บทที่ 5/2 หันหลังให้อดีต

“ลุงพาป้ากับยายกลับต่างจังหวัดไปแล้วค่ะ เหลือแค่พิม แม่ กับท่านแค่สามคน ขอบพระคุณคุณเขมอีกครั้งนะคะ ที่ช่วยเหลือพิม พิมขอตัวก่อนค่ะ” นัยน์ตาคู่งดงามสะท้อนความเศร้า มีน้ำตาเคล้าคลอ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาคุณเขมราชตรงๆ เก็บกล่องอาหารตามสั่งที่เกลื่อนบนพื้นไปด้วย โอบไหล่แม่เดินเซื่องซึมผ่านกลุ่มคนเข้าไปในอาคาร

“ขอโทษนะครับ พวกคุณเห็นเหตุการณ์มาตั้งแต่ต้นหรือเปล่า”

คุณเขมราชไม่สบายใจที่ชายแปลกหน้าอุกอาจปล้นชิงทรัพย์ถึงในโรงพยาบาล ทั้งที่หากประสงค์ทรัพย์สินปล้นคนอื่นไม่ดีกว่าเหรอ โรงพยาบาลแห่งนี้คนรวยมาใช้บริการเยอะ หลายคนขับรถหรู แต่งตัวดี สะพายกระเป๋าแบรนด์เนม พิยดาไม่ได้โดดเด่น สวมใส่เสื้อผ้าเรียบง่ายสะพายกระเป๋าเกรดใช้งานได้ ไม่ปักใจเชื่อคำให้การ เข้าไปถามคนกลุ่มหนึ่งที่ยืนขวางประตูพูดคุยถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิด

“ใช่ลุงเขมหรือเปล่าครับ ผมเคยเห็นในเฟซบุ๊กบ่อยๆ” ดูเหมือนว่าชายตรงหน้าจะเป็นแฟนคลับท่าน สังเกตจากรอยยิ้มกว้าง และลนลานส่งโทรศัพท์ไปให้เพื่อนที่มาด้วยกันช่วยถ่ายรูป “โชคดีจริงๆ ที่ได้เจอลุง ผมติดตามลุงทุกช่องทาง เฟซบุ๊ก ยูทูบ ลุงไปออกรายการไหนผมตามดูทั้งหมด”

“โจรสองคนนั้น” เกรงว่าจะยาว ตัดบทเร่งชายหนุ่มให้ตอบ

“อ๋อ สองคนนั้นน่าจะเป็นคนทวงหนี้มากกว่ามาปล้นครับลุง ผมได้ยินพวกเขาบอกน้องผู้หญิงคนนั้นให้จ่ายหนี้พนันห้าล้าน ลุงเฟี้ยวจังเลยนะครับ นอกจากจะทำงานเก่งแล้วยังขับรถเก่งอีกด้วย ถ้าลุงไม่ขับรถเบียดบิ๊กไบท์คนพวกนั้นจนล้ม น้องผู้หญิงคงไม่ได้กระเป๋าคืน”

“หนี้พนันห้าล้านเชียวเหรอ แน่ใจใช่ไหมว่าได้ยินไม่ผิด”

กลัวคำที่ชายหนุ่มเล่าจะเป็นเรื่องจริง แต่มีแนวโน้มว่าจะเป็นความจริง เพราะเมื่อก่อนเคยได้ยินข่าวว่าราเมศวร์ติดการพนันในบ่อนหลายที่ ทั้งที่ไทยและแถบชายแดนประเทศเพื่อนบ้าน เป็นจำนวนเงินหลายล้าน เจ้าหนี้ตามทวงไม่เว้นวัน คนเป็นพ่อมีปัญหาการเงินและมีปัญหาธุรกิจ แต่ต้องนำเงินออกมาจ่ายหนี้ให้ลูกชายเพื่อไม่ให้ลูกชายถูกทำร้ายร่างกายหรือบังคับสูญหาย ข่าวคราวเงียบหายไปทดแทนด้วยการล้มละลายของไกรสร เหตุการณ์ผ่านพ้นมาได้ไม่กี่เดือนเจ้าตัวสร้างหนี้เพิ่มจำนวนมากถึงห้าล้านเชียวเหรอ

ไม่อยากเชื่อว่าชายหนุ่มที่เคยเห็นมาตั้งแต่อ้อนแต่ออกจะกลายเป็นคนติดการพนันถอนตัวไม่ขึ้น ทำให้ตัวเองลำบากไม่พอยังทำให้พ่อและน้องๆ ลำบากไปด้วย พ่อป่วยหนักแถมยังถูกยึดบ้าน ไม่มีรายได้ ไม่มีที่พักอาศัย เอาตัวเองถ้าไม่รอด ยังต้องมาปวดหัวกับหนี้สินไม่จบไม่สิ้นของลูกชายคนโต หากเป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ ไกรสรได้เครียดจนหัวใจล้มเหลวเสียชีวิตจริงๆ ก็คราวนี้

ภายในใจของท่านราวกับมีใครเอาก้อนไฟร้อนๆ ยัดเข้าไปข้างใน นับว่าเป็นโชคดีของท่านที่เลิกคบกับไกรสร หากยังคบกันมาจนถึงปัจจุบัน ลูกชายเพียงหนึ่งเดียวของท่านอาจจะไม่ได้เรื่องแบบเดียวกับราเมศวร์ โชคดีที่ลูกชายท่านไม่เหลวไหล เขาเอาการเอางาน สามารถฝากงานสำคัญให้เขาดูแลได้

“ผมอยู่ตรงนี้มาแต่ต้นได้ยินหมด แต่ไม่ได้เข้าไปช่วย ก็... ถ้าเกิดพวกนั้นมีมีดมีปืน ผมโผล่พรวดเข้าไปถูกลูกหลงแย่เลยครับ”

อธิบายน้ำเสียงแก้ตัว คาดว่าน่าจะกลัวถูกตำหนิที่เห็นผู้หญิงตัวเล็กถูกทำร้ายแต่ไม่ยอมยื่นมือเข้าไปช่วย คุณเขมราชก็คิด แต่ท่านไม่ตัดสินคนอื่นจากมุมมองของตัวเองเพียงแค่คนเดียว มนุษย์ทุกคนล้วนมีความกลัวในตัวเอง

“ลุงขอตัวก่อนนะ จะไปเยี่ยมลูกชาย” ใบหน้าใจดีมีรอยยิ้มเสมอ แต่แทนที่บทสนทนาจะจบลงเท่านั้น กลับกลายเป็นว่าท่านทำให้บทสนทนายาวเสียเอง เพราะอีกฝ่ายชื่นชอบลูกชายของท่านเช่นเดียวกัน

“พี่รันไม่สบายเหรอครับลุง ผมต้องแจ้งกลุ่มเพื่อนให้ส่งของมาเยี่ยมไข้สักหน่อยแล้ว ผมฝากไว้กับประชาสัมพันธ์เอาขึ้นไปให้ได้ใช่ไหมครับ”

ไม่ใช่แค่เขาที่แสดงอาการนั้นคนเดียว เพื่อนในกลุ่มที่มาด้วยกันต่างก็สนับสนุนความคิดเห็น เห็นได้ชัดว่าคนกลุ่มนี้ต่างเป็นนักลงทุนสายเดียวกัน

“ด้วยความยินดี ลุงไปก่อนนะ ลุงจอดรถขวางทางนานแล้ว”

คุณเขมราชมีไมตรีรับไหว้เด็กๆ แต่ก่อนจะกลับไปที่รถท่านบังเอิญเห็นกระดาษเอสี่สองใบปลิวตามแรงลมมาตกบริเวณที่ท่านยืน หยิบติดมือมาด้วย กระดาษแผ่นนั้นเป็นรายละเอียดบ้านเช่าจำนวนสองหลัง มีข้อมูลราคา แผนที่ และหมายเลขโทรศัพท์ เดิมทีท่านตั้งใจว่าจะไม่สนใจความเป็นอยู่ของคนบ้านนั้น ทว่าตอนนี้ความคิดของท่านเปลี่ยนไปเป็นอีกแบบ ห่วงเด็กสาวจนกังวลและเครียด เนื่องจากหล่อนคือสายเลือดแท้ๆ ของอดีตเพื่อนรัก

“ลุงครับ มีกระดาษอีกแผ่น ตกอยู่ตรงนี้ รูปน้องคนนั้น”

การแต่งตัวของหญิงสาวเซ็กซี่ระดับปานกลาง สวมชุดเดรสสายเดี่ยวกระโปรงสั้น อวดสรีระ สังเกตจากฉากหลังเป็นสตูดิโอคาดว่าน่าจะเป็นรูปภาพ เมื่อครั้งที่พิยดาเคยรับงานถ่ายแบบเสื้อผ้าออนไลน์ กลับกลายเป็นว่าใบหน้าท่านเครียดกว่าเดิมหลายเท่า เป็นห่วงความปลอดภัยของหญิงสาว หากรูปภาพพวกนี้เคยผ่านสายตาเจ้าหนี้มาก่อน เจ้าหนี้ให้ความสนใจและต้องการตัวหล่อน ผู้หญิงคนเดียวจะช่วยเหลือตัวเองได้อย่างไร

“กินข้าวเท่าแมวดมจะหายป่วยได้ยังไงคะ อยากหายเร็วต้องกินเยอะๆ รู้หรือเปล่า เนี่ย น้องพิมตั้งใจทำข้าวต้มปลามาให้พี่รันโดยเฉพาะเลยนะคะ ถ้าพี่รันไม่กินน้องพิมเสียใจแย่ อ้าปากค่ะ อ้า...”

เสียงเจื้อยแจ้วของพิมพ์มาดาหญิงสาวที่ภรรยาหมายมั่นอยากได้มาเป็นลูกสะใภ้ดังไกลมาถึงหน้าประตู คุณเขมราชแง้มประตูเปิดเข้าไปสังเกตการณ์เงียบๆ ขำสีหน้าไม่รับบุญของลูกชาย ตรงกันข้ามกับใบหน้าแช่มชื่นของภรรยา ภรรยาของท่านก็แปลก ทั้งที่ลูกชายพูดชัดเจนไม่ชอบผู้หญิงคนนี้ แต่ดื้อพาหญิงสาวมาเข้าใกล้ อยากโดนลูกบ่นเหรอ

นักธุรกิจสูงวัยหัวเราะ เมื่อมีรัศมีสายตาข่มขู่แกมบังคับจากภรรยาส่งไปให้ลูกชาย เพื่อบังคับศรันย์ให้รับประทานอาหารที่พิมพ์มาดาตักป้อน ไม่ต้องบอกก็น่าจะรู้หน้าตาลูกชายท่านบึ้งตึงแค่ไหน แต่ศรันย์เบือนหน้าหนีไม่ยอมรับประทาน ได้รับสายตาข่มขู่จากมารดาก็ไม่ยอมท่าเดียว เอาแล้วไง คุณเขมราชได้กลิ่นดรามาไม่อยากให้สองแม่ลูกทะเลาะกัน ผลักประตูก้าวเข้าไปทักทายหนุ่มสาวรวมถึงภรรยา

“คุณพ่อเสร็จธุระแล้วเหรอครับ เรียบร้อยดีหรือเปล่า” คนป่วยเปลี่ยนอารมณ์เร็ว ดีใจที่ไม่ต้องฝืนใจกินอาหารที่พิมพ์มาดาทำให้ ไม่ใช่ว่าอาหารของหล่อนรสชาติแย่ แต่เขาไม่ต้องการมีปฏิสัมพันธ์กับหล่อน เพื่อให้ผู้ใหญ่มีความหวัง และบังคับให้เดตกับหล่อนเป็นครั้งที่สอง

“เรียบร้อยแล้วลูก เป็นยังไงบ้าง รู้สึกดีขึ้นกว่าเมื่อวานไหม” เข้ามายืนใกล้เตียงลูกชายคนเดียว วางฝ่ามือบนศีรษะตรวจสอบความร้อน อย่างเป็นห่วงเป็นใย หน้าตาลูกชายยังไม่มีสีสันแต่กำลังใจดีส่งยิ้มมาให้

“ค่อยยังชั่วแล้วครับ เมื่อกี้วัดไข้ ลดมาเหลือสามสิบแปดองศา”

“สามสิบแปดเชียวเหรอ ยังถือว่าสูงอยู่นะ นอนพักเยอะๆ”

“ไข้ผมสูงขนาดนี้ แต่คุณแม่ยังอุตส่าห์พาแขกมาเยี่ยม คุณพ่อช่วยบอกคุณแม่หน่อยสิครับ ถ้าเธอติดไข้จากผมจะยุ่งเอาได้” ค่อนแคะมารดาที่ช่างสรรหาหาเรื่องปวดหัวมาให้ แต่มารดาเขาดื้อมากไม่เคยยอมรับและเข้าใจอะไรทั้งสิ้น ลอยหน้าลอยตาอยู่เหนืออารมณ์เบื่อหน่ายของเขา