บทที่17อยู่ไหน

สองสามวันมานี้หลังจากที่เกิดเรื่องกระทิงก็รู้ดีว่ากอหญ้าตั้งใจที่จะหลบหน้าหลบตาเขา เธอบอกกับเขาว่าไม่สบายไม่สามารถออกมาทานอาหารร่วมกับเขาได้ และยังขอให้ป้าแม่บ้านช่วยยกอาหารไปให้เธอในห้อง

กระทิงก็ยอมทำตามคำขอของหญิงสาวยอมให้แม่บ้านยกอาหารไปให้ทานในห้องนอนของเธอ แต่เมื่อเขามาคิดๆ ดูแล้วเขาจะให้หญิงสาวร่างบางหลบหน้าหลบตาเขาอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ อีกไม่ได้

วันนี้กระทิงจึงสั่งห้ามให้ป้าแม่บ้านนำอาหารเข้าไปให้หญิงสาวทานในห้องนอนแล้วให้กลับมาตั้งอาหารไว้ที่โต๊ะเหมือนเดิม ยังไงเขาและเธอก็จะต้องอยู่ด้วยกันอีกตั้งสองเดือนจะมาหลบหน้าหลบตากันแบบนี้ไม่ได้

19.00น

กระทิงมานั่งรับประทานอาหารตามเวลาปกติที่เขาได้ตั้งไว้ พบว่ามีอาหารวางอยู่บนโต๊ะอยู่หลายอย่างพอที่จะทานร่วมกันสองคน แต่ที่ไม่ปกติก็คือเขายังไม่เจอกอหญ้า มานั่งรอรับประทานอาหารพร้อมกับเขาเหมือนเดิม เมื่อหญิงสาวไม่มากระทิงก็ยังจะไม่ทานข้าวเขายังนั่งรอกอหญ้าให้ออกมาทานข้าวกับเขา กระทิงทอดสายตามองไปยังประตูห้องนอนของหญิงสาวร่างบางคอยสังเกตอยู่ตลอดเวลาว่าเมื่อไหร่เธอจะเปิดประตูออกมานั่งทานข้าวกับเขาเสียที

19.20 น.

กระทิงรู้สึกกระวนกระวายมากยิ่งขึ้นที่กอหญ้ายังไม่ออกมาสักที่นี่เธอจะหลบหน้าเขาแบบนี้จริงๆ หรือ จะยอมอดอาหารเชียวหรือ ไม่อยากเจอหน้ากันขนาดนั้น กระทิงได้แต่กระวนกระวายในใจถึงแม้จะอยากเข้าไปเปิดประตูที่มันปิดอยู่นั้นก็ตามแต่เขาก็ไม่ทำ ได้แต่คิดอยู่ในใจว่าต้องรออีกหน่อยให้เวลากอหญ้าอีกหน่อย ให้เวลาเธอ

19.30 น.

เมื่อเวลาผ่านไปอีกสิบนาทีกระทิงก็ดูกระวนกระวายมากยิ่งขึ้น เขาเริ่มที่จะอยู่ไม่สุข และเดินไปรอบๆ โต๊ะอาหารก่อนที่เขาจะทนไม่ไหวจริงๆ แล้วจึงเดินไปเคาะประตูเรียก

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“กอหญ้า”

“กอหญ้า”

“กอหญ้า”

กระทิงเคาะประตูและเรียกกอหญ้าแต่กลับไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากกอหญ้าเลยสักครั้งเขาจึงถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปหากอหญ้าแต่เขาก็ค่อยๆ เปิดเข้าไปเพราะเกรงใจหญิงสาวไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ อาจจะนอนหลับอยู่ก็ได้จึงไม่ได้ยิงเสียงที่เขาเรียก

“ทำไมถึง…!ทำไม่อยู่ในห้องเวลานี้จะไปไหนได้” เมื่อชายหนุ่มเปิดประตูเข้ามาพบกับความว่างเปล่าไม่เจอร่างของกอหญ้านอนอยู่ในห้องตามที่เขาคิดเอาไว้ กระทิงรู้สึกโมโหมาก เขาไม่รู้ตัวเองเลยด้วยซ้ำว่าเขาโมโหอะไรโมโหที่เขาต้องรอเก้อหรือโมโหหิวก็ไม่รู้ แต่ภายในใจของเขากับกระวนกระวายขึ้นมาและคิดว่าทำไมกอหญ้าถึงไม่อยู่ในห้องในเวลานี้แล้วเธอไปไหนอยู่กับใครในตอนนี้

กระทิงรีบไปหยิบโทรศัพท์มือถือในห้องนอนของตัวเองและรีบส่งข้อความถามหญิงสาวทันทีว่าอยู่ที่ไหน

1 ข้อความใหม่

พี่กระทิง : อยู่ไหน

กระทิงมองหน้าจอโทรศัพท์อย่างใจจดใจจ่อหวังว่ากอหญ้าจะอ่านข้อความ แต่เมื่อ 1 นาทีผ่านไปข้อความนั้นก็ยังไม่มีคำว่า read ขึ้นมากอหญ้ายังไม่ได้อ่านข้อความของเขาแต่เขาก็ยังอดทนรออีก 2-3 นาที แต่จนแล้วจนเล่าก็ไม่มีข้อความคำว่าreadขึ้นมากอหญ้ายังไม่ได้อ่านข้อความของเขาเหมือนเดิม ความอดทนรอของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธทีละนิดเขาจะไม่วางฟอร์มอะไรทั้งนั้นแล้วเขาจึงโทรหากอหญ้าทันที

[เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อเลขหมายปลายทางได้ในขณะนี้]

“ปิดเครื่อง ทำไมไปไหนไม่บอก”เมื่อเครื่องมือสื่อสารในมือของเขาไม่สามารถติดต่อกับหญิงสาวร่างเล็กได้เขาก็อยากโยนมันทิ้ง แต่แล้วเขาก็พอนึกได้ว่าเขาอาจจะต้องลองโทรถามคุณแม่ของตัวเองดูว่ารู้หรือเปล่า ว่ากอหญ้าหายไปไหน

ตูด ตูด ตูด

“ว่าไงจ๊ะลูกชาย โทรหาแม่มีอะไรหรือเปล่า”

“เออ แม่ได้อยู่กับกอหญ้าไหมครับ”

“ไม่จ้ามีอะไรหรือเปล่า”

“กอหญ้ายังไม่กลับบ้านนะครับแม่ แม่พอจะรู้ไหมครับว่าน้องอยู่ที่ไหน”

“มีเรื่องทะเลาะอะไรกันหรือเปล่า”

“ไม่มีครับ”

“แต่เมื่อเช้า กอหญ้ามาหาแม่แล้วมาขอย้ายออกไปอยู่ที่อื่น บอกว่าเธอไม่มีความจำเป็นอะไรแล้วที่จะอยู่กับลูกที่นั่น”

“แม่สั่งน้องมาดูพวกผมเป็นเกย์หรือเปล่าใช่ไหมครับ”

“แกรู้ได้ไง”

“ผมรู้ก็แล้วกันครับ” ถ้าวันนั้นกอหญ้าไม่ได้เมาแล้วพูดออกมาเขาก็คงไม่รู้หรอกว่าแม่ของเขาใช้เธอมาสังเกตการณ์และมาดูว่าเขาชอบผู้ชายหรือเปล่า

“ใช่แม่ยอมรับว่าแม่เป็นคนยื่นข้อเสนอ ให้หนูกอหญ้าเอง ให้ไปสังเกตแกว่าชอบผู้ชายด้วยกันหรือเปล่าแลกกับการที่เธอได้มาฝึกงานที่นี่”

“แม๊” เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าแม่ของเขาไม่รู้ว่าเขามีรสนิยมแบบไหน ที่กระทิงพูดไปในวันนั้นเพียงแค่ไม่อยากให้แม่ของเขาหาผู้หญิงมาให้อีก เพราะมันน่าเบื่อและเขาก็ไม่ได้ต้องการความรักจากผู้หญิงคนไหนทั้งนั้นและเขาก็ยังไม่ต้องการที่จะรักใครเขากลัว กลัวว่าเขาจะเจ็บซ้ำอีก

“แม่ก็แค่ส่งน้องให้ไปสั่งเกตการณ์ว่าตกลงแกชอบเพศเดียวกันจริงๆ ไหม หรือแกแค่โกหกฉัน” สิ่งที่กัลยาพูดออกมามันไม่เป็นความจริงเลยเธอก็แค่อยากส่งผู้หญิงน่ารักๆ สักคนไปอยู่ใกล้ๆ ลูกชายของเขา เพื่อที่ลูกชายของเขาจะเปิดใจรักใครสักคนบ้างเพราะมันนนานมากแล้วที่ลูกชายของเธอไม่รักใครชอบใครได้แต่ทำงานหนัก อีกอย่างกอหญ้าก็ไม่ใช่คนอื่นไกลที่ไหนแถมยังเป็นลูกสาวของเพื่อนที่เธอสนิทด้วยแล้ว หากวันหน้าได้มาเป็นลูกสะใภ้ก็คงจะดี

“ที่ลูกบอกว่าชอบผู้ชายแม่ไม่ได้ว่าอะไรแต่แม่ก็แค่อยากรู้ว่าตอนนี้ลูกชายของแม่ชอบแบบไหนก็เท่านั้นเองแม่จะได้หาลูกสะใภ้หรือลูกเขยให้ถูกน่ะ” เธอยังแกล้งล้อเลียนลูกชายตัวเองไม่หยุด

“แม่ครับตกลงแม่ไม่รู้ใช่ไหมว่ากอหญ้าอยู่ที่ไหน”

“ไม่รู้”

“งั้นแค่นี้ก่อนน่ะครับ”

“เดี๋ยวก่อนในเมื่อถามกันตรงๆ แล้วตกลงแกชอบแบบไหน ก็ในเมื่อถามกันตรงๆ แล้วตกลงแก”

“แม๊อย่าแกล้งเป็นไม่รู้ แค่นี้นะครับ” กัลยายิ้มและดีใจ ตั้งแต่ห้าปีที่แล้วหลังจากที่ลูกชายของเธอได้เลิกรากับผู้หญิงใจร้ายคนนั้นก็ไม่เห็นว่าลูกชายของเขาจะสนใจผู้หญิงคนไหนหรือตามกลับบ้านเหมือนกับหนูกอหญ้าในวันนี้เลย นับว่าเป็นนิมิตหมายอันดีที่ลูกชายของตนกำลังจะพังกำแพงที่ตนเองตั้งไว้ให้มีใครสักคนดีดีเข้ามาในชีวิต

และตอนนี้กัลยาเริ่มที่จะมีหวังว่าลูกชายคนเดียวของเธอจะได้สร้างครอบครัวและมีหลานตัวน้อยคอยวิ่งเล่นในสวนอย่างที่เพื่อนๆ ใน f******k ของเธอได้โพสต์อวดหลานกันเธออยากมีโมเม้นท์แบบนั้นกับเขาบ้างรอยยิ้มแห่งความหวังที่จะเป็นจริงปรากฏขึ้นบนใบหน้าหญิงสาววัยกลางคนยังไม่หยุดหย่อน

กระทิงเริ่มกระวนกระวายมากยิ่งขึ้นไม่รู้ว่าหญิงสาวแสนดื้อไปอยู่ที่ไหนจะไปไหนทำไมไม่บอกแม้แต่แม่ของเขาเธอก็ยังไม่บอกเกเรเหลวไหลกันใหญ่แล้วตอนนี้

“กลับมาเธอต้องโดนทำโทษแน่” และสิ่งเดียวที่เขาจะรู้ได้ก็มีเพียงแต่เขาต้องโทรไปหาคุณป้าเกษรา คุณแม่ของกอหญ้าเท่านั้นที่เป็นเพียงความหวังเดียวที่จะทำให้เขารู้ได้ว่าหญิงสาวร่างบางนั้นไปอยู่ที่ไหน

ตูด ตูด ตูด

“ฮัลโหลมีอะไรหรือกระทิงลูกโทรมาเอาป่านนี้”

“คุณป้านอนหรือยังครับขอโทษนะครับที่รบกวนโทรมาตอนนี้”

“ป้ากำลังจะนอน มีอะไรก็พูดมาได้เลย”

“ตอนนี้น้องอยู่บ้านไหมครับ”

“กอหญ้านะหรือ”

“ป้าให้คนงานเอารถไปให้ เห็นว่าจะชวนเพื่อนไปเที่ยวนอนในรถบนดอยน่ะ”

“มีอะไรหรือเปล่าลูก” ในเมื่อหญิงสาวแอบไปเที่ยวโดยที่ไม่บอกเขาเลยสักคำเขาก็ต้องฟ้องแม่ของเธอบ้าง

“เออ พอดีน้องไปเที่ยวแล้วไม่บอกผมนะครับไม่กลับบ้านมาผมก็เลยไม่รู้ว่าน้องไปอยู่ที่ไหน เป็นห่วงนะครับ”

“ตายแล้ว ป้าต้องขอโทษแทนลูกป้าด้วยนะที่ไปไหนไม่บอกไม่กล่าวเอาไว้กลับมาป้าจะสั่งสอนให้”

“ครับคุณป้า” เมื่อชายหนุ่มรู้แล้วว่ากอหญ้าไปอยู่ที่ไหน แต่ก็ยังเหลือความกระวนกระวายอยู่ไม่น้อยเพราะไปเที่ยวกับผู้ชายถึงสองคนถึงแม้อีกคนจะเป็นเพศที่สามหรือLGBTQความรู้สึกบางอย่างของเขากำลังก่อตัวขึ้นมาเขารู้สึกกว่าเขาไม่ชอบที่เธอออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ของเธอไม่รู้ว่าความรู้สึกครั้งนี้มันคือความรู้สึกอะไรตอนนี้เขาทั้งโมโหไม่ชอบและรู้สึกหงุดหงิด ถึงพยายามกดโทรหาหญิงสาวอีกครั้ง

[เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อเลขหมายปลายทางได้ในขณะนี้] เช่นเคยเสียงตอบรับในมือถือยังเป็นเสียงหวานที่ไม่ใช่หญิงสาวที่เขาต้องการที่จะได้ยินเสียงอยู่ดี

กระทิงจะทำอะไรก็กระวนกระวายไปหมดไม่รู้จะทำยังไงแล้วไม่รู้จะติดต่อกับกอหญ้าทางไหน แล้วอีกอย่างเขาก็ไม่กล้าถามป้าเกษราด้วยว่าลูกสาวของท่านอยู่ที่รีสอร์ตที่ไหน

นิ้วมือใหญ่ของเขาคลิกไปfacebookของกอหญ้ารูปที่ปรากฏบนมือถือ นนท์นี่กำลังถือโทรศัพท์ถ่ายพวกเขาทั้งสามคนแต่ที่ทำให้เขาไม่พอใจมากนักเพราะกระทิงเห็นเพื่อนชายอีกคนหนึ่งกำลังจับหัวกอหญ้าเอาไว้ ส่วนหญิงสาวที่เขากระวนกระวายตามหากลับยิ้มอย่างสบายใจ ตอนนี้กระทิงไม่รู้ว่าเป็นอะไรเขาทั้งโมโหทั้งไม่พอใจและกำหมัดเข้าหาตัวเองแน่นจน อยากจะไปตามกลับมาเสียเดี๋ยวนี้เลยแต่ก็ทำไม่ได้

“รอให้กลับมาก่อนเธอโดนทำโทษแน่” ชายหนุ่มยังจ้องมองมือถืออย่างไม่ห่างและพอจะรู้ว่ากอหญ้าพักอยู่ที่ไหน เขาคิดว่าเขาจะไปตามดีไหม แต่เขาก็ยังชั่งใจอยู่ว่าเขาสมควรออกไปตามกอหญ้าหรือไม่ แต่มาคิดทบทวนแล้วเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะห้ามเธอไปโน่นไปนี่ แต่เขาก็ยังโมโหอยู่ดีที่เห็นหญิงสาวอยู่กับชายคนอื่น จะไปดีหรือไม่ไปดีเขานั่งลงที่โต๊ะอาหารยังคิดว่าจะไปตามหาดีหรือไม่ตามดีจะทำให้เขาทานข้าวไม่ลงแล้วในตอนนี้

กระทิงตัดสินใจว่าจะไม่ไปแต่เขาก็เลือกที่จะโทรหาเจ้าของรีสอร์ตแห่งนั้นแทนเพราะรีสอร์ตแห่งนั้นเขาก็มีหุ้นส่วนอยู่ด้วย และคำตอบเดียวที่เขาอยากรู้ ก็คือทั้งสามคนนอนกันอย่างไง ใครนอนกับใครจองเอาไว้กี่ห้อง แต่ผลสรุปที่เขาโทรไปสอบถามเพื่อนของเขาก็ทำให้เขาใจชื้นอยู่ไม่น้อยพบว่าทั้งสาม แยกห้องกันนอนและนอนรถคนละคัน

กระทิงจึงปลอบใจตัวเองและบอกตัวเองว่าอย่าคิดฟุ้งซ่านไปนอนและเราจะจัดการหญิงสาวร่างบางในวันพรุ่งนี้ตอนที่เธอกลับมา แต่เมื่อไปนอนแล้วเขาก็ยังนอนไม่หลับอยู่ดีกระวนกระวายอยู่แบบนั้นจนเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้