงไม่ได้อยากพาแม่ออกไปเดินเตร็ดเตร่เพราะแม่เดินนานไม่ได้ แต่จะให้ปล่อยไว้โรงพยาบาลหรือไว้บ้านตามลำพัง พิยดาอดเป็นห่วงแม่ไม่ได้

สองแม่ลูกตากแดดตากลมลัดผ่านถนนคอนกรีตเข้ามาใกล้ตัวอาคารมากขึ้น แต่ไม่ทันสังเกตว่ามีรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งแล่นมาจากด้านหลัง คนขับเพิ่มแรงบิดมาปาดหน้าสองแม่ลูกและกำเบรกกะทันหันเพื่อให้คนซ้อนท้ายกระโดดลงจากรถ แก๊งมอเตอร์ไซค์ทวงหนี้ที่ป้าร้านอาหารตามสั่งเพิ่งจะพูดถึง ตรงเข้ามากระชากท่อนแขนพิยดาเต็มแรง ร่างบอบบางปลิวไปตามแรงกระชาก ข้าวกล่องในมือตกเกลื่อนบนพื้น

“หนี้ห้าล้านที่ติดเสี่ย เมื่อไหร่จะจ่าย!” คนทวงหนี้ตะโกนเสียงน่ากลัว ใบหน้าภายใต้หมวกกันน็อกสีทึบคาดว่าน่าจะน่ากลัวตามเสียง

“จำคนผิดแล้วค่ะ ฉันไม่เคยยืมเงินใคร” ตั้งท่าเตรียมจะพาแม่ที่หวาดกลัวคนแปลกหน้าเข้าไปในอาคาร ทว่ามือของเขาจับบนท่อนแขนหล่อนไว้ “ปล่อย ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียกคนมาช่วย!”

“ไม่ผิดคนหรอก! ถ้าเธอคือพิยดา อัศวเมฆินทร์! ไอ้เมศ พี่ชายเธอมันติดหนี้พนันเสี่ย มันให้พวกฉันมาทวงกับเธอ!”

หยิบรูปมาเทียบใบหน้า พิยดาตกใจเมื่อรูปใบนั้นคือรูปของตนเอง

“ฉันไม่ใช่คนติดหนี้! จะมาทวงเงินฉันได้ยังไง! ปล่อยนะ!”

“อย่ามาตุกติก! ฉันมารอเธอตั้งแต่เช้าจนชักจะอารมณ์เสีย เอาเงินมาซะดีๆ อย่าให้ต้องทำร้าย! ส่งกระเป๋าของเธอมา!” ชายฉกรรจ์ดึงกระชากท่อนแขนหญิงสาวและยื้อแย่งกระเป๋าจนเกิดการต่อสู้ ดึงความสนใจจากคนรอบข้างให้หันมามองและมีบางคนพุ่งตัววิ่งเข้ามาทางนี้

“ช่วยด้วยค่ะ! ช่วยด้วย! เรียกตำรวจมาจับพวกมันให้ที!”

“ถ้านังนี่ไม่ยอมส่งเงินให้ ก็พาตัวมันไปหาเสี่ย เร็ว! ชักช้าเดี๋ยวซวย!” สมาชิกในแก๊งทวงหนี้เห็นท่าไม่ดีตะโกนบอกเพื่อนร่วมอาชีพ

“นังบ้าเอ๊ย อยากตายนักหรือไง ปล่อยมือสักทีสิโว้ย!”

พลเมืองดีกรูเข้ามา ในนั้นมีพนักงานรักษาความปลอดภัยด้วย ท่าทางจะไม่ดี ชายคนขับลงมาแย่งกระเป๋าช่วยเพื่อนและผลักลูกหนี้ล้มลง แย่งกระเป๋ามาครองได้สำเร็จชายคนนั้นขึ้นซ้อนท้ายเตรียมหนี

“จับตัวสองคนนั้นไว้ มันทำร้ายผู้หญิงแล้วขโมยกระเป๋า!”

พลเมืองดีวิ่งตาม แต่รถมอเตอร์ไซค์มีแรงบิดมากเกินไปไม่มีใครตามทัน ยกเว้นรถยนต์คันข้างหลังบีบแตรแรงไล่คนออกจากถนน เพิ่มความเร็วตามไปเบียดมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ล้มลง

ชายทั้งสองถูกรถล้มทับไปด้วยต่างพากันร้องโอดครวญ เจ้าของรถยนต์เปิดประตูลงมาระยะประชิด สองหนุ่มนักทวงหนี้เห็นท่าไม่ดีทิ้งกระเป๋า ช่วยกันยกมอเตอร์ไซค์ขึ้น ซ้อนท้ายกันขับหนีออกไป

พิยดาหวาดกลัวคนทวงหนี้จนตัวสั่นกอดกับแม่อยู่ที่เดิม จนกระทั่งมีชายคนหนึ่งยื่นกระเป๋าใบที่ถูกขโมยมาคืน

“ขอบคุณค่ะ” พิยดาน้ำตาร่วง คาดไม่ถึงว่าจะได้รับสมบัติชิ้นสุดท้ายในชีวิตกลับคืนมาอย่างปลอดภัย หากพวกมันเอาไปหล่อนคงไม่มีแม้กระทั่งเงินจะซื้อข้าวให้แม่กิน เลื่อนสายตาขึ้นมองพลเมืองดีพร้อมกับกระพุ่มมือไหว้ ก่อนลมหายใจหญิงสาวจะสะดุดเป็นห้วงๆ เมื่อได้สบสายตากับคุณเขมราช อดีตเพื่อนรักของคุณไกรสร

“คุณเขม...” มือพิยดาสั่น รับกระเป๋ามาคล้องสะพายบนไหล่ ดวงตาบวมแดงเสมองผ่านไปทางรถคันสวยของท่าน ที่มีรอยขูดขีดปะทะกับมอเตอร์ไซค์ทางยาวเพื่อช่วยหล่อนจับโจร

“น้องพิมเจ็บตรงไหนไหม”

“ไม่... ไม่ค่ะ”

“คนพวกนั้นเป็นใครน้องพิมรู้หรือเปล่า”

“ไม่ทราบค่ะ จู่ๆ พวกเขาก็เข้ามากระชากกระเป๋า”

“โจรบ้า ในเขตโรงพยาบาลมันยังกล้าทำถึงขนาดนี้ ในที่ลับตาคนจะกล้าทำขนาดไหน แม่น้องพิมเดินช้า น้องพิมจะไปไหนต้องระวังตัวให้มากนะจ๊ะ ทางที่ดีให้สมศักดิ์มาเฝ้าไกรสรดีกว่า ส่วนน้องพิมก็พาแม่กลับไปรอที่บ้านเถอะนะ”