Masukปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มคุ้นเคยของธนินทร์จะดังขึ้น ฟังดูทั้งห่วงและแฝงแววผิดหวัง “เอาหรอ... โอเค งั้นเดี๋ยวเจอกันบนเครื่องนะ” พิมกัดริมฝีปากเบา ๆ ก่อนตอบเพียงสั้น ๆ “ค่ะ...” แล้วกดตัดสาย เธอสูดลมหายใจลึก เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าและรีบเดินขึ้นเครื่อง ทันทีที่ประจำตำแหน่ง ทุกอย่างรอบตัวดูเ
บทที่ 270 การเจอกันครั้งสุดท้าย เมื่อพิมลงมาถึงล็อบบี้โรงแรมตอน 10:30 น. เธอก็พบกับทีมลูกเรือและทีมนักบินที่ยืนรออยู่ แต่สายตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับร่างของน่านน้ำที่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขาดูบวมช้ำอย่างเห็นได้ชัดจากเหตุการณ์เมื่อคืน “พิม” น่านน้ำเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา พิมเหลือบมองทีมลูกเรือที่เร
สุดท้าย... น่านน้ำทำได้เพียงเดินหันหลังกลับไปอย่างเงียบงัน ทิ้งไว้เพียงเงาหลังที่เปื้อนความพ่ายแพ้ และความเจ็บปวดที่บาดลึกในใจของทุกคน โดยเฉพาะพิม เมื่อทุกอย่างสงบลง ธนินทร์ยังคงกอดพิมไว้แน่น เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นในร่างเล็กที่ยังไม่หยุด ธนินทร์ประคองใบหน้าของพิมขึ้นมา มองเข้าไปในดวงตาแดงก่ำที่ยัง
บทที่ 269 สุดจะกลั้น “กรี๊ดดด!! พี่น้ำ!! ปล่อยนะ!” เสียงของพิมดังลั่นด้วยความตกใจ เธอดิ้นรนสุดแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัวและไม่เชื่อว่าเขาจะกล้าทำถึงเพียงนี้ ภาพตรงหน้านั้น... คือจุดแตกของสติทั้งหมด ธนินทร์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบดับวูบลงในพริบตา โทสะที่กักเก็บไว้ทะลักขึ้นจนแทบระเบิด เขาหันขวับกลับม
บทที่ 268 คนในอดีตที่ไม่จบไม่สิ้น “พิม...” เสียงเรียกชื่อแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยอารมณ์คั่งค้าง เขาหยุดอยู่ตรงหน้า ราวกับไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือคนเดียวกับที่เขาเคยรัก “พี่น้ำ...” พิมเสียงสั่น มือที่จับกับมือธนินทร์อยู่คลายออกโดยไม่รู้ตัว ธนินทร์รู้สึกถึงแรงสะดุ้งและแรงสั่นในฝ่ามือ
“หน้าที่ผม... อย่าแย่งผมทำ” เขากล่าวช้า ๆ ชัดถ้อยชัดคำ น้ำเสียงไม่ดังแต่หนักแน่นจนไม่มีช่องให้ปฏิเสธ เขาค่อยๆคลี่มือเธอออกอย่างอ่อนโยน แล้วหยิบบัตรเครดิตของตัวเองออกมาวางลงบนถาดหนังที่พนักงานเตรียมไว้ตรงหน้า จากนั้นเขาหันไปพูดกับพนักงานหญิงคนนั้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เปี่ยมด้วยอำนาจ “Please add th
บทที่ 124 ไอ้สัตว์มึงปล่อย (เรื่องนี้ยอมไมไ่ด้) ธนินทร์ยืนข้างรถSUVสีดำ ร่างสูงใหญ่ตั้งตระหง่านดุจภูผา แสงหน้าจอโทรศัพท์ในมือส่องสว่างใบหน้าคมเข้ม เผยให้เห็นสีหน้าที่บึ้งตึงและดุดัน ดวงตาคมกริบจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวตรงหน้าร้านกาแฟอย่างไม่กะพริบ เสียงตะโกนของแฟนเก่าพิมดังชัดเจน “กลับกรุงเทพฯ พร้อม
บทที่ 126 พิมคนเลว พิมถูกดันเข้ารถอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด เธอทรุดตัวลงบนเบาะด้วยร่างกายที่อ่อนแรง เธอร้องไห้ไม่หยุดเสียงสะอื้นดังขึ้นในความเงียบของห้องโดยสาร "นี่มันอะไร!!" พิมพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน ความรู้สึกผิด และความเสียใจที่ถาโถมเข้ามา ธนินทร์พารถเคลื่อนตัวออ
บทที่ 121 น่านน้ำ หลัวชั่ว น่านน้ำนั่งพิงเก้าอี้ในร้านกาแฟที่นัดไว้กับเธอ เสียงเครื่องบดเมล็ดดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แต่ในอกของเขากลับเต้นระส่ำไม่เป็นท่า มือหนาที่เคยมั่นคงกำแก้วกาแฟจนเหงื่อชื้น เฉกเช่นชายหนุ่มที่เคยเชื่อว่าตนเองคือศูนย์กลางโลก วันนี้กลับรู้สึกเล็กลงอย่างน่าขัน ตลอด37ปีที่ผ่านมา เขา
บทที่ 125 ใครตัวร้าย ใครพระเอก น่านน้ำซวนเซพยายามยันตัวขึ้นจากพื้น เลือดแดงฉานไหลจากมุมปากจนเปื้อนเสื้อผ้า ร่างสูงที่เคยสง่างามกลับยับเยินจนแทบไม่น่าเชื่อว่านี่คือชายคนเดียวกับที่มั่นใจในทุกย่างก้าวมาตลอดชีวิต เขา… ผู้ชายที่โตมากับการได้ทุกสิ่งที่ต้องการมาตลอด 37 ปี —ไม่เคยถูกใครทำให้สิ้นสภาพเช่นน







