หน้าหลัก / โรแมนติก / ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง / บทที่ 3 มุมมองของครองขวัญ

แชร์

บทที่ 3 มุมมองของครองขวัญ

ผู้เขียน: แคลร์ รี
ฉันอยากอยู่บ้านมากกว่า

ร่างกายของฉันรู้สึกหนักอึ้งและว่างเปล่าไปหมด คำพูดของคุณหมอยังคงดังก้องอยู่ในหัวไม่หยุด ดวงตาร้อนผ่าวด้วยความเหนื่อยล้า

ทุกครั้งที่หลับตา ภาพภาคินหันหลังให้ฉันหลังจากได้ยินคำพูดของคุณหมอก็ผุดขึ้นมาในหัว...

ก่อนหน้านี้ในวันเดียวกัน ผู้ช่วยของภาคินส่งข้อความมาเตือนฉันว่า

“คุณจำเป็นต้องเข้าร่วมงานกาล่าของมูลนิธิดำรงวัฒน์ค่ะ”

พูดอีกอย่างก็คือ ฉันต้องไปร่วมงานนี้ ไม่ว่าภาคินจะไปด้วยหรือไม่ก็ตาม

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ฉันถูกสอนเสมอว่าภรรยาที่ดีต้องไปร่วมงานสำคัญต่าง ๆ ดังนั้นฉันจึงแต่งตัว แต่งหน้าบาง ๆ แล้วออกไปร่วมงานตามหน้าที่

แต่ทันทีที่ก้าวเข้าไปในงานกาล่า ฉันก็รู้สึกเสียใจที่ตัดสินใจมา

เหล่าช่างภาพแทบไม่ชายตามองฉันเลยตอนก้าวลงจากรถ กล้องของพวกเขาเบนผ่านฉันไปจับจ้องผู้หญิงคนหนึ่งในชุดสีแดงแทน ทุกคนต่างตะโกนเรียกชื่อเธอ ขณะที่แสงแฟลชสว่างวาบขึ้นไม่หยุด

ก็ฉันเป็นแค่ครองขวัญ มณีวงศ์เท่านั้นเอง หากภาคินมาร่วมงานกับฉันด้วย ทุกอย่างคงแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

ภายในห้องจัดเลี้ยง โคมไฟระย้าสีทองสาดแสงนวลอบอุ่นไปทั่วบริเวณ ผู้คนต่างพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน เสียงแก้วแชมเปญกระทบกันเป็นระยะ เคล้าคลอไปกับเสียงไวโอลินที่บรรเลงอย่างแผ่วเบา

หากเป็นคืนอื่น บรรยากาศเช่นนี้คงงดงามไม่น้อย แต่สำหรับคืนนี้ ฉันกลับรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

“ครองขวัญที่รัก!” คุณวรรณาเอ่ยทักพลางเดินเข้ามาหา ก่อนทำท่าจูบทักทายข้างแก้มฉัน “ดีใจที่ได้เจอคุณนะคะ”

“ชุดสวยจังเลยค่ะคุณครองขวัญ” ผู้หญิงอีกคนเอ่ยชม แต่สายตาของเธอกลับมองเลยผ่านฉันไป ราวกับกำลังมองหาใครสักคนที่น่าสนใจกว่า

“อ้าว แล้วคุณภาคินไม่ได้มาด้วยเหรอคะ” คุณวรรณาถาม

คำถามนั้นทำให้ฉันเจ็บแปลบราวกับถูกผึ้งนับร้อยตัวรุมต่อย

“เขาติดประชุมจนดึกน่ะค่ะ” ฉันตอบพลางฝืนยิ้ม

หากว่ากันตามจริง สิ่งที่ฉันพูดก็ไม่ได้โกหก

ฉันเดินเลี่ยงไปยังมุมเงียบ ๆ แห่งหนึ่ง มือกำแก้วน้ำที่ถืออยู่เพียงใบเดียวไว้แน่น ขณะที่คำพูดของคุณหมอยังคงวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“มีพังผืดเป็นบริเวณกว้าง” “โอกาสน้อยมาก”

ท้องของฉันปั่นป่วนจนรู้สึกมวนเกร็งไปหมด

ภรรยาแบบไหนกันที่แม้แต่ลูกสักคนก็ยังมีให้สามีไม่ได้ ฉันเคยจินตนาการมาตลอดว่าการมีลูกจะทำให้ภาคินมีความสุข บางทีอาจทำให้เขากลับมารักฉันอีกครั้งด้วยซ้ำ...

หญิงสาวสองคนเดินผ่านมาในชุดราตรีประดับเลื่อมระยิบระยับสะดุดตา

“คุณครองขวัญใช่ไหมคะ” หนึ่งในนั้นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสดใส

“ใช่ค่ะ” ฉันตอบ

“ฉันชอบการแต่งตัวสไตล์... มินิมอลของคุณจังเลยค่ะ” เธอกล่าวอย่างสุภาพ แต่สายตากลับกวาดมองชุดราตรีเรียบ ๆ ของฉันอย่างไม่ค่อยชื่นชมเท่าไร “ดูเรียบง่ายมาก แล้วก็... ไม่หวือหวาดีค่ะ” เธอเสริม

เพื่อนของเธอพยักหน้าด้วยแววตาเห็นอกเห็นใจ “คงลำบากน่าดูเลยนะคะที่ต้องแต่งตัวมาร่วมงานแบบนี้ตามลำพัง”

ทั้งคู่เดินจากไปก่อนที่ฉันจะทันได้ตอบอะไร และต่อให้พวกเธอยังอยู่ ฉันจะพูดอะไรได้อีกล่ะ ภายในใจฉันรู้สึกราวกับกำลังพังทลายลงทีละน้อย

ก่อนที่ฉันจะทันตั้งสติ เสียงอึกทึกและเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นเต้นก็ดังขึ้นทั่วห้องอย่างกะทันหัน ดึงดูดความสนใจของฉันไปทันที

เสียงชัตเตอร์กล้องที่ดังรัวไม่หยุด

เสียงกระซิบกระซาบและเสียงอุทานด้วยความตกตะลึง

บรรยากาศภายในงานเปลี่ยนไปทันที ราวกับมีบุคคลพิเศษปรากฏตัวขึ้น

ฉันหันไปตามต้นเสียง แล้วก็เห็นเธอคนนั้น... เอมิกา สุวรรณรักษ์

เธอเดินเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงราวกับเป็นเจ้าของสถานที่ สวมชุดราตรีสีทองที่แนบไปกับรูปร่างอันงดงาม เส้นผมสีบลอนด์น้ำผึ้งดัดเป็นลอนอ่อน ๆ ทิ้งตัวล้อมกรอบใบหน้าที่กล้องทุกตัวต่างหลงรักและผู้คนทั่วโลกต่างชื่นชม

เอมิกาไม่ได้เพียงแค่เดินเข้ามาในห้อง แต่ราวกับเธอเข้ามาครอบครองพื้นที่แห่งนี้ทั้งหมด

เสียงชัตเตอร์กล้องดังรัวถี่จนแสงแฟลชส่องประกายระยิบระยับไปทั่ว ผู้คนต่างขยับหลีกทางให้เธอเดินผ่าน ราวกับกำลังต้อนรับเชื้อพระวงศ์ และหากจะเปรียบเช่นนั้น เอมิกา สุวรรณรักษ์ก็คงไม่ต่างจากเจ้าหญิงผู้โด่งดังทั้งในประเทศและระดับโลก

ผู้คนต่างกรูกันเข้าไปหาเธอในทันที

“เอมิกา! ทางนี้ค่ะ!”

“คุณสวยมากเลยค่ะ!” ใครบางคนตะโกนขึ้นอย่างตื่นเต้น

“ฉันชอบหนังเรื่องล่าสุดของคุณมากเลยค่ะ! สุดยอดจริง ๆ!”

“พระเจ้าช่วย! ตัวจริงเสียงจริงเลย!”

“ตัวจริงสวยกว่าในรูปอีก!”

ฉันเคยเห็นรูปถ่ายของเอมิกา เคยอ่านบทความเกี่ยวกับเธอ และรู้ดีว่าเธอเป็นอดีตคนรักของภาคิน แต่ไม่มีสิ่งใดเตรียมใจฉันให้พร้อมรับมือกับผู้หญิงตัวจริงที่ยืนอยู่ตรงหน้าได้เลย เธอทั้งงดงามจนแทบลืมหายใจและโดดเด่นสะดุดตาเสียจนฉันรู้สึกราวกับตัวเองไม่มีตัวตน

เธอเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจและเปล่งประกายเจิดจรัส ซึ่งล้วนเป็นสิ่งที่ฉันไม่มี

ฉันยังจำครั้งแรกที่ได้ยินชื่อของเธอเมื่อหลายปีก่อนได้ดี จำได้ว่าคืนนั้นฉันนั่งอยู่บนเตียงจนดึกดื่น ก่อนจะพิมพ์ชื่อ ‘เอมิกา สุวรรณรักษ์’ ลงในช่องค้นหาออนไลน์

สิ่งที่ปรากฏขึ้นทำให้ฉันตกตะลึง ทั้งภาพถ่ายบนพรมแดง รางวัลด้านการแสดงที่เธอได้รับ และชีวิตอันหรูหราของเธอ

และบนเว็บไซต์ข่าวซุบซิบแห่งหนึ่งก็มีข้อความว่า ‘ลือสนั่น! เอมิกา สุวรรณรักษ์ กำลังคบหากับภาคิน ดำรงวัฒน์ ทายาทตระกูลนักธุรกิจ’

ตอนนั้นฉันรีบปิดแล็ปท็อปทันที และไม่เคยค้นหาชื่อเธอทางอินเทอร์เน็ตอีกเลย

คืนนี้เอมิกาดูสวยยิ่งกว่าในรูปถ่ายเหล่านั้นเสียอีก

ฉันกลืนน้ำลายลงคอ พยายามฝืนตัวเองไม่ให้หดเล็กลงจนแทบจมหายไปกับพื้น

แต่ที่ทำให้ฉันประหลาดใจก็คือ เธอกลับเดินตรงมาหา พร้อมจ้องมองฉันด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออกว่าเธอกำลังรู้สึกอย่างไร อยากรู้อยากเห็นหรือแค่รู้สึกขบขันกันแน่

“สวัสดีค่ะ” เธอเอ่ยทักเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับแพรไหม “คุณดู... สบาย ๆ ดีนะคะ”

สบาย ๆ อย่างนั้นเหรอ ไม่ใช่สวย ไม่ใช่งดงาม แต่เป็นสบาย ๆ

“ขอบคุณค่ะ” ฉันตอบเสียงแผ่ว

เธอส่งยิ้มให้ฉัน เป็นรอยยิ้มแบบที่เหล่าคนดังมักส่งให้กล้อง ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีจนดูสมบูรณ์แบบ พระเจ้าช่วย แม้แต่ฟันของเธอก็ยังเรียงสวยไร้ที่ติ

“คุณเป็นภรรยาของภาคินใช่ไหมคะ”

“ใช่ค่ะ” ฉันตอบเบา ๆ

เธอยังคงยิ้ม “แล้วคุณชื่ออะไรเหรอคะคนสวย”

“ฉันชื่อครองขวัญค่ะ” ฉันตอบ

ดวงตาสีเขียวสดใสของเอมิกากวาดมองฉันตั้งแต่ใบหน้าไล่ลงไปจนถึงปลายเท้า ก่อนจะเลื่อนสายตากลับขึ้นมาอีกครั้ง

เธอส่ายหน้าอย่างไม่ประทับใจนัก ก่อนจะเผยรอยยิ้มอย่างผู้เหนือกว่า ราวกับมั่นใจว่าตัวเองเป็นฝ่ายชนะไปแล้ว

“เอาเป็นว่า” เธอเอ่ยพลางเอียงศีรษะ “ยินดีที่ได้รู้จักนะคะครองขวัญ”

แต่มันไม่ได้ฟังดูน่ายินดีเลยสักนิด และน้ำเสียงของเธอก็บอกทุกอย่างชัดเจน

ก่อนที่ฉันจะทันได้ตอบอะไร ผู้หญิงคนหนึ่งที่ประโคมน้ำหอมจนกลิ่นฟุ้งก็เดินเข้ามาหาเราพร้อมรอยยิ้มสดใส

“อ้าว ครองขวัญ!” เธออุทาน “แต่งงานกันมาห้าปีแล้วใช่ไหมจ๊ะ วิเศษจริง ๆ เลย! ตายจริง เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน”

ฉันทำได้เพียงพยักหน้าอย่างกระอักกระอ่วน

เอมิกาหันมามองฉันพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ราวกับรู้ดีว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะอย่างชอบอกชอบใจ

“อาณาจักรธุรกิจตระกูลดำรงวัฒน์ก็คงต้องการทายาทในเร็ว ๆ นี้แล้วใช่ไหมล่ะจ๊ะ”

ฉันรู้สึกใจหายวาบ หากเธอสังเกตเห็นความอึดอัดของฉัน ก็ดูเหมือนจะไม่ได้แสดงท่าทีรับรู้อะไรเลย

เธอยังคงพูดต่ออย่างไม่ปรานี “ครองขวัญจ๊ะ แล้วเมื่อไรพวกเราจะได้ยินข่าวดีสักทีล่ะ”

เอมิกาค่อย ๆ หันมามองฉัน ริมฝีปากคลี่ยิ้มอ่อนหวานที่แฝงไปด้วยพิษร้าย

“นั่นสิคะครองขวัญ” เธอเอ่ยเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงแสร้งทำเป็นไร้เดียงสา “เมื่อไรกันคะ”

คำถามนั้นกรีดลึกลงไปในใจราวกับคมมีด ฉันรู้สึกเหมือนผนังห้องกำลังบีบเข้ามาจากทุกทิศทาง ฉันต้องการอากาศหายใจอย่างสิ้นหวัง

“ฉัน... ฉันขอตัวก่อนนะคะ” ฉันพูดพลางถอยหลังออกมา

“เป็นอะไรไปหรือเปล่าจ๊ะ” ผู้หญิงคนนั้นถามด้วยรอยยิ้ม โดยไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น

เอมิกามองตามฉันด้วยแววตาขบขัน ขณะที่ฉันรีบเดินหนีออกมา ก่อนที่น้ำตาซึ่งกำลังเอ่อล้นจะเผยความรู้สึกที่พยายามซ่อนเอาไว้

ฉันเดินมาถึงทางเดินเงียบ ๆ ใกล้ห้องน้ำแห่งหนึ่ง ก่อนจะเอนหลังพิงผนังเย็น ๆ แล้วปล่อยให้น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ไหลรินลงมาตามแก้มในที่สุด

ความจริงข้อนี้เจ็บปวดกว่าสิ่งใดทั้งหมด ฉันมีลูกไม่ได้ ไม่อาจมอบทายาทที่ภาคินปรารถนาให้เขาได้

และเอมิกา... เอมิกาทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง

ฉันยกมือขึ้นกุมหน้าอก หวังว่าหัวใจที่กำลังเต้นรัวจะค่อย ๆ สงบลง

ผู้หญิงสองคนเดินผ่านทางเข้าโถงทางเดินไป พลางกระซิบกระซาบกันเสียงดัง

“เอมิกากลับไปก่อนแล้วล่ะ” หนึ่งในนั้นพูดอย่างมีลับลมคมใน “เธอบอกผู้จัดงานว่าต้องไปพบใครบางคนที่ ‘สำคัญมาก’ น่ะ”

“คงเป็นผู้ชายล่ะมั้ง” อีกคนหัวเราะคิกคัก “ผู้หญิงที่ทั้งสวยทั้งประสบความสำเร็จอย่างเอมิกา ไม่มีทางอยู่เป็นโสดได้นานหรอก”

แขกอีกคู่หนึ่งเดินเข้ามาใกล้ โดยไม่รู้ว่าฉันยืนอยู่ตรงมุมทางเดิน

“ได้ยินว่าเมื่อก่อนเอมิกาเคยคบกับคนใหญ่คนโตด้วยนะ” ชายคนหนึ่งกระซิบ

“ก็แน่อยู่แล้วสิ” ผู้หญิงที่มากับเขาตอบ “เอมิกาคบแต่คนระดับสูงทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นมหาเศรษฐี โปรดิวเซอร์ หรือพวกซีอีโอ...”

“ฉันพนันได้เลยว่าเธอรีบกลับเพราะมีนัดกับหนุ่มปริศนาคนนั้นคืนนี้แน่ ๆ ได้ยินว่าเขาส่งรถมารับด้วยนะ”

คำพูดเหล่านั้นกระทบใจฉันรุนแรงกว่าที่คิด

เอมิการีบกลับไปพบคนสำคัญ คนอย่างเช่น... หรือว่าจะเป็น...

ฉันหลับตาลง แล้วเป็นครั้งแรกที่ความคิดอันเลวร้ายอย่างหนึ่งค่อย ๆ ผุดขึ้นมาในหัว

ภาคิน

ชื่อนั้นดังก้องขึ้นในหัวราวกับเสียงฟ้าผ่า ทันใดนั้น ทางเดินรอบตัวก็ดูคับแคบและอึดอัดขึ้นมาจนแทบหายใจไม่ออก

ถ้าเอมิกาไม่ได้เป็นเพียงแค่อดีตของภาคินล่ะ

ถ้าเธอยังคงเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตปัจจุบันของเขาด้วยล่ะ

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 30 มุมมองของครองขวัญ

    เสียงเคาะประตูห้องของฉันดังขึ้นฉันรู้อยู่แล้วว่าใครเป็นคนเคาะฉันรู้จักทุกอย่างเกี่ยวกับเขาเป็นอย่างดี ตั้งแต่กลิ่นน้ำหอม เนกไทเส้นโปรด ไปจนถึงจังหวะการเคาะประตูของเขา“เข้ามาสิคะ” ฉันพูดพลางถอนหายใจภาคินเดินเข้ามาแล้วปิดประตูตามหลัง เพียงแค่เขาปรากฏตัว บรรยากาศภายในห้องก็เต็มไปด้วยอำนาจอันเงียบขรึมที่ติดตัวเขาไปทุกหนแห่ง เป็นอำนาจที่ไม่มีใครกล้าท้าทาย... แม้แต่ฉันเองก็เช่นกันสายตาของเขากวาดมองฉันอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังประเมินสีหน้าของฉัน“วันนี้เธอกลับดึกนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ“ฉันทำงานอยู่ค่ะ” ฉันตอบสั้น ๆอย่างไรเสีย ชีวิตแต่งงานของเราก็เหลือเพียงสถานะทางกฎหมายที่ยึดเหนี่ยวเอาไว้เท่านั้น ฉันจึงไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้เขาฟังอีกภาคินพยักหน้าหนึ่งครั้ง แต่ท่าทีของเขายังคงแฝงความตึงเครียดบางอย่างเอาไว้“เราต้องคุยกันหน่อย”ฉันแทบจะกลอกตาด้วยความระอาจากประสบการณ์ที่ผ่านมา บทสนทนาที่เริ่มต้นด้วยคำว่า “เราต้องคุยกันหน่อย” มักไม่เคยจบลงด้วยดีเลยสักครั้งฉันเอนตัวพิงโต๊ะเครื่องแป้ง รอให้เขาเป็นฝ่ายเริ่มพูดภาคินค่อย ๆ ถอนหายใจออกมา ราวกับกำลังชั่งใจระหว่างความจริ

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 29 มุมมองของครองขวัญ

    บรรยากาศภายในห้องทำงานดูเงียบสงบกว่าเดิม ทั้งที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย ภายนอกผนังกระจกห้องทำงานของมาริสา สำนักงานกฎหมายสิริกุลและคณะยังคงดำเนินงานไปตามจังหวะอันคุ้นเคยแต่ภายในห้องนี้ ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแฟ้มเอกสารในมือให้ความรู้สึกหนักอึ้งกว่าน้ำหนักที่แท้จริงของมันมากนักมาริสาเฝ้ามองฉันอย่างพินิจพิจารณา เวลาผ่านไปหลายนาที แต่เธอก็ไม่ได้เร่งรัดให้ฉันตัดสินใจเมื่อเธอเอ่ยปากขึ้นในที่สุด น้ำเสียงของเธออ่อนโยนแต่หนักแน่น “ฉันไม่ได้ต้องการให้คุณตอบวันนี้หรอกค่ะ” เธอพูด “ที่ผ่านมา คุณต้องต่อสู้กับเรื่องที่ไม่ควรเป็นภาระของตัวเองมามากพอแล้ว”ฉันค่อย ๆ ปิดแฟ้มเอกสารลง“แล้วถ้าฉันเลือกที่จะเดินจากไปล่ะคะ”“ถ้าอย่างนั้นคุณก็เดินจากไปค่ะ” เธอตอบเรียบ ๆ “และฉันก็ยังจะช่วยให้คุณตัดขาดจากเรื่องทั้งหมดได้อย่างหมดจดโดยไม่มีอะไรติดค้าง”ความจริงใจในน้ำเสียงของเธอกลับทำให้การตัดสินใจครั้งนี้ยากขึ้นไปอีกเพราะการแก้แค้นฟังดูเป็นหนทางที่ทำให้ฉันกลับมามีอำนาจ ขณะที่การเลือกความสงบสุขดูเป็นหนทางที่ปลอดภัยกว่าและความจริงก็คือ ฉันเหนื่อยล้าเต็มทีกับการต้องต่อสู้ในสงครามที่เอมิก

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 28 มุมมองของครองขวัญ

    ภายในห้องทำงานของมาริสา เราทั้งคู่ต่างนิ่งเงียบ ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรเธอยืนหันหลังให้ฉันอยู่ริมหน้าต่าง มือข้างหนึ่งวางแนบกับกระจก ราวกับต้องการหาอะไรสักอย่างที่มั่นคงไว้ยึดเหนี่ยวนับตั้งแต่รู้จักมาริสา สิริกุลมา นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเธอสูญเสียความสุขุมเยือกเย็นที่เคยมีเธอดูเหนื่อยล้าเหนื่อยล้าจนแทบหมดเรี่ยวแรงในที่สุดเธอก็ค่อย ๆ ถอนหายใจยาวอย่างอ่อนล้า“นั่งก่อนสิคะ” เธอพูดเสียงเบาน้ำเสียงนั้นไม่ได้ฟังดูเหมือนคำสั่ง แต่คล้ายกับคำขอร้องเสียมากกว่าฉันนั่งลงตามที่เธอบอกฉันมองตามขณะที่เธอเดินไปยังตู้ด้านหลังโต๊ะทำงาน เปิดตู้ออก แล้วรินวิสกี้ใส่แก้วให้ตัวเองหนึ่งช็อตมาริสา สิริกุลถึงกับรินวิสกี้ให้ตัวเองตั้งแต่กลางวันเลยอย่างนั้นเหรอแค่เห็นเช่นนั้น ฉันก็รู้แล้วว่าบทสนทนาครั้งนี้จะต้องแตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมามาริสายังคงยืนนิ่งอยู่อีกพักใหญ่ สายตาเหม่อมองไปอย่างไร้จุดหมาย ส่วนแก้วเครื่องดื่มในมือก็ยังไม่ได้ถูกแตะต้อง“คุณรับมือกับเรื่องเมื่อครู่ได้ดีกว่าที่ฉันคาดไว้เสียอีกค่ะ” ในที่สุดเธอก็พูดขึ้น“ฉันไม่ได้รับมืออะไรเลยค่ะ” ฉันตอบ “เธอมาที่นี่เพื่อยั่วยุให้ม

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 27 มุมมองของครองขวัญ

    เห็นได้ชัดว่าเอมิกาไม่เข้ากับสถานที่ที่เต็มไปด้วยเสียงโทรศัพท์และเสียงฝีเท้าเร่งรีบเช่นนี้เลยแม้แต่น้อยฉันรักษาน้ำเสียงให้ราบเรียบขณะเอ่ยทักทายเธอ “เอมิกา”พนักงานหลายคนเงยหน้าขึ้นมองเพียงแวบเดียว ก่อนจะกลับไปสนใจงานของตัวเองต่อไม่มีใครหยุดมองนาน และไม่มีแม้แต่เสียงกระซิบกระซาบการไม่มีใครให้ความสนใจดูจะทำให้เธอเสียความมั่นใจยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด“ฉันคิดว่าเราควรคุยกันเป็นการส่วนตัวนะคะ” เธอเริ่มพูด “หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน”“ฉันกำลังทำงานอยู่ค่ะ” ฉันตอบกลับคำพูดนั้นออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ เพราะมันคือความจริงเอมิกากวาดสายตามองไปรอบสำนักงานด้วยแววตาประเมินตัดสิน “ค่ะ... ฉันเห็นแล้ว”ภายใต้ท่าทีสุภาพจอมปลอมของเธอแฝงไว้ด้วยความดูแคลน ราวกับว่าเธอไม่คิดว่าสิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่ หรือก็คืองานของฉัน มีความสำคัญมากพอ“ฉันก็แค่เป็นห่วงค่ะ” เธอพูดต่อ “การออกจากบ้านไปกะทันหันแบบนั้นอาจทำให้คนอื่นเข้าใจผิดได้นะคะ ตอนนี้ผู้คนก็เริ่มพูดถึงเรื่องนี้กันแล้ว”เอาอีกแล้วสินะเอมิกากำลังพยายามดึงฉันกลับไปอยู่ภายใต้การควบคุมของเธอ โดยใช้แรงกดดันเรื่องชื่อเสียงที่เธอต้องการให้ฉันเชื่อว่

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 26 มุมมองของครองขวัญ

    ฉันยืนอยู่ด้านหน้าสำนักงานกฎหมายสิริกุลและคณะนานเกินความจำเป็นไปสักหน่อยแต่ไม่ใช่เพราะความลังเลหรอกนะ ฉันเพียงกำลังปรับตัวกับความเปลี่ยนแปลงต่างหากสองครั้งก่อนที่มาที่นี่ ฉันก้าวเข้ามาพร้อมกับความคาดหวังมากมายแต่วันนี้แตกต่างออกไปฉันค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา ก่อนจะก้าวผ่านประตูหมุนเข้าไปในที่สุดไออุ่นภายในอาคารโอบล้อมฉันทันที พร้อมกับเสียงอันคุ้นเคยของเช้าวันทำงาน ทั้งเสียงโทรศัพท์ที่ดังไม่ขาดสาย เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อน และเสียงเคาะแป้นพิมพ์ที่ดังประสานกันเป็นจังหวะทุกคนเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วราวกับรู้ดีว่าตัวเองควรอยู่ตรงไหนและต้องทำอะไร และไม่รู้ทำไม ภาพเหล่านั้นกลับทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ที่ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติ ไม่มีอะไรเหมือนถูกจัดฉากเอาไว้ไม่มีใครหยุดชะงักเมื่อฉันเดินเข้ามาไม่มีเสียงกระซิบกระซาบดังตามหลังไม่มีใครเหลือบมองฉันนานเกินความจำเป็นฉันเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ต้อนรับด้วยความมั่นใจที่เพิ่มขึ้นทีละน้อยพนักงานหญิงหลังเคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มสุภาพให้ฉัน ก่อนจะก้มลงตรวจสอบข้อมูลบนหน้าจอคอมพิวเตอร์“อรุณสว

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 25 มุมมองของภาคิน

    ราวกับว่าคฤหาสน์หลังนี้กำลังแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยผู้คนยังคงจับกลุ่มพูดคุยกันเบา ๆ ตามมุมต่าง ๆ ทั้งที่เลยเวลาที่แขกคนสุดท้ายควรจะกลับไปนานแล้ว เสียงหัวเราะสุภาพแต่เสแสร้งดังแว่วไปตามโถงทางเดิน ขณะที่บรรดานักแสดงสาวต่างเก็บกระเป๋าถือและกล่าวชมเชยกันด้วยถ้อยคำที่ไม่ได้มีความหมายอะไรเลยผมสัมผัสได้ถึงสิ่งนั้นทันที... ความตึงเครียดที่แฝงอยู่ในบรรยากาศทั้งบทสนทนาที่หยุดชะงักลงเมื่อผมเดินผ่านและสาวใช้สองคนที่หยุดพูดคุยกันทันทีที่ผมก้าวเข้ามาในโถงทางเดินผมเคยจัดงานเลี้ยงสังสรรค์ในคฤหาสน์หลังนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอื้อฉาว การเจรจาธุรกิจ หรือการเฉลิมฉลอง ทุกเหตุการณ์ล้วนเคยเกิดขึ้นภายในห้องเหล่านี้โดยไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ เอาไว้แต่คืนนี้กลับให้ความรู้สึกแตกต่างออกไปแม้แขกเหรื่อจะพยายามซุบซิบกันอย่างระมัดระวัง แต่ผมก็ยังได้ยินเศษเสี้ยวของบทสนทนาเหล่านั้น“...สร้อยข้อมือนั่น...”“...ช่างเป็นเหตุการณ์ที่น่าอึดอัดจริง ๆ...”“...คุณครองขวัญไม่แม้แต่จะโต้แย้งอะไรเลย...”และนั่นเองคือสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกไม่สบายใจครองขวัญไม่ได้ปกป้องตัวเองเลยภาพเหตุการณ์นั

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status