บทที่14ชิมไวน์

สองสามวันมานี้กอหญ้าต้องคอยป้อนข้าวป้อนน้ำและติดกระดุมให้ชายหนุ่มร่างโตก่อนไปทำงาน ทุกครั้งทำให้ทั้งสองคนสนิทกันมากขึ้นและกระทิงก็พูดกับกอหญ้าเหมือนคนปกติไม่ได้เย็นชาเหมือนแต่ก่อนแล้ว

“สิงโต”

“ครับ”

“แม่นายหายดีแล้วใช่ไหม”

“ครับขอบคุณนายมากเลยนะครับที่ยอมให้ผมหยุดงานทั้งๆ ที่ทางนี้กำลังวุ่นกับการจัดงานใหญ่ เคาน์ดาวน์ประจำปี”

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันเข้าใจนายยังไงคนในบ้านก็สำคัญเสมอ” สิงโตรู้สึกโชคดีที่ในเวลาคับขันหรือรู้สึกแย่ก็ยังมีนายของเขาที่เข้าใจว่าตนทุกข์ร้อนเพียงใด และยินยอมให้ลางานเพื่อไปดูแลแม่

“ขอบคุณนะครับนาย” สิงโตขอบใจอย่างสุดซึ้ง

“อืม เย็นนี้นายช่วยไปเอาไวน์ที่จะนำออกไปขายในงานมาให้ฉันลองชิมที่บ้านด้วยนะ กูต้องการเทสทุกตัวก่อนที่จะนำออกไปขาย”

“ครับนาย”หลังจากที่สิงโตกลับมาทำงานปกติเช่นเดียวกับกอหญ้า ก็ต้องกลับไปทำงานที่โรงงานตามปกติเหมือนเดิมไม่ใช่ต้องไปยืนเปิดเอกสารให้คนตัวโตเซ็นอีกแล้ว

“นายครับมีเอกสารที่จะต้องเซ็นเยอะแยะเลยนายเจ็บข้อมืออยู่จะเซ็นไหวไหมครับ”

“ไหว”

“แต่ถ้านายไม่ไหวจะให้ผมคัดเอกสารที่สำคัญให้นายเซ็นก่อนก็ได้นะครับ อย่าฝืนเลยครับ”

“ไม่เป็นไรกูไหว” กระทิงถอดเฝือกอ่อนที่มือออก ก่อนจะรีบเคลียร์เอกสารที่กองอยู่บนโต๊ะคอมเขาให้หมด

“จะดีเหรอครับที่ไหนถอดเฝือกข้อมือออก” สิงโตยังเป็นห่วงเจ้านายของตนกลัวว่าจะเซ็นเอกสารมากเกินไปจนทำให้ข้อมือเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง หรือว่าใช้ข้อมือมากๆ ไปในตอนนี้จะทำให้นายของเขาใช้การข้อมือไม่ได้ไปอีกนาน

“ไม่ต้องห่วงฉันไม่เป็นไรแล้วละ”กระทิงขยับข้อมือให้สิงโตดู

“ไม่ต้องคิดเลยนะว่ากูแกล้งเจ็บ กูเจ็บจริงๆ สองสามวันแรกกูแทบจะขยับข้อมือไม่ได้เลย แต่มันก็ดีขึ้นมากหลังจากที่ฉันไม่ได้ขยับข้อมือเป็นจริงเป็นจังมาสองวันเต็มแล้ว” เมื่อพูดขึ้นกระทิง ก็คิดถึงใบหน้าหวานที่มาคอยช่วยเขาทั้งคอยเปิดเอกสารทั้งคอยป้อนข้าวป้อนน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ทำให้กระทิงยิ้มออกมาไม่รู้ตัวเมื่อเวลาที่คิดถึง

“ไม่เห็นต้องอธิบายยาวเลยครับผมไม่ได้ว่าให้นายแกล้งเจ็บเพื่อที่จะให้ใครดูแลนายเสียหน่อย”

“มางั้นนายก็หาอันที่เร่งด่วนมาก่อนก็แล้วกัน”

“ครับ”

[เที่ยงวัน]

“นายจะไปทานอาหารที่โรงอาหารใหญ่หรือจะฝากแม่บ้านซื้อมาให้ครับ” ที่จริงที่สิงโตหยุดงานไปสองสามวันเขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับนายของเขาบ้าง ปกติกระทิงจะไม่ชอบทานข้าวในห้องทำงานแต่ที่เขาแปลกใจเพราะแม่บ้านเดินมาถามเขานี้แหละ ถึงได้รู้ว่านายของเขาทานข้าวในห้องทำงาน แต่ถ้าคิดในอีกแง่มุมหนึ่งนายของเขาอาจจะเจ็บข้อมือมากจนไม่อยากให้ใครมาเห็นเวลาที่เขากินข้าวอย่างทุลักทุเลก็ได้

“ซื้อมาก็ได้ นี้สิบเอ็ดโมงแล้วหรือเร็วจัง”

“ครับ”สิงโตเห็นเจ้านายของเขารีบเซ็นเอกสารที่อยู่บนโต๊ะให้เสร็จเร็วๆ ก่อนเขาจะเห็นว่าเจ้านายของเขาหยิบเฝือกอ่อนมาสวมใส่ที่มือไว้เหมือนเดิม

“เก็บเอกสารแล้วไปทานข้าวได้เลยน่ะไม่ต้องรอฉัน”

“ครับนาย”สิงโตดูว่าเจ้านายของเขาเริ่มเปลี่ยนไปปกติจะทำอะไรจะไปที่ไหนต้องมีเขาอยู่ด้วยตลอดทุกที่ทุกเวลาแต่วันนี้บอกให้เขาไปหาอะไรกินก่อน มีอะไรเกิดขึ้นตอนที่เขาลาหยุดงานหรือเปล่า กระทิงสงสัยขึ้นมา แต่ก็ไม่ได้ถามเจ้านายของตนออกไป

12.20น.

ชายหนุ่มนั่งมองประตูแต่ก็ยังไม่เห็นร่างบางขึ้นมาหาเขาเสียที

12.40น. line

พี่กระทิง : อยู่ไหน

กอหญ้า : โรงอาหารกลางค่ะ

พี่กระทิง : ทำไมไม่ขึ้นมากินข้าวกับฉันแล้วไปกินข้าวกับใคร

กอหญ้า : คิดว่ามีคุณสิงโตอยู่ดูแลแล้ว กอหญ้าก็เลยคิดว่าคงไม่จำเป็นที่ต้องขึ้นไปป้อนข้าวให้พี่อีกแล้ว

พี่กระทิง : แล้วไปกินข้าวกับใคร

กอหญ้า : นนท์นี่กับกล้าหาญค่ะ วันนี้ให้คุณสิงโตป้อนข้าวให้ก่อนนะคะ

พี่กระทิง : อืม

ถ้าเกิดว่ากระทิงและสิงโต ชอบกันขึ้นมาจริงๆ เธอก็คงยินยอมให้เขารักกัน เพราะเรื่องชายรักชายไม่ใช่เรื่องแปลกแล้วในสมัยนี้เธอก็คงจิ้นและดีใจอยู่ไม่น้อย เพราะเธอก็มีเลือดสาววายชอบให้ชายรักกันอยู่แล้ว แต่ไม่รู้ว่าอีกใจหนึ่งเธอกับรู้สึกเศร้าใจอยู่บ้าง เหมือนตัวเองกำลังเป็นตัวสำรองเมื่อตัวจริงมาเธอก็ต้องกลับมาอยู่ในที่ของเธอและมองพวกเขาอยู่ด้วยกันอย่างห่างๆ

19.00น. เวลารับประทานอาหารตามเวลาปกติ

กอหญ้า เดินมาที่โต๊ะอาหารตามเวลาปกติของทุกวันแต่ต้องแปลกใจเมื่อบนโต๊ะเป็นอาหารว่าง เธอหมายถึงโต๊ะว่างเปล่าไม่มีอาหารเย็นอะไรวางอยู่เลย เธอไม่ได้มาสายหรือมาช้าตามเวลาที่สิงโตกำหนดเลยนะมีเธอมาตรงเวลาเป๊ะเลย

หรือว่าวันนี้จะไม่มีอาหารให้ทานตอนเย็นตายแล้วเธอจะทำยังไงดี หรือว่ากระทิงโกรธที่เธอไม่ไปทานอาหารเที่ยงด้วย เธอจะทำยังไงดีนี่เธอต้องหิ้วท้องรอจนถึงตอนเช้าเลยหรือไงไม่ได้ซื้อมาม่าเอาไว้ด้วย เธอต้องมาทานน้ำเปล่าประทังชีวิตไปก่อนอย่างนั้นเหรอ ตายฉันต้องตายแน่ๆ

“ฉันต้องไปคุยกับพี่กระทิงโกรธแล้วทำแบบนี้ไม่ได้นะ ในขณะที่หญิงสาวกำลังก้าวเดินไปยังห้องของชายหนุ่มร่างโต กลับได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาเสียก่อน

ติ่ง เสียงข้อความจากไลน์

พี่กระทิง:วันนี้ขึ้นมาทานข้าวที่บนดาดฟ้านะ

เวลาเดิมแต่เปลี่ยนสถานที่กินข้าวอย่างนั้นหรือ ทำให้หญิงสาวแปลกใจอยู่ไม่น้อยไม่รู้ว่าอยู่ดีดี ทำไมถึงเปลี่ยนสถานที่ทานอาหารเย็นเป็นชั้นดาดฟ้าของบ้านแทนละ ไม่รู้ว่าชายหนุ่มกำลังคิดอะไรอยู่ แต่อย่างไรแล้วหญิงสาวต้องรีบก้าวเท้าเร็วๆ ขึ้นไปบนชั้นดาดฟ้า เพราะวันนี้เธอไม่ต้องอดข้าวเย็นแล้วและถ้าเธอไปช้าก็กลัวว่าชายร่างโตจะบนว่าเธอมาสายเอาได้

“ทำไมวันนี้มาทานข้าวบนนี่ละคะ”

“วันนี้บรรยากาศดี อยู่บนนี้จะได้มองเห็นสระว่ายน้ำที่เล่นแสงโรแมนติกดีว่ามั้ย” กอหญ้า เธอต้องทำหน้างงทันทีและแปลกใจว่าวันนี้เกิดพิเรนทร์อะไรขึ้นทำไมกระทิงถึงอยากได้ความโรแมนติกจากแสงเทียนและสายน้ำขึ้นมาเสียดื้อๆ แต่จะว่าไปมันก็ดูโรแมนติกดีแต่ชุดของเธอมันไม่ได้เข้าอะไรกับความโรแมนติกที่ชายหนุ่มต้องการเลยกางเกงขายาวเสื้อแขนยาวลายตุ๊กตาหมีแต่ต้องมานั่งทานข้าวกลางแสงเทียนและยังเห็นแสงไฟที่กำลังเล่นน้ำกับสระว่ายน้ำเป็นระยิบระยับ และชุดของกระทิงก็ไม่ได้แตกต่างอะไรกับชุดของกอหญ้าเลยเขาก็ใส่ชุดนอนมาเหมือนกันแต่ต้องการความโรแมนติก งงค่ะกอหญ้างงไปหมดแล้ว

“นั่งก่อนสิ”

“ทำไมถึงมานั่งทานข้าวที่นี่ละคะ”

“ไม่มีอะไรหรอกแค่มาเปลี่ยนบรรยากาศ และจะชวนขึ้นมาชิมไวน์”

“ชิมไวน์”

“ใช่ชิมไวน์ เขาว่ากันว่าถ้าหากมีบรรยากาศที่ดีสำหรับการดื่มไวน์กับคนที่ถูกใจจะช่วยให้นั่งดื่มไวน์ได้ยาวนานและมากขึ้น ทานอะไรรองท้องก่อนสิ" กอหญ้า ยอมเดินมานั่งแล้วทิ้งบั้นท้ายลงบนเก้าอี้ตามที่ชายหนุ่มปลายมือให้เธอนั่งอย่างเก้ๆ กังๆ กอหญ้าเธอเหมือนทำตัวไม่ถูก

“สเต๊ก”

“ใช่สเต๊กทานได้ไหม”

“ได้ค่ะ แต่คนที่ทานไม่ได้น่าจะเป็นพี่นะ”กอหญ้ายกจานสเต๊กของชายหนุ่มมาและขยับจานสเต๊กของตัวเองออกนิดหน่อย ก่อนจะเริ่มหั่นเนื้อสเต๊กให้เป็นชิ้นเล็กๆ พอดีคำ

“จะทำอะไร”

“ก็พี่ยังเจ็บข้อมืออยู่จะหั่นเนื้อได้ไง หรือพี่จะกัดกินแบบนี้กันละคะเดี๋ยวกอหญ้าหั่นเนื้อไว้ให้”

“อืม”ถึงจะตอบออกไปด้วยเสียงที่เรียบเฉยและเป็นคำสั้นๆ แต่ภายในใจของเขากับรู้สึกดีและไม่เคยรู้สึกดีแบบนี้มานานแล้ว เขาไม่เคยเจอผู้หญิงที่คอยดูแลเขาแบบนี้มาก่อน เขาเจอแต่ผู้หญิงที่คอยจะมาหาผลประโยชน์กับเขา และต้องการให้เขาเอาใจเท่านั้น

“วันนี้เราต้องชิมไวน์หมดโต๊ะนี้เลยหรือคะ”กอหญ้าพูดไปด้วยหั่นเนื้อไปด้วย

“อืม ก่อนที่จะให้ลูกค้าได้ลิ้มรสชาติของมัน เราจะต้องชิมก่อนว่ารสชาติมันดีพอที่จะขายให้ลูกค้าไหม จะได้ไม่เสียใจชื่อเสียงของไร่เราด้วย”

“ดูมีมาตรฐานจังเลยค่ะ แต่ถ้าจะให้ชิมหมดนี้คงเมาแน่เลย”

“ไม่เมาหรอก เริ่มทานสปาเกตตีปลากะพงก่อนนะ”

“ทำไมหรือคะ”

“เราจะทดสอบไวน์ขาวก่อน ส่วนสเต๊กพวกเนื้อมันเหมาะกับไวน์แดงมากกว่า”

“ค่ะ”ตอนนี้หญิงสาวตัวน้อยคิดว่าชายหนุ่มร่างโตกำลังชวนทานข้าวแบบร้านอาหารหรูแต่เธอไม่ได้สวมชุดกระโปรงที่ดูเป็นสาวผู้ดีแต่เธอกับใส่ชุดนอนลายหมีและชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าของเธอก็ยังใส่ชุดนอนเหมือนกันมันแปลกสำหรับเธอมากเธอไม่เคยได้สัมผัสบรรยากาศแบบนี้มาก่อนเลย แต่มันก็ทำเธอตื่นเต้นกับการชิมไวน์ในครั้งนี้

ชายหนุ่มยกมือขึ้นมาและแนะนำไวน์แต่ละตัวบนโต๊ะอาหารนี้ให้เธอรู้จัก

“เปิดไวน์ขวดนั้นสิ”

“ค่ะ”หญิงสาวเปิดไวน์รินให้ชายหนุ่มก่อนที่จะรินให้ตัวเอง

“การดื่มไวน์มีขั้นตอนอยู่สี่วิธีนั่นก็คือ ดู ก็คือดูสีก่อนส่วนมากถ้าไวน์ขวดนั้นหมักนานก็จะมีสีที่เข้มกว่า เธอรองเปิดไวขาวอีกสองขวดที่เหลือดูสิ”กอหญ้าเปิดขวดไวน์ทั้งสองขวดที่เหลือแล้วนำมารินใส่แก้วเพื่อเทียบสีดู

“ใช่จริงๆ ด้วยสีแตกต่างกันนิดหนึ่ง”

“ต่อไปคือการดม อม แล้วก็กลืน”กอหญ้าทำตามชายหนุ่มบอกทุกอย่างส่วนกลิ่นและรสชาติเธอไม่สามารถแยกความแตกต่างได้เท่าไร

“เธอคิดว่าขวดไหนรสชาติดีที่สุด”

“มันก็เหมือนๆ กันนะคะแต่คิดว่าตัวนี้น่าจะดีสุด”

“เลือกได้ดี ไวน์ตัวนี้เป็นไวน์ที่หมักไว้นานที่สุดสำหรับไร่นี้เลยเราจะเอาไว้ประมูล”

“ต่อไปเป็นไวน์แดง”หญิงสาวชิมตามชายหนุ่มบอกไปเรื่อยๆ พร้อมกับทานอาหารไปด้วยดื่มด่ำกับบรรยากาศตามที่ชายหนุ่มได้จัดไว้ให้และพูดคุยกันในทุกๆ เรื่อยตามที่ทั้งสองอยากรู้เรื่องของกันและกัน จนชายหนุ่มรู้และเห็นว่าหญิงสาวร่างเล็กกำลังเมาแล้ว

“เธอมีแฟนหรือยัง”

“ยัง” กอหญ้ายิ้มแล้วตอบคำถามของชายหนุ่ม

“เธอใครรักแล้วแอบชอบใครไหม” กอหญ้ามองดูคนตรงหน้าที่ถามเธอแล้วยิ้มหวานออกมา

“เคย”

“คน คนนั้นเป็นใคร”

“ไม่ตอบหรอก เปลี่ยนคำถามเถอะค่ะ”

“งั้นทำไมเธอถึงยอมมาอยู่บ้านหลังเดียวกับฉัน”

“คุณป้าให้มาพักกับพี่พร้อมกับคำขอร้องหนึ่งอย่างแลกกับการที่กอหญ้าและเพื่อนจะได้มาฝึกงานที่นี่”ตอนนี้สติของหญิงสาวเริ่มจะเลือนหายพูดไม่เป็นภาษาลิ้นของเธอเริ่มพันกัน

“คำขอร้องอะไร”

“คำขอร้องที่ว่าก็คือ”

“คือ”