บทที่16ไม่อยากอยู่แล้ว

แสงแดดอ่อนแยงตาทำให้กอหญ้ารู้สึกตื่นเธอรู้สึกปวดหัวและปวดเมื่อยตามร่างกายไปหมด

“ฝันบ้าอะไรก็ไม่รู้เหมือนความจริงชะมัดเลย”หญิงสาวตัวเล็กนำมือมาทุบหัวตัวเองเพื่อแก้อาการปวดหัวแต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย ยังคงปวดหัวเหมือนเดิมไม่หาย

ตื่นแล้วหรือ ปวดหัวละสิ"

“พี่กระทิงพี่เข้ามาในห้องกอหญ้าได้อย่างไง แล้วทำไมพี่เข้ามาพี่ไม่แต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนละ ทำไมใส่ผ้าเช็ดตัวแค่ผืนเดียวแบบนี้”

“ดูดีดีก่อนนี่ห้องใคร แล้วที่ใส่ผ้าเช็ดตัวแค่ผืนเดียวเนี่ยก็พึ่งไปอาบน้ำมา ไม่งั้นคง...”เมื่อกอหญ้าเริ่มกวาดสายตาไปทั่วห้อง ห้องนี้ตกแต่งไปด้วยสีเทาและสีน้ำตาลห้องนี้ไม่ใช่ห้องที่เธอเคยนอนมาตลอดหนึ่งเดือนแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์

“คงอะไร อย่าบอกนะว่าเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน”กอหญ้าเธอตกใจมาก แล้วรีบหันมองตัวเองในใต้ผ้าห่มทันทีพบว่าตัวเองกำลังเปลือยเปล่าเธอมองไปรอบๆ ห้องก็พบเสื้อผ้าของเธอกระจัดกระจายไปทั่วพื้นห้องรวมทั้งเสื้อผ้าของกระทิงด้วย

“ไม่จริงใช่ไหม”

“ไม่จริงอะไร”

“พี่ไม่ได้ชอบผู้ชายเหรอ”

“ถ้าชอบผู้ชายจะมีอะไรกับเธอได้อย่างไงฉันก็คงขยะแขยงเธอไปแล้ว แต่เรื่องทั้งหมดนี้ฉันไม่ได้เริ่มต้นก่อนจะมาว่าฉันข่มเหงเธอไม่ได้”

“ไม่ต้องพูดเรื่องพวกนี้แล้ว ว่าแต่ว่าพี่ไม่ได้เป็นไบใช่ไหม”

“ไบคือ”

“bisexual”

“คืออะไร”

“รักได้ทั้งสองเพศ คือสามารถชอบได้ทั้งผู้หญิงและผู้ชายน่ะ”

“เธอดูว่าฉันเป็นแบบนั้นหรือ หรือว่าจะให้ฉันทำอีกครั้งจะได้รู้”

“ไม่ต้อง อย่าเข้ามาเด็ดขาดนะ”กอหญ้ากระชับผ้าห่มของตัวเองให้แนบชิดกายตัวเองมากยิ่งขึ้น

“ก็แม่พี่บอกว่าพี่ชอบผู้ชาย แต่ท่านก็ยังไม่เชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าพี่เป็น”

“ฉันไม่ได้เป็น เธอก็รู้แล้วนิว”

“แล้วที่พี่ชอบอยู่ตัวติดกันกับคุณสิงโตล่ะ”

“งั้นก็แล้วแต่เธอจะคิดเลย”

“จะไปอาบน้ำไหมฉันจะได้ช่วย”

“ไม่ต้องเดี๋ยวกอหญ้าจะกลับไปที่ห้องแล้วก็จะรีบแต่งตัวไปทำงานค่ะ”

“โอ๊ย”เพียงแค่เธอขยับร่างกายของเธอก็ปวดเจ็บขัดตรงใจกลางสาวของเธอไปหมด"

“อย่าทำเป็นเก่งเลยยังไงวันนี้เธอก็ลุกไม่ไหมหรอก ฉันลาหัวหน้างานของเธอให้แล้ว เอาละตกลงอยากนอนต่อหรืออยากอาบน้ำพูดมาก่อนที่ฉันจะออกไปดูงานข้างนอก”

“อยากนอนแต่ไม่ใช่ห้องนี้”กอหญ้ายังคงดื้อด้านพยายามเอาผ้าห่มของกระทิงมาพันตัวเธอเอาไว้เหมือนดักแด้และจะพยายามขยับลงจากเตียงเมื่อเธอก้าวลงจากเตียงนอนเท่านั้นแหละเธอก็ต้องทรุดตัวลงกับพื้นทันที

“บอกแล้วว่าอย่าอวดเก่งอยากไปนอนห้องตัวเองใช่ไหมเดี๋ยวฉันอุ้มเธอไปเอง”

“ไม่อย่ามาแตะเนื้อต้องตัวฉันนะ”

“ตื่นเช้ามาไม่ยอมให้แตะเนื้อต้องตัว แต่เมื่อคืนเธอเป็นคนเริ่มก่อนนะเป็นยังไงบ้างเจอของใหญ่เข้าไป วันนี้ทั้งวันยังไงเธอก็ลุกออกจากเตียงนี้ไม่ได้หรอก อย่าว่าแต่เดินกลับห้องเองเลยแค่ลุกออกจากเตียงนี่ยังทำไม่ได้เลย ไม่เชื่อเธอก็ลองดูสิ ยิ่งเป็นครั้งแรกแล้วยิ่งเจ็บเข้าไปใหญ่”

“หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ ไอ้พี่บ้า”กระทิงยอมหยุดพูดตามที่หญิงสาวขอร้องก็จริงแต่เขากลับเดินเข้าไปใกล้เธอแทน

“อย่าเข้ามานะ”เมื่อหญิงสาวให้เขาหยุดพูดเขาก็ยอมหยุดพูดตามที่หญิงสาวบอกแต่จะไม่มีทางที่เขาจะหยุดเดินเข้าไปหาหญิงสาวเด็ดขาด

“อย่าเข้ามานะ”กระทิงเดินเข้าไปใช้แขนแข็งแกร่งทั้งสองข้างสอดเข้ากับลำตัวของหญิงสาวก่อนจะใช้แรงของเขาอุ้มตัวหญิงสาวในท่าเจ้าสาวขึ้นมาถึงแม้ว่าเธอจะพันตัวเป็นดักแด้เขาก็พร้อมจะอุ้มเธอไปแบบนั้น

“พี่กระทิงปล่อยกอหญ้านะ”

“งั้นเธอก็เลือกเอาก็แล้วกันถ้าจะให้ปล่อยตอนนี้เธอก็ต้องนอนที่ห้องพี่ แล้วก็ให้ป้าแม่บ้านมาเห็นว่าเธอกำลังนอนเปลือยกายในห้องของพี่ตอนที่พี่บอกให้ป้าแม่บ้านเอากับข้าวมาให้เธอ หรือจะให้ฉันอุ้มเธอไปไว้ในห้องของเธอเลือกเอาแบบไหน”กอหญ้าเธอไม่ส่งเสียงห้ามปรามอีกแล้วเรียวแขนเล็กทั้งสองข้างเลื่อนขึ้นไปคล้องคอชายหนุ่มเอาไว้กลัวว่าเธอจะตก

“พี่ออกไปได้แล้ว ”

“อยู่คนเดียวได้ใช่ไหม”

“ได้”

“ดีเดี๋ยวฉันจะให้ป้าแม่บ้านยกอาหารกับยาแก้อักเสบมาให้ อยากได้อะไรก็บอกก็แล้วกัน”

“อยากได้”

“อยากได้อะไร”

“ยาคุมฉุกเฉิน"ถึงแม้ว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกของเธอแต่เธอก็ไม่ได้ไร้เดียงสาถึงกับไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้เลย เมื่อคืนเธอพลาดที่ไปจู่โจมเขาก่อน แต่เธอจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องหรือมีปัญหาตามมาทีหลังแน่

"อืมเดียวซื้อมาให้"

สองวันหลังจากที่เกิดเรื่องขึ้นกอหญ้าเธอก็เริ่มหายดีและกลับมาเดินเป็นปกติได้แล้วไม่เจ็บขัดใจกลางสาวอีกต่อไปและช่วงระหว่างนี้กอหญ้าก็ไม่อยากที่จะเจอหน้าชายหนุ่ม เธอจึงหลีกเลี่ยงที่จะเจอหน้าเขา ได้แต่บอกป้าแม่บ้านว่าเธอไม่ค่อยสบายให้จัดอาหารอีกชุดหนึ่งยกไปให้เธอในห้องนอน เพราะเธออับอายเกินกว่าจะทนเจอหน้าเขาได้ แล้วเธอก็ตัดสินใจแล้วว่าเธอจะไม่อยู่ร่วมบ้านหลังเดียวกับกระทิงอีกต่อไปเธอจึงจะไปขอร้องคุณป้าให้หาที่อยู่ให้เธอใหม่

“มาขอพบคุณป้าค่ะ”

“อยู่ด้านในเข้าไปได้เลยค่ะ”

“สวัสดีค่ะคุณป้า”

“มีอะไรหรือเปล่า มาหากันถึงที่นี่ ฝึกงานเป็นไงสนุกไหม”

“ฝึกงานสนุกค่ะ แต่เอ้อ”กอหญ้าเธอทำหน้าหนักใจจนเห็นได้ชัด

“พูดมาเถอะลูกมีอะไรหรือว่าพี่กระทิงเขาแกล้งลูก”

“เปล่าค่ะพี่กระทิงไม่ได้ทำอะไร”

“เพียงแต่ว่า กอหญ้าคิดว่า สิ่งที่คุณป้าขอร้องไว้กอหญ้าคิดว่าพี่กระทิงเขาน่าจะไม่ใช่เกย์ค่ะ แล้วการที่ผู้หญิงกับผู้ชายอยู่บ้านเดียวกันสองต่อสองก็คงจะไม่เหมาะสมค่ะ”

“หนูก็อยากรู้เราแน่ใจเราใช่ไหมว่าพี่เขาเป็นผู้ชายหนูรู้ได้ยังไง” กอหญ้าพับปากและกัดปากล่างของตัวเองเล็กน้อย เธอจะตอบกลับผู้ใหญ่ไปยังไงดีจะให้ตอบว่าลองแล้วพี่เขาเป็นผู้ชายร้อยเปอร์เซ็นต์ก็คง จะไม่ได้

“หลังจากที่กอหญ้าสังเกตมาเป็นเดือนแล้ว กอหญ้าคิดว่าเขาอาจจะไม่เป็นหรือถ้าเป็นก็คงเป็นBisexual”

“Bisexual คืออะไรหรือจ๊ะหนูกอหญ้า”

“อืม ก็เป็นแบบว่าชอบทั้งผู้หญิงและผู้ชายก็ได้นะคะ”

“ป้าว่าหนูอยู่ที่นั่นต่อเถอะอยู่มาได้ตั้งหนึ่งเดือนแล้วไม่มีใครว่าอะไรหนูหรอกอยู่ต่ออีกสองเดือนเถอะนะ ที่บ้านพักคนงานยังเต็มอยู่เลยไม่มีที่อื่นให้หนูอยู่แล้วอยู่กับพี่เขาไปก่อนนะลูก”

“เออแต่ว่า”

“อยู่กับพี่เขาไปก่อนนะลูกแต่ถ้าพี่เขารังแกหรือแกล้งหนูให้รีบมาบอกป้าได้ทันทีป้าจะรีบจัดการให้”

“ค่ะคุณป้า” ในเมื่อคุณป้าคะยั้นคะยอให้เธออยู่กับเขาเสียแบบนี้เธอก็คงจะหลีกเลี่ยงไม่ได้แต่จะให้เธอทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็คงจะไม่ได้เหมือนกัน เมื่อเรื่องราวในคืนนั้นทุกท่วงท่าและลีลาที่เธอได้กระทำกับเขาได้ย้อนกลับเป็นภาพอยู่ในหัวสมองของเธอมาตลอดสองวัน เธอไม่รู้ว่าจะต้องลบภาพพวกนั้นยังไง แต่เธอก็ต้องทำใจและอยู่กับชายหนุ่มต่ออีกสองเดือนเพราะอย่างไรแล้วคุณป้ากัลยาก็คงจะไม่ยอมให้เธอย้ายออกจากบ้านพี่กระทิงไปอยู่ที่อื่นแน่

“เฮ้อ”กอหญ้าเธอจึงถอนหายใจก่อนที่จะโทรบอกเพื่อนว่าจะไปรับพวกเขาไปเที่ยวตามสัญญาเพราะเธอได้เบี้ยวนัดมาหลายอาทิตย์แล้ว

  “พามาเที่ยวได้สักทีสรุปวันนี้จะพาไปเที่ยวไหน”นนท์นี่เอ่ยถามขึ้นมา

“ได้เตรียมผ้ามาด้วยแล้วใช่ไหม”

“อืม”

“จะพาไปสัมผัสกับบรรยากาศหนาวดื่มกาแฟตอนเช้า นอนในรถกินหมูกระทะชมดาว”

“หมายถึงนอนในรถเนี่ยนะ”

“ไม่ใช่หมายถึงรีสอร์ตที่เขาเอารถมาทำเป็นห้องๆ น่ะ”

“อ๋อเข้าใจล่ะ”

“แล้วกล้าหาญอยากไปไหมถ้าเที่ยวแบบนี้”

“เราไปไหนก็ได้อ่ะที่มีกอหญ้าไปด้วย”

“หยอดอีกแล้วหยอดตลอด นี่ถ้าไม่คิดว่าเป็นเพื่อนกันมาตั้งสี่ ปีฉันคงคิดว่ากล้าหาญกำลังแอบชอบแกอยู่นะเนี่ย” นนท์นี่เหมือนกำลังพูดแทงใจดำกล้าหาญอยู่ เมื่อเขาชื่อกล้าหาญแต่ไม่ได้กล้าที่จะบอกรักหญิงสาวที่เป็นเพื่อนกันมาตลอดสี่ปี เพราะเขากลัวว่าหญิงสาวจะปฏิเสธเขาและจะมองหน้ากันไม่ติดได้แต่เก็บความรู้สึกที่แอบชอบไว้อยู่ ภายในใจไม่กล้าที่จะพูดออกไปได้แต่มองหญิงสาวมาตลอดสี่ปี