ภรรยาตรอมใจ

ภรรยาตรอมใจ

last updateLast Updated : 2025-01-23
By:  พวงชมพูOngoing
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
50Chapters
2.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“คุณคงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมถ้าผมจะให้ลิลินเขานอนค้างที่นี่คืนนี้” กวินภพเอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาและคู่ขาเดินตามหลังมัทนาออกมาจากเรือนใหญ่หลังจากการรับประทานอาหารเย็นสิ้นสุดลง ซึ่งคำถามนั้นทำเอาคนที่ตั้งใจจะเดินหนีภาพบาดตาไปให้ไกลจำต้องหยุดชะงักก่อนจะหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของคำถามอีกครั้งอย่างคนไม่มีทางเลือก

View More

Chapter 1

บทนำ

BRAKKK

"Ma-maaf, Kak. Saya tidak sengaja," ucap Feli pada seorang gadis yang tak sengaja ia tabrak. Selama berjalan gadis itu selalu menunduk membuatnya tak fokus pada jalanan dan menabrak seorang siswa lain di lorong sekolah.

"Hmt," gumam gadis itu yang Feli yakini sebagai kakak kelasnya

"Saya bantu, Kak."

Gadis itu menerima uluran tangan Feli yang ingin membantunya berdiri dari posisi jatuhnya. Pada saat itu pula Feli tak sengaja menatap mata gadis berambut sebahu itu.

Sejenak Feli mematung, dirinya seolah ditarik ke dalam sebuah ruang tiga dimensi yang di sana ia bisa melihat sebuah kejadian. Seorang gadis sedang berusaha menarik sebuah kursi mendekati jendela, Feli tak mengerti apa yang sedang gadis dengan rambut sebahu itu lakukan.

Feli rasa ia sedang berada di sebuah kamar mandi, akan tetapi ia tidak tahu di mana itu. Manik biru laut Feli terbelalak kaget saat gadis berambut sebahu itu telah berdiri di atas kursi dan mengeluarkan sebuah tali tambang dari dalam tasnya.

Gadis itu mengikat tali tambang dengan jendela, dan ujung lainnya ia membuat tali simpul berbentuk lingkaran besar. Feli berlari mendekati gadis itu saat ia memasukkan kepalanya ke dalam lingkaran tali itu.

Feli berusaha untuk berteriak dan menggapai gadis berambut sebahu itu, meski ia tahu jika gadis itu tak akan bisa melihat dan mendengarnya.

"Aakhhh."

Reflek Feli menarik tangannya dari kakak kelas yang ia tabrak tadi, membuat gadis itu menaikkan sebelah alisnya menatap Feli heran.

Kesadaran Feli telah kembali, ia masih berada di lorong sekolah yang sepi.

"Ma-maaf, Kak. Saya pergi duluan!"

Feli segera melangkah meninggalkan gadis itu yang berdiri mematung menatap punggungnya.

"Lupakan! Lupakan Feli! Lupakan!" gumam Feli seorang diri. Saat ini ia melangkahkan kakinya menuju kelas pertamanya di sekolah menengah atas.

Bukan kali pertama Feli melihat hal seperti itu, gadis bermanik biru laut ini memiliki keistimewaan yaitu bisa melihat moment kematian seseorang hanya dengan menatap matanya.

Hal ini telah terjadi berulang kali, sebagian dari mereka meninggal dengan akhir hidup yang bahagia, namun tak sedikit pula Feli melihat peristiwa kematian yang mengenaskan. Bahkan dulu ia pernah berhari-hari menangis dan tak tega menelan sesuap nasi karena melihat kematian tragis dari seorang bocah laki-laki.

Saat ini Feli telah memasuki kelas pertamanya, seperti kebiasaan di sekolah menengah pertama, gadis itu akan berjalan dan mencari bangku paling belakang dan duduk menunduk di sana.

"Hai, namaku Pinkan, siapa namamu?" sapa seorang gadis yang duduk di hadapan Feli.

"Ha-hai, na-namaku Feli," jawab Feli kikuk. Gadis itu tetap menundukkan kepala tak berani menatap mata gadis di hadapannya.

Ia tidak ingin melihat moment kematian teman sekelasnya ini.

"Senang bertemu denganmu, Feli."

Feli hanya mengangguk sebagai jawaban, sementara Pinkan kembali menatap ke depan karena guru telah masuk ke kelas.

Setelah semua siswa duduk manis menatap guru yang sedang berbicara di depan kelas, baru Feli berani mengangkat wajahnya. Gadis itu ikut menatap ke depan kelas dengan telinga yang ia pasang dengan seksama mendengarkan penjelasan guru paruh baya itu yang sedang menjelaskan beberapa hal yang perlu diketahui oleh siswa baru.

"Saatnya kalian maju ke depan dan memperkenalkan diri!" ucap guru yang berjalan menuju mejanya, ia sengaja menyingkir dari depan kelas karena siswa mulai maju satu persatu memperkenalkan diri.

Feli mengusap peluh yang mengalir di pelipisnya, ia sangat takut jika harus memperkenalkan diri di depan kelas. Bukan takut kepada Bapak Guru atau teman-temannya, akan tetapi gadis itu tak sanggup jika harus bersitatap dengan puluhan orang di dalam kelas.

Bayangan kematian mereka, Feli tak sanggup melihat itu. Hal ini membuat gadis itu takut berteman dengan siapapun, karena itu Feli lebih suka duduk di bangku paling belakang agar tidak terlalu mencolok di antara siswa di kelas.

"Felicia Angeline."

"I-iya, Pak."

Gadis itu langsung berjalan ke depan kelas setelah mendengar namanya dipanggil. Feli tidak bisa menolak, akhirnya ia terpaksa berdiri di depan kelas dan memperkenalkan diri.

"Na-nama saya, Felicia. Sa-salam kenal teman-teman semua!" ucap Feli memperkenalkan diri.

Tidak ada tanggapan dari teman-teman sekelasnya, kelas sangat hening tak ada yang bersuara.

"Feli, angkat wajahmu biar teman-temanmu bisa melihat wajahmu!" ucap guru paruh baya itu.

Akan tetapi Feli justru semakin menundukkan kepalanya.

"Ma-maaf, Pak!" ucap Feli.

"Baiklah, kamu boleh mundur!"

Gadis itu berjalan kembali ke meja paling belakang dengan wajah yang masih tertunduk.

"Sepertinya teman kalian Feli adalah gadis pemalu, jangan lupa kalian harus sering-sering mengajaknya mengobrol!" ucap guru laki-laki paruh baya itu yang dijawab anggukan kepala oleh para murid.

Selama pelajaran berlangsung, Feli selalu menundukkan kepalanya.

Waktu berjalan dengan cepat, saat ini bel pulang telah berbunyi bersamaan dengan rintik hujan yang semakin padat menimpa atap membuat suara bergemuruh memenuhi lorong sekolah.

Feli menghela napas malas, di hari pertamanya masuk sekolah ia justru lupa tidak membawa payung ataupun jas hujan.

Gadis itu menatap langit yang gelap tertutup awan hitam, sementara banyak siswa lain yang menerobos hujan dan basah kuyup di perjalanan. Namun tak sedikit pula yang lebih memilih menunggu hujan reda karena tak ingin bersentuhan dengan air hujan yang dingin.

"Feli, kamu tidak membawa jas hujan, ya?" Suara seorang gadis membuat Feli menoleh sejenak. Gadis itu menatap kancing baju Pinkan yang baru saja berdiri di hadapannya, ia tak berani menatap mata gadis berambut ikal itu.

"I-iya, aku lupa tidak bawa," jawab Feli.

"Kamu pulang naik apa?"

"A-aku membawa sepeda."

"Wah, rumahmu dekat, ya? Kalau aku dijemput, itu papaku sudah datang. Kamu mau ikut sekalian aku antar ke rumahmu!" ajak Pinkan yang disambut gelengan kepala oleh Feli.

"Terima kasih untuk tawarannya, tetapi aku akan menunggu hujan reda saja," ucap Feli menolak dengan halus.

Akhirnya Pinkan masuk ke mobil orang tuanya yang telah terparkir di halaman sekolah. Gadis berambut ikal itu telah pergi, saat ini Feli tinggal sendirian bersama beberapa siswa lain yang masih menunggu hujan reda. Namun Feli tidak mengenal mereka dan tidak ingin berkenalan dengan mereka.

Gadis itu merasa kedinginan membuatnya ingin pergi ke kamar mandi, Feli berjalan perlahan menuju kamar mandi di ujung koridor ini.

Awan mendung membuat koridor panjang ini terlihat gelap ditambah hujan deras membuat suasana koridor sedikit menakutkan bagi Feli.

Ceklek

GRUSAKK

"Aakhhhh," teriak Feli saat melihat peristiwa di depan matanya.

"Ada apa?" seorang laki-laki yang mendengar teriakan Feli berlari ke arahnya.

"Mayat!"

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
50 Chapters
บทนำ
“ผมไม่แต่ง!” เสียงกึกก้องของ กวินภพ มลทนาพร ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลมลทนาพรตระกูลเก่าแก่ที่ใครต่างก็รู้จักกันดีในฐานะตระกูลของเจ้าหลวงผู้ดีเก่าที่ถูกสืบทอดมายังรุ่นต่อรุ่น ดังขึ้นกลางห้องโถงใหญ่ภายในบ้าน ทันทีที่ได้รับทราบถึงพินัยกรรมของเจ้าสัวไกรวิทย์ มลทนาพร ผู้เป็นปู่ที่เพิ่งจะล่วงลับไปเมื่อไม่กี่วันก่อนจากทนายประจำตระกูลที่เริ่มต้นอ่านพินัยกรรมมานานร่วมหนึ่งชั่วโมงด้วยตัวเอง ซึ่งแน่นอนว่าข้อความในพินัยกรรมนั้นต่างสร้างความตกใจให้กับเหล่าบรรดาญาติที่เดินทางมาร่วมฟังการเปิดพินัยกรรมในวันนี้เป็นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับกวินภพ ผู้เป็นหลานชายเพียงคนเดียวของผู้ลาลับ ที่เพิ่งกลับจากอังกฤษเมื่อไม่กี่วันก่อน ชายหนุ่มยอมรับได้ทุกอย่างที่ถูกเขียนเอาไว้ในพินัยกรรม ที่ใคร ๆ ต่างก็พากันให้ความสนใจกับมัน เว้นก็แต่คำสั่งเสียสุดท้ายของผู้เป็นปู่ ที่บังคับให้เขาแต่งงานกับสาวใช้ภายในบ้าน ผู้หญิงที่เขาเกลียดเสียยิ่งกว่าอะไรคนนั้น! เพียงเพราะอยากจะตอบแทนที่พ่อกับแม่ของหล่อนเคยเอาตัวเองเข้ามาเสี่ยงช่วยชีวิตของท่านเอาไว้ ก่อนที่คนพวกนั้นจะถูกศัตรูของท่านสั่งคนไป
Read more
บทที่ 1 ไม่ยอมรับ
“เธอทำบ้าอะไรกับปู่ฉันห๊ะยัยกาฝาก!” เสียงเข้มตวาดถามทันทีที่พบหญิงสาวที่เขากำลังตามหาอยู่ที่ศาลาท่าน้ำ ที่เธอมักจะชอบพาปู่ของเขาออกมานั่งเล่นอยู่บ่อย ๆ ตั้งแต่จำความได้ชายหนุ่มเลือกที่จะไม่ถามเปล่า แต่เขายังกระชากต้นแขนแม่ตัวดีให้ลุกขึ้นมาเผชิญหน้ากันอย่างรุนแรง ให้สาสมกับความโกรธทั้งหมดที่เขากำลังมีต่อเธอ “นี่มันเกิดอะไรขึ้นคะคุณวิน! มัทเจ็บค่ะ” มัทนา ดวงใจ สาวใช้ที่ทำหน้าที่ดูแลเจ้าสัวไกรวิทย์เอ่ยขึ้นอย่างตกใจ เมื่อจู่ ๆ หลานชายเพียงคนเดียวของผู้ที่มีพระคุณของเธอก็เดินตรงเข้ามาตวาดใส่หน้ากัน ทั้ง ๆ ที่น้อยครั้งมากที่เขาจะเข้ามาพูดคุยกับสาวใช้ต่ำต้อยในบ้านอย่างเธอ เรื่องราวทั้งหมดมันเกิดขึ้นตอนที่เธอมีอายุได้เพียงแค่เจ็ดขวบ จากเด็กสาวธรรมดา ๆ คนหนึ่งที่เติบโตมาจากพ่อกับแม่ที่ทำงานเป็นชาวประมงธรรมดาหาเช้ากินค่ำ แต่แล้วจู่ ๆ วันหนึ่งพ่อและแม่ของเธอบังเอิญเข้าไปช่วยเหลือเจ้าสัวไกรวิทย์ที่ถูกลอบยิงจนได้รับบาดเจ็บเข้า ซึ่งเหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้พวกมันย้อนกลับมาจัดการกับพวกท่านทีหลัง เหลือไว้เพียงแต่เด็กสาววัยเจ็ดขวบที่หลบซ่อนอยู่ในโอ่งใบเล็ก ก่อนจะถูกชายชราที่เ
Read more
บทที่ 2 เกลียดชัง
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะตั้งรับการกระทำคาดคั้นของคนใจร้ายตรงหน้าคนนี้ได้อย่างไร ในเมื่อเขาได้ตัดสินไปแล้วว่าเธอคือคนผิด โดยไม่ยอมเปิดโอกาสให้เธอได้แก้ต่างหรืออธิบายอะไรออกไปเลยแม้แต่คำเดียว ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติไปแล้วที่เขาจะตีหน้ากันอย่างที่พูดออกมาทั้งหมด“มัทไม่ทราบจริง ๆ ค่ะคุณวิน มัทไม่รู้เรื่องพินัยกรรมของคุณท่านจริง ๆ นะคะคุณผู้หญิง” ต่อให้กวินภพคาดคั้นแค่ไหนหญิงสาวก็ยังจะขอยืนยันคำเดิมว่าเธอไม่เคยรู้เรื่องพินัยกรรมของเจ้าสัวไกรวิทย์มาก่อน ไม่รู้เลยสักนิดว่าผู้มีพระคุณของตัวเองจะเขียนพินัยกรรมแบบนั้นขึ้นมา เพราะว่าท่านไม่เคยบอกหรือพูดอะไรเกี่ยวกับมันให้เธอได้รับรู้เลยแม้แต่คำเดียว“เธอจะไม่รู้ได้ยังไง ในเมื่อเธอเป็นคนเดียวที่อยู่กับปู่ของฉันจนวันสุดท้ายของท่าน นี่คงจะไปเป่าหูท่านก่อนตายสิใช่ไหม ท่านถึงได้สั่งให้ฉันแต่งงานด้วยแบบนี้ หน้าด้าน! ไร้ยางอาย!” คำด่าทอที่รุนแรงไม่ต่างอะไรกับการถูกน้ำกรดร้อน ๆ สาดใส่หน้ากันนั้น ทำให้คนฟังปวดหนึบที่อกข้างซ้ายขึ้นมาอย่างหักห้ามไม่อยู่มัทนาจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสายตาเจ็บปวดกับคำสบประมาทที่เขามอบให้กัน ทั้ง ๆ ที่เธอเองก็ตกใจกับเรื่องตรง
Read more
บทที่ 3 กล่ำกลืน
สุดท้ายสิ่งที่ทำได้ดีที่สุดตอนนี้คือบอกกับตัวเองให้เข้มแข็งให้มากขึ้น และพยายามทำทุก ๆ อย่างเพื่อที่จะได้ก้าวข้ามผ่านช่วงเวลาเลวร้ายนี้ไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ภายใต้อุณหภูมิห้องสวีทสุดหรูชั้นบนสุดที่เย็นเฉียบกำลังปรากฏร่างของชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังแลกรัดกันอย่างสนุกสุดเหวี่ยงอยู่บนเตียงคิงไซส์กันอย่างไม่มีใครยอมใครเหงื่อหยดแล้วหยดเล่าร่วงไหลอาบแก้มสากยามเมื่อสะโพกหนาขยับเข้าออกอย่างเป็นจังหวะตามแรงปรารถนาที่มีต่อนางแมวยั่วสวาทใต้ร่าง ซึ่งอีกฝ่ายก็ตอบสนองด้วยการแอ่นกายยืนหยัดต้อนรับสัมผัสอันเร่าร้อนอย่างเต็มใจกลับไปพร้อม ๆ กับเสียงร้องครวญครางของทั้งคู่ที่ดังไม่หยุดหย่อนมาตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านพ้นมาไม่นานกวินภพผละตัวออกห่างจาก ลิลิน สุทธิดำรงราช คู่ขาสาวสวยดีกรีนางแบบระดับแถวหน้าของวงการที่เขาโทร.เรียกให้เจ้าหล่อนมาหาที่คอนโดฯ ทันทีที่ภารกิจบนเตียงอันเร่าร้อนที่กินเวลายาวนานถึงสองชั่วโมงเต็มระหว่างเขาและเธอสิ้นสุดลงชายหนุ่มค่อย ๆ บรรจงถอดถุงยางอนามัยยี่ห้อดังกลิ่นโปรด ที่เขาไม่เคยที่จะไม่ใช้มันทุกครั้งออกจากกายก่อนจะโยนมันทิ้งที่ขยะข้างเตียงอย่างไม่สนใจใยดีพร้อม ๆ กับเซ็นเ
Read more
บทที่ 4 สะใจ
“ป้าแจ่ม มัทนอนไม่หลับจ้ะ เลยออกมานั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย” ต่อให้ไม่มีเรื่องให้ต้องคิด ไม่ว่ายังไงเธอก็คงไม่สามารถข่มตาให้หลับลงไปได้ง่าย ๆ อยู่ดี เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้มันจะมีผลต่อชีวิตทั้งชีวิตของเธอไปอีกนานเท่านานเลยก็ว่าได้ มันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เลยที่จู่ ๆ เธอจะต้องไปแต่งงานกับผู้ชายที่เกลียดเธอเสียยิ่งกว่ากิ้งกือไส้เดือนเอาอย่างนั้น ไม่ใช่เลยสักนิด! “กำลังคิดเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้อยู่ล่ะสิ อย่าไปคิดมากให้มันปวดหัวไปเลยมัทเอ๊ย! อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด เรื่องบางเรื่องเราก็ห้ามไม่ให้มันเกิดขึ้นมาได้หรอก”หัวหน้าแม่บ้านผู้สูงวัยเอ่ยบอกก่อนจะลูบหัวหญิงสาวที่ตนเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก ๆ รักเสมือนกับลูกคนหนึ่ง หวงแหนเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดด้วยท่าทางอ่อนโยน ไม่แปลกเลยที่นางจะออกโรงปกป้องและให้กำลังใจในยามที่มัทนาไม่เหลือใครเป็นที่พึ่งเฉกเช่นตอนนี้ เพราะเมื่อก่อนมักจะมีท่านเจ้าสัวไกรวิทย์คอยดูแลและปกป้องหญิงสาว แต่ตอนนี้เมื่อท่านไม่อยู่แล้วหน้าที่ที่ว่าเธอเองก็คงต้องสานต่อเพื่อให้ท่านได้จากไปอย่างสงบโดยไม่ต้องติดห่วงมัทนาอีกต่อไป “มัทไม่เข้าใจเลยจ
Read more
บทที่ 5 ข้อเสนอ
สัญญาข้อตกลงนายกวินภพ มลทนาพร ยินดีที่จะแต่งงานกับนางสาวมัทนา ดวงใจ ตามเงื่อนไขดังต่อไปนี้ ทั้งสองจะแต่งงานและจดทะเบียนสมรสกันตามที่พินัยกรรมระบุ ต่อหน้าคนอื่นทั้งคู่จะต้องแสดงความรักต่อกันเฉกเช่นสามีภรรยาทั่วไป นายกวินภพ มลทนาพร มีสิทธิ์ใช้ชีวิตตามปกติ และนางสาวมัทนา ดวงใจ ก็ไม่มีสิทธิ์เข้าไปก้าวก่าย รวมไปถึงนายกวินภพเองก็ไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่งเกี่ยวเรื่องส่วนตัวกับนางสาวมัทนาด้วยเช่นกัน ทั้งคู่จะใช้จ่ายภายใต้การดูแลและเห็นชอบจากนางลัดดาวัลย์ มลทนาพร เท่านั้น นางสาวมัทนา ดวงใจ มีสิทธิ์เข้าไปทำงานที่บริษัทเอสเจกรุ๊ป ในตำแหน่งรองประธานผู้บริหารตามที่ข้อความในพินัยกรรมได้ระบุ แต่จะไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจทุก ๆ เรื่องเกี่ยวกับธุรกิจ ไม่ว่าจะกรณีไหนก็ตามที ทั้งสองจะต้องย้ายไปอยู่บ้านหลังเล็กตามที่พินัยกรรมระบุ แต่จะต้องแยกห้องนอน และเป็นเพียงเพื่อนร่วมบ้านที่ดีต่อกันเท่านั้น ทั้งคู่ต้องปิดเรื่องนี้เป็นความลับ ห้ามให้บุคคลภายนอกรู้อย่างเด็ดขาด หากใครผิดกฏต้องยอมยกสมบัติให้อีกฝ่ายอย่างไม่มีเงื่อนไข ทั้งสองสามารถหย่าจากกันได้ก็ต่อเมื่อแต่งงานกันแล้วหนึ่งปี และฝ่ายที่ขอหย่าจะต้องคืนสมบัติให
Read more
บทที่ 6 แสนห่วง
“ใช่ครับ พอดีว่าผมพาว่าที่เจ้าสาวมาเลือกชุดแต่งงาน ถ้ายังไงฝากคุณช่วยเลือกชุดที่เหมาะสมกับเธอให้หน่อย งานแต่งแบบเรียบง่าย ไม่หวือหวาตามสถานะของเจ้าสาว” เขาตอบและจงใจเชือดเฉือนกันด้วยการกดย้ำสถานะอันต่ำต้อยให้อีกคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลกันเท่าไรได้ยิน ก่อนจะเดินไปอีกด้านเพื่อเลือกชุดเจ้าบ่าวให้กับตัวเองโดยไม่คิดที่จะหันกลับมาสนใจกับอะไรข้างหลังอีกเลย “มาเลยค่ะคุณน้อง เดี๋ยวพี่เลือกให้ รับรองว่าคุณน้องจะต้องเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดแน่นอน แต่ว่าก็ว่าเถอะนะคะ คุณน้องนี่โชคดีจังที่ได้เป็นเจ้าสาวของทายาทพันล้าน งานนี้สาว ๆ ทั้งประเทศคงร้องไห้กันหนักมากแน่ ๆ ยังไงพี่ต้องขอแสดงความยินดีล่วงหน้าด้วยเลยนะคะ” ประโยคยินดีจากเจ้าของร้านที่มัทนาเพิ่งจะมารู้เอาทีหลังว่าชื่อ ‘เจ๊ตาล’ ทำให้เธออยากจะบอกอีกฝ่ายกลับไปเหลือเกิน ว่าเธอพร้อมเสียสละจุดที่ยืนอยู่ให้กับหญิงสาวคนไหนก็ได้ทุกเวลา หากนั่นมันเป็นสิ่งที่เธอทำได้จริงล่ะก็ มัทนาตัดสินใจเลือกชุดแต่งงานอยู่นานจนกระทั่งหญิงสาวไปถูกใจเข้ากับชุด ๆ หนึ่งซึ่งเจ๊ตาลเจ้าของร้านก็ไม่รีรอที่จะจับหญิงสาวไปลองก่อนจะช่วยแต่งหน้าทำผมให้เข้าชุด
Read more
บทที่ 7 ไม่น่ารัก
กวินภพขับรถคันหรูของตัวเองมาจนถึงผับแห่งหนึ่งตามที่ได้นัดเจอกับคู่ขาของตัวเองเอาไว้ ชายหนุ่มพยายามดับอารมณ์คุกรุ่นของตัวเองด้วยการใช้น้ำเมาเป็นตัวช่วย โดยมีลิลินคอยบริการให้อยู่ไม่ห่างตัวไปไหนทว่าภายในใจของเขากลับเอาแต่คิดเรื่องของผู้หญิงอีกคนไม่ยอมหยุด จนกระทั่งทนต่ออารมณ์บ้า ๆ ของตัวเองไม่ไหวจึงขอตัวมาเข้าห้องน้ำ และโทร.กลับไปที่บ้านเพื่อถามอะไรบางอย่างจากคนที่นั่น “นี่ฉันเองกวินภพ มัทนากลับถึงบ้านหรือยัง” ยิ่งถามก็ยิ่งหงุดหงิดตัวเองว่าทำไมต้องไปเป็นห่วงเป็นใยผู้หญิงคนนั้นด้วย ไม่เข้าใจตัวเองในตอนนี้เอาเสียเลย ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นฝ่ายทิ้งเธอมา แต่ทำไมในใจมันถึงได้ว้าวุ่นชอบกล “ยังไม่เห็นเลยค่ะคุณวิน แล้วนี่ยัย เอ่อ…คุณมัทไม่ได้อยู่กับคุณวินหรอกเหรอคะ” คำตอบจากสาวใช้ทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้วหม่นก่อนจะก้มมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองเหมือนคนกำลังใช้ความคิด นี่มันผ่านมาตั้งครึ่งชั่วโมงแล้ว ป่านนี้เธอควรต้องถึงบ้านแล้ว แต่ทำไมยังไม่ถึงอีก “ช่างเถอะ แค่นี้นะ” เสียงสบถดังตอบก่อนจะกดวางสายและหมุนตัวเดินกลับเข้าไปหาคู่ขาของตัวเองอีกครั้ง พร้อมกับใบหน้าที่เคร่งเครียด
Read more
บทที่ 8 ทางผ่าน
“แม่รอจะคุยกับเราน่ะสิ แล้วนี่เรากับมัทนาหายไปไหนกันมาทั้งวัน” ผู้เป็นแม่ตอบพร้อมทั้งจ้องมองพ่อลูกชายตัวดีที่หลังจากประกาศถึงเรื่องงานแต่งงานแล้วก็แอบลากเอาตัวมัทนาหายไปถึงครึ่งค่อนวันไม่ยอมบอกกล่าวกันให้รู้ล่วงหน้า ลำพังกวินภพเองเธอไม่ค่อยจะห่วงสักเท่าไร แต่กับมัทนานี่สิที่น่าเป็นห่วงกว่าใคร ๆ “ผมพาแม่คนดีของคุณแม่ออกไปจัดการเรื่องชุดกับของชำร่วยมาครับ” กวินภพตอบไปตามความจริง ก่อนจะจ้องมองผู้เป็นแม่ด้วยสายตาจริงจัง “เราแน่ใจแล้วใช่ไหมว่าอยากทำแบบนี้ บอกตามตรงเลยนะแม่ไม่เห็นด้วยกับคุณปู่ของเราเลยที่จะให้ลูกกับมัทนาแต่งงานกัน” คำพูดตรง ๆ ที่ไม่คิดจะอ้อมค้อมจากผู้เป็นแม่ที่ดังขึ้นทำเอากวินภพขมวดคิ้วหม่นอย่างคนเก็บความสงสัยเอาไว้ไม่อยู่ เขาคิดว่าผู้เป็นแม่จะเห็นชอบกับเรื่องนี้เสียด้วยซ้ำ เพราะอีกฝ่ายทั้งรักและหลงมัทนายิ่งกว่าอะไรทั้งหมด “ทำไมล่ะครับหรือแม่รังเกียจที่มัทนาเป็นแค่คนใช้ในบ้าน” “เปล่าเลยวิน ตรงกันข้ามสิไม่ว่า แม่เลี้ยงมัทนามากับมือ ทั้งรักทั้งหวงเสียยิ่งกว่าใคร ๆ และแม่ก็รู้ว่าลูกไม่ค่อยจะชอบเธอสักเท่าไร คนไม่ได้รักไม่ได้ชอบจู่
Read more
บทที่ 9 ห้ามรู้สึก
“รู้อะไรไหมมัทนา...ยิ่งฉันรู้ว่าเธอเกลียดหรือว่าไม่ชอบอะไรฉันก็ยิ่งอยากจะทำแบบนั้นกับเธอมากเท่านั้น เพราะฉะนั้นทำใจซะว่ายังไงคืนนี้เธอต้องนอนร่วมเตียงกับคนที่เธอเกลียดไปจนถึงเช้า แล้วหลังจากพรุ่งนี้ไปฉันจะไม่ยุ่งวุ่นวายกับเธออีกเลย เราสองคนจะอยู่ด้วยกันในฐานะสามีภรรยาก็ต่อเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่นเท่านั้น หลังจากนั้น...ก็ต่างคนต่างอยู่ไปจนกว่าจะครบกำหนดหนึ่งปีตามที่พินัยกรรมกำหนดจำเอาไว้!” กวินภพกระซิบประโยคร้ายกาจแนบชิบใบหูเล็ก ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปปิดโคมไฟทำเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น ต่างจากมัทนาที่เริ่มจะหายใจไม่สะดวกเข้าไปทุกชั่วขณะที่ต้องนอนตัวแข็งในอ้อมกอดของคนที่ตราหน้าว่าเกลียดเธอตั้งแต่แรกเห็นแต่ครั้นพอเธอเริ่มขยับอ้อมกอดของคนบ้าอำนาจก็ดูเหมือนจะยิ่งบีบรัดกันมากยิ่งขึ้นเข้าไปอีก ราวกับเขาจะแกล้งกันไม่มีผิด สุดท้ายเมื่อทำอะไรไม่ได้หญิงสาวจึงผ่อนลมหายใจเข้าออกช้า ๆ และพยายามข่มตาจนกระทั่งเผลอหลับไปในที่สุด เป็นกวินภพเสียเองที่นอนไม่หลับ ชายหนุ่มกำลังเพ่งมองใบหน้าอ่อนหวานในอ้อมแขนที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่ใกล้แค่เอื้อมท่ามกลางความมืดยิ่งยามเมื่อร่างอ้อนแอ้นซ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status