หน้าหลัก / โรแมนติก / ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง / บทที่ 4 มุมมองของครองขวัญ

แชร์

บทที่ 4 มุมมองของครองขวัญ

ผู้เขียน: แคลร์ รี
งานกาล่าครั้งนี้ยืดเยื้อยาวนานกว่างานไหน ๆ ที่ฉันเคยไปร่วม ฉันรอจนกระทั่งงานเลิกอย่างเป็นทางการ เพียงเพราะผู้ช่วยของภาคินส่งข้อความมาบอกว่า

“คุณภาคินจะมารับคุณหลังงานเลิกค่ะ”

พักหลังมานี้ สามีของฉันเลือกที่จะติดต่อสื่อสารผ่านผู้ช่วยของเขาแทน ไม่เคยพูดกับฉันโดยตรงเลย

สิ่งเดียวที่ฉันทำได้คือทำตามและรอคอย

แขกในงานเริ่มทยอยกลับ ต่างหัวเราะ พูดคุย สวมกอดร่ำลา และแลกนามบัตรกัน

เสียงไวโอลินหยุดบรรเลงแล้ว แสงไฟในห้องก็หรี่ลง แต่ฉันยังคงรออยู่ที่เดิม

ฉันก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ทุก ๆ สองสามนาที

23.00 น.

23.27 น.

23.49 น.

ภาคินที่ฉันแต่งงานด้วยเป็นคนตรงต่อเวลาอย่างเคร่งครัด แต่คืนนี้ ไม่รู้เพราะเหตุใด เขาถึงมาสาย

เสียงซุบซิบของผู้หญิงเหล่านั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัว “เอมิกากลับไปก่อนแล้ว เธอบอกว่าต้องไปพบใครบางคนที่สำคัญมาก”

ท้องของฉันปั่นป่วนขึ้นมาทันที

ฉันเดินตรงไปยังทางออกเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ แต่แล้วก็สะดุดตากับใบหน้าคุ้นเคยของใครคนหนึ่ง ใบหน้าที่ฉันเคยเห็นในหน้าหนังสือพิมพ์มาหลายครั้ง

เธอคือมาริสา สิริกุล ทนายความฝ่ายจำเลยชั้นแนวหน้าผู้ได้รับความเคารพนับถือในแวดวงกฎหมาย เป็นผู้หญิงที่โดดเด่นในชั้นศาล เป็นทั้งแรงบันดาลใจและบุคคลต้นแบบของฉัน

เธอกำลังพูดคุยกับแขกอีกคนอยู่ จู่ ๆ ดวงตาสีเทาคมกริบคู่นั้นก็เหลือบมาทางฉัน

“คุณครองขวัญ” เธอเอ่ยทักพลางก้าวเข้ามาหา “เราเคยเจอกันแวบหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน คุณชื่อครองขวัญใช่ไหมคะ”

เธอจำชื่อฉันได้ด้วยเหรอ

“ใช่ค่ะ” ฉันตอบอย่างประหลาดใจ “เป็นเกียรติมากเลยค่ะที่ได้มีโอกาสพูดคุยกับคุณอย่างเป็นทางการ”

มาริสายิ้ม “ฉันจำคุณได้จากงานเลี้ยงฉลองการได้รับใบอนุญาตว่าความเมื่อหลายปีก่อน คุณเป็นนักศึกษาที่โดดเด่นมาก ถ้าจำไม่ผิด คุณเรียนได้อันดับหนึ่งของรุ่นเลยใช่ไหมคะ!”

ฉันฝืนยิ้มเล็กน้อย เพราะรู้ดีว่าสิ่งที่เธอพูดนั้นถูกต้อง

“ฉันได้ยินว่าคุณเลิกทำงานด้านกฎหมายไม่นานหลังจากแต่งงานกับภาคิน ดำรงวัฒน์” เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย “น่าเสียดายจริง ๆ ค่ะ คุณน่าจะเป็นทนายความที่เก่งกาจมากคนหนึ่งเลยนะคะ”

ใบหน้าของฉันซีดเผือดลงทันที แม้มาริสาจะพูดด้วยท่าทีสุภาพและสงบนิ่ง แต่ไม่รู้ทำไมคำพูดของเธอถึงแทงลึกเข้าไปถึงกลางใจ

ฉันฝืนยิ้ม “ฉัน... ชีวิตพาฉันไปอีกทางน่ะค่ะ” ฉันตอบเสียงแผ่ว

มาริสาจ้องมองใบหน้าของฉันอยู่หลายวินาที ราวกับเธอมองทะลุเข้าไปถึงข้างในได้ บางทีเธออาจมองเห็นครองขวัญคนเก่า คนที่เคยเชื่อว่าตัวเองสามารถเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้ได้

แววตาของเธออ่อนโยนลงด้วยความเห็นอกเห็นใจและสงสาร

“ถ้าวันไหนคุณตัดสินใจกลับมา” เธอแตะแขนฉันเบา ๆ “วงการกฎหมายก็ยังคงอยู่ตรงนี้ ยังอยู่เสมอค่ะ”

เธอส่งยิ้มให้อย่างสง่างาม ก่อนเดินจากไป ทิ้งให้ฉันอยู่ตามลำพังกับความฝันที่เคยละทิ้งไป

ฉันกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อกลั้นน้ำตาเอาไว้ ฉันจะร้องไห้อีกเป็นครั้งที่สามในวันเดียวกันไม่ได้

เมื่อห้องจัดเลี้ยงปิดลงในที่สุด ฉันก็กลายเป็นแขกคนสุดท้ายที่เดินออกมา ฉันก้าวออกไปเผชิญอากาศเย็นยามค่ำคืนจนตัวสั่นอยู่ในชุดราตรี

ในที่สุดฉันก็เห็นแสงไฟหน้ารถ รถของภาคินแล่นเข้ามาจอดตรงหน้า

เขาก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก เนกไทคลายหลวมราวกับเพิ่งผ่านค่ำคืนอันยาวนานมา

“ครองขวัญ” เขาเอ่ยเพียงสั้น ๆ ไม่มีคำขอโทษ ไม่มีท่าทีรีบร้อน แม้แต่ความเป็นห่วงสักนิดก็ไม่มี มีเพียงชื่อของฉันเท่านั้น

ฉันขึ้นไปนั่งบนเบาะข้างคนขับอย่างเงียบ ๆ รู้สึกโล่งใจที่ได้หลบจากอากาศหนาวเย็น แต่ยังไม่ทันคาดเข็มขัดนิรภัยดี ฉันก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่ง... กลิ่นบางอย่าง

เป็นกลิ่นหอมหวานของน้ำหอมราคาแพง และเป็นกลิ่นของเอมิกา

ในอกของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

มันคือกลิ่นน้ำหอมฉุนจัดที่ฟุ้งกระจายไปทั่วตอนที่เธอเดินเข้ามาหาฉันในงานกาล่า เป็นกลิ่นที่ไม่มีทางลืมได้ลง

ภาคินขึ้นมานั่งในรถ และสังเกตเห็นทันทีว่าฉันนั่งนิ่งผิดปกติ

“มีอะไร” เขาถาม

“ไม่มีอะไรค่ะ” ฉันตอบ แม้จะพยายามควบคุมตัวเองเต็มที่แล้ว แต่น้ำเสียงก็ยังสั่นเครือ

ตลอดทางกลับบ้าน เราต่างนั่งเงียบอยู่ท่ามกลางบรรยากาศอันหนักอึ้ง

ภาคินไม่ถามถึงงานกาล่า ไม่ถามด้วยซ้ำว่าคืนนี้ฉันเป็นอย่างไรบ้าง เขาไม่แม้แต่จะหันมามองฉัน แต่ฉันก็ไม่ได้แปลกใจ เพราะชีวิตแต่งงานของเรากลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว

เมื่อกลับถึงบ้าน ภาคินโยนเสื้อโค้ทลงบนโซฟาแล้วคลายกระดุมข้อมือเสื้อ ฉันยืนมองเขาอยู่ตรงประตู ก่อนจะสังเกตเห็นว่าเขาดูใจลอย

ฉันเอื้อมมือไปหยิบเสื้อโค้ทโดยไม่ทันคิด ตั้งใจจะนำไปเก็บให้เขา แต่แล้วกระดาษพับแผ่นหนึ่งก็หลุดออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือใบเสร็จ

ฉันก้มลงเก็บมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา

บางทีฉันอาจไม่ควรเปิดดู แต่สุดท้ายก็อดไม่ได้

โรงแรมกลาสทาวเวอร์

ห้องเพนต์เฮาส์สวีท - 22.42 น.

เรียกเก็บเงินจาก: ภ. ดำรงวัฒน์

ขาทั้งสองข้างของฉันอ่อนแรงจนแทบทรุด รู้สึกเหมือนจะเป็นลมเสียตรงนั้น

ตอนสี่ทุ่มสี่สิบสองนาที งานกาล่ายังไม่เลิก และเอมิกาก็ออกจากงานไปแล้ว ขณะที่ฉันยังนั่งรอเขาอยู่เหมือนคนโง่

เขาควรอยู่ระหว่างเดินทางมารับฉัน แต่กลับ... ไปเช็กอินเข้าห้องเพนต์เฮาส์สวีทแทน

ฉันทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา กอดเสื้อโค้ทไว้แนบตัว ส่วนใบเสร็จก็กำไว้แน่นยิ่งกว่า

ฉันเริ่มปฏิเสธความจริงในใจ มันต้องมีคำอธิบายอื่นสิ อะไรก็ได้ เขาไม่มีทางทำแบบนั้น เขาทำไม่ได้หรอก ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ ๆ

ภาคินอาจไม่ได้รักฉันอย่างที่ฉันหวัง แต่เขาคงไม่ทำให้ฉันต้องอับอายถึงเพียงนี้หรอก

ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ จึงหันไปเห็นภาคิน เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาเบิกกว้างขณะจ้องมองฉัน

“ทำไมเธอถึงมารื้อค้นของของฉัน” เขาถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

ฉันค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน “ภาคิน... นี่มันอะไร”

ภาคินไม่แม้แต่จะชายตามองใบเสร็จ “ครองขวัญ วางมันลง”

“ใบเสร็จนี่เป็นของคืนนี้” ลำคอของฉันร้อนผ่าว “คุณอยู่กับเอมิกามาใช่ไหม”

ทันทีที่ได้ยินชื่อเอมิกา แววตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นมา นั่นยิ่งตอกย้ำความสงสัยของฉัน

“คุณอยู่กับเธอจริง ๆ ด้วย” ฉันพูดช้า ๆ เมื่อเริ่มตระหนักถึงความจริง “คุณไม่คิดจะปิดบังกันเลยด้วยซ้ำ”

เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าว พลางขบกรามแน่น “อย่ามาเริ่มเลยครองขวัญ”

“ถ้าอย่างนั้นก็อธิบายมาสิ” ฉันตะโกน

“ไม่มีอะไรต้องอธิบาย” เขาสวนกลับ

“ฉันได้กลิ่นน้ำหอมของเธอติดตัวคุณตั้งแต่ตอนขึ้นรถแล้ว ภาคิน ฉันนั่งอยู่ในรถคันนั้น ท่ามกลางกลิ่นน้ำหอมของเธอที่ฟุ้งไปทั่ว” ฉันกระซิบด้วยความรู้สึกจุกแน่นในลำคอ “แม้แต่ตอนนี้ ฉันก็ยังได้กลิ่นน้ำหอมของเธอติดอยู่บนเสื้อผ้าคุณ”

ภาคินสูดลมหายใจเข้าด้วยความหงุดหงิด “บางทีเธออาจหมกมุ่นอยู่กับเอมิกา ดาราขวัญใจคนทั้งโลก เหมือนคนอื่น ๆ ก็ได้ หมกมุ่นถึงขั้นจำกลิ่นน้ำหอมของเธอได้ เธอกำลังจะเสียสติไปแล้ว”

“คุณต่างหากที่กำลังทำให้ฉันเป็นบ้า!” ฉันตะโกนออกมาดังลั่นจนแม้แต่ตัวเองยังตกใจ

แจกันบนโต๊ะสั่นไหวอยู่ใต้ฝ่ามือฉัน แต่นิ้วกลับลื่นหลุดจนแจกันร่วงลงกระแทกพื้น แตกกระจายเสียงดังสนั่น

ภาคินสะดุ้ง

“ดูสภาพตัวเองสิ เธอกลายเป็นคนแบบนี้ไปแล้วเหรอ” น้ำเสียงของเขาต่ำลงจนน่ากลัว

ฉันเผยอริมฝีปาก “ฉัน...”

“พอได้แล้วครองขวัญ” เขาพยายามสั่งให้ฉันเงียบ

ทันใดนั้น บางสิ่งในใจฉันก็ขาดผึง

“พองั้นเหรอ” ฉันหันไปเผชิญหน้ากับเขาตรง ๆ “คุณไม่มีสิทธิ์มาบอกว่าฉันควรพอเมื่อไร คืนนี้ฉันรอคุณตั้งเกือบสองชั่วโมง! คุณบอกเองว่าจะมารับฉัน!”

“ฉันติดธุระ...”

“คุณไปอยู่ที่โรงแรมต่างหาก!” ฉันเค้นเสียงออกมา “คุณอยู่ในห้องเพนต์เฮาส์สวีท! เวลาเดียวกับที่เอมิกาออกจากงานกาล่าพอดี!”

สีหน้าของภาคินแข็งกร้าวขึ้น “เธอกำลังตีโพยตีพาย”

“เปล่าเลย” ฉันตอบ “ฉันกำลังถูกคนอื่นเข้ามาแทนที่ต่างหาก”

ภาคินพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ อย่างหงุดหงิด “ฉันกับเอมิกาไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันทั้งนั้น เลิกคิดแต่งเรื่องไปเองได้แล้ว เธอกำลังทำตัวเหมือนคนเสียสติ เอาแต่คิดฟุ้งซ่านจนควบคุมตัวเองไม่ได้”

ฉันหัวเราะออกมาสั้น ๆ อย่างขื่นขมและเจ็บปวด “แน่นอนสิ เพราะฉันเป็นตัวปัญหาอยู่เสมอ ใช่ไหมล่ะภาคิน”

ภาคินถอนหายใจ “อย่าทำแบบนี้”

“ไม่!” ฉันสวนกลับทันควัน “รู้อะไรไหม เอาแบบนี้ดีกว่า เรามาพูดความจริงกันสักครั้งเถอะ!” คำพูดพรั่งพรูออกมาจากปากฉันอย่างไม่อาจหยุดยั้ง ความรู้สึกที่เก็บกดเอาไว้ตลอดหลายปี ในที่สุดก็ได้ระบายออกมาเสียที

“ฉันยอมทิ้งทั้งอนาคตและหน้าที่การงานของตัวเองเพื่อคุณนะภาคิน คุณยังจำได้บ้างไหม” เขาเบือนหน้าหนี แต่ฉันยังคงพูดต่อ “ฉันเคยได้รับข้อเสนอจากสำนักงานกฎหมายชั้นนำหลายแห่ง ฉันมีโอกาสสร้างผลงาน สร้างอนาคตให้ตัวเองได้! แต่ฉันกลับเลือกคุณ!” เสียงของฉันสั่นเครือเมื่อพูดคำสุดท้าย

ฉันแทบกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

“ฉันเลือกคุณ” ฉันย้ำเสียงเบา “แล้วดูตอนนี้สิ ฉันยืนอยู่ตรงนี้โดยไม่เหลืออะไรเลย ฉันมีลูกให้คุณไม่ได้ แม้แต่จะทำให้คุณยอมอยู่กับฉันสักคืนก็ยังทำไม่ได้”

สีหน้าของภาคินหม่นลง “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับหน้าที่การงานของเธอครองขวัญ” เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำและเย็นชา

“แต่ในเมื่ออยากพูดความจริงกันนัก ก็ฟังฉันให้ดี ความจริงก็คือเธอคิดมากไปเสียทุกเรื่อง เอาแต่เกาะติด คอยระแวง แล้วก็ทำให้คนอื่นอึดอัดจนหายใจไม่ออก!”

ฉันเซถอยหลังด้วยความตกตะลึงกับคำพูดของเขา “ภาคิน...”

เขาก้าวเข้ามาใกล้พร้อมจ้องฉันเขม็ง “แล้วเธอก็ควรเลิกสอดรู้สอดเห็นเรื่องที่ตัวเองไม่เข้าใจเสียที ฉันเป็นคนออกค่าใช้จ่ายทุกอย่างในชีวิตเธอ จ่ายค่าบ้านหลังนี้ ค่าเสื้อผ้าที่เธอสวมอยู่ ทุกอย่างนั่นแหละ เพราะฉะนั้นอย่ามายืนกล่าวหาฉันว่า...”

“คุณนี่มันเหลือเชื่อจริง ๆ” ฉันพูดแทรก เพราะไม่อยากฟังสิ่งที่เขาจะพูดต่ออีกแล้ว

เราไม่เคยทะเลาะกันรุนแรงถึงขนาดนี้มาก่อน ฉันรู้สึกราวกับมีบางสิ่งในใจแตกสลายลงไปแล้ว ไม่ต่างจากแจกันใบนั้น

“จบเรื่องนี้แค่นี้” เขาประกาศด้วยน้ำเสียงราวกับกำลังสั่งการคณะกรรมการบริษัท

“ไม่ เรายังพูดกันไม่...”

“ฉันบอกว่าจบก็คือจบ” เขายืนกราน ก่อนหันหลังให้ฉันด้วยท่าทางแข็งเกร็ง

ฉันไม่อาจรู้ได้เลยว่าเขากำลังโกรธฉันหรือโกรธตัวเองกันแน่

ภาคินเดินเฉียดผ่านฉันไปหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะ แล้วแทบจะทันทีที่เขาหยิบขึ้นมา โทรศัพท์ก็สั่น

ฉันหันกลับไปมองพอดีกับที่หน้าจอสว่างขึ้น พร้อมแสดงตัวอย่างข้อความที่เพิ่งส่งเข้ามา

เอมิกา: พรุ่งนี้เจอกันที่เดิมไหม

หัวใจของฉันแทบหยุดเต้น ส่วนภาคินก็ชะงักนิ่งไปทั้งตัว

เขารีบคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงทันที แต่มันก็สายเกินไปแล้ว ฉันเห็นข้อความนั้นแล้ว และเขาก็รู้ว่าฉันเห็น

ทุกสิ่งทุกอย่างภายในใจฉันแตกสลายลง โลกทั้งใบพลันตกอยู่ในความเงียบงัน

สิ่งเดียวที่ฉันได้ยินคือเสียงหัวใจของตัวเองที่กำลังแตกสลาย

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 30 มุมมองของครองขวัญ

    เสียงเคาะประตูห้องของฉันดังขึ้นฉันรู้อยู่แล้วว่าใครเป็นคนเคาะฉันรู้จักทุกอย่างเกี่ยวกับเขาเป็นอย่างดี ตั้งแต่กลิ่นน้ำหอม เนกไทเส้นโปรด ไปจนถึงจังหวะการเคาะประตูของเขา“เข้ามาสิคะ” ฉันพูดพลางถอนหายใจภาคินเดินเข้ามาแล้วปิดประตูตามหลัง เพียงแค่เขาปรากฏตัว บรรยากาศภายในห้องก็เต็มไปด้วยอำนาจอันเงียบขรึมที่ติดตัวเขาไปทุกหนแห่ง เป็นอำนาจที่ไม่มีใครกล้าท้าทาย... แม้แต่ฉันเองก็เช่นกันสายตาของเขากวาดมองฉันอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังประเมินสีหน้าของฉัน“วันนี้เธอกลับดึกนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ“ฉันทำงานอยู่ค่ะ” ฉันตอบสั้น ๆอย่างไรเสีย ชีวิตแต่งงานของเราก็เหลือเพียงสถานะทางกฎหมายที่ยึดเหนี่ยวเอาไว้เท่านั้น ฉันจึงไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้เขาฟังอีกภาคินพยักหน้าหนึ่งครั้ง แต่ท่าทีของเขายังคงแฝงความตึงเครียดบางอย่างเอาไว้“เราต้องคุยกันหน่อย”ฉันแทบจะกลอกตาด้วยความระอาจากประสบการณ์ที่ผ่านมา บทสนทนาที่เริ่มต้นด้วยคำว่า “เราต้องคุยกันหน่อย” มักไม่เคยจบลงด้วยดีเลยสักครั้งฉันเอนตัวพิงโต๊ะเครื่องแป้ง รอให้เขาเป็นฝ่ายเริ่มพูดภาคินค่อย ๆ ถอนหายใจออกมา ราวกับกำลังชั่งใจระหว่างความจริ

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 29 มุมมองของครองขวัญ

    บรรยากาศภายในห้องทำงานดูเงียบสงบกว่าเดิม ทั้งที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย ภายนอกผนังกระจกห้องทำงานของมาริสา สำนักงานกฎหมายสิริกุลและคณะยังคงดำเนินงานไปตามจังหวะอันคุ้นเคยแต่ภายในห้องนี้ ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแฟ้มเอกสารในมือให้ความรู้สึกหนักอึ้งกว่าน้ำหนักที่แท้จริงของมันมากนักมาริสาเฝ้ามองฉันอย่างพินิจพิจารณา เวลาผ่านไปหลายนาที แต่เธอก็ไม่ได้เร่งรัดให้ฉันตัดสินใจเมื่อเธอเอ่ยปากขึ้นในที่สุด น้ำเสียงของเธออ่อนโยนแต่หนักแน่น “ฉันไม่ได้ต้องการให้คุณตอบวันนี้หรอกค่ะ” เธอพูด “ที่ผ่านมา คุณต้องต่อสู้กับเรื่องที่ไม่ควรเป็นภาระของตัวเองมามากพอแล้ว”ฉันค่อย ๆ ปิดแฟ้มเอกสารลง“แล้วถ้าฉันเลือกที่จะเดินจากไปล่ะคะ”“ถ้าอย่างนั้นคุณก็เดินจากไปค่ะ” เธอตอบเรียบ ๆ “และฉันก็ยังจะช่วยให้คุณตัดขาดจากเรื่องทั้งหมดได้อย่างหมดจดโดยไม่มีอะไรติดค้าง”ความจริงใจในน้ำเสียงของเธอกลับทำให้การตัดสินใจครั้งนี้ยากขึ้นไปอีกเพราะการแก้แค้นฟังดูเป็นหนทางที่ทำให้ฉันกลับมามีอำนาจ ขณะที่การเลือกความสงบสุขดูเป็นหนทางที่ปลอดภัยกว่าและความจริงก็คือ ฉันเหนื่อยล้าเต็มทีกับการต้องต่อสู้ในสงครามที่เอมิก

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 28 มุมมองของครองขวัญ

    ภายในห้องทำงานของมาริสา เราทั้งคู่ต่างนิ่งเงียบ ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรเธอยืนหันหลังให้ฉันอยู่ริมหน้าต่าง มือข้างหนึ่งวางแนบกับกระจก ราวกับต้องการหาอะไรสักอย่างที่มั่นคงไว้ยึดเหนี่ยวนับตั้งแต่รู้จักมาริสา สิริกุลมา นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเธอสูญเสียความสุขุมเยือกเย็นที่เคยมีเธอดูเหนื่อยล้าเหนื่อยล้าจนแทบหมดเรี่ยวแรงในที่สุดเธอก็ค่อย ๆ ถอนหายใจยาวอย่างอ่อนล้า“นั่งก่อนสิคะ” เธอพูดเสียงเบาน้ำเสียงนั้นไม่ได้ฟังดูเหมือนคำสั่ง แต่คล้ายกับคำขอร้องเสียมากกว่าฉันนั่งลงตามที่เธอบอกฉันมองตามขณะที่เธอเดินไปยังตู้ด้านหลังโต๊ะทำงาน เปิดตู้ออก แล้วรินวิสกี้ใส่แก้วให้ตัวเองหนึ่งช็อตมาริสา สิริกุลถึงกับรินวิสกี้ให้ตัวเองตั้งแต่กลางวันเลยอย่างนั้นเหรอแค่เห็นเช่นนั้น ฉันก็รู้แล้วว่าบทสนทนาครั้งนี้จะต้องแตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมามาริสายังคงยืนนิ่งอยู่อีกพักใหญ่ สายตาเหม่อมองไปอย่างไร้จุดหมาย ส่วนแก้วเครื่องดื่มในมือก็ยังไม่ได้ถูกแตะต้อง“คุณรับมือกับเรื่องเมื่อครู่ได้ดีกว่าที่ฉันคาดไว้เสียอีกค่ะ” ในที่สุดเธอก็พูดขึ้น“ฉันไม่ได้รับมืออะไรเลยค่ะ” ฉันตอบ “เธอมาที่นี่เพื่อยั่วยุให้ม

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 27 มุมมองของครองขวัญ

    เห็นได้ชัดว่าเอมิกาไม่เข้ากับสถานที่ที่เต็มไปด้วยเสียงโทรศัพท์และเสียงฝีเท้าเร่งรีบเช่นนี้เลยแม้แต่น้อยฉันรักษาน้ำเสียงให้ราบเรียบขณะเอ่ยทักทายเธอ “เอมิกา”พนักงานหลายคนเงยหน้าขึ้นมองเพียงแวบเดียว ก่อนจะกลับไปสนใจงานของตัวเองต่อไม่มีใครหยุดมองนาน และไม่มีแม้แต่เสียงกระซิบกระซาบการไม่มีใครให้ความสนใจดูจะทำให้เธอเสียความมั่นใจยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด“ฉันคิดว่าเราควรคุยกันเป็นการส่วนตัวนะคะ” เธอเริ่มพูด “หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน”“ฉันกำลังทำงานอยู่ค่ะ” ฉันตอบกลับคำพูดนั้นออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ เพราะมันคือความจริงเอมิกากวาดสายตามองไปรอบสำนักงานด้วยแววตาประเมินตัดสิน “ค่ะ... ฉันเห็นแล้ว”ภายใต้ท่าทีสุภาพจอมปลอมของเธอแฝงไว้ด้วยความดูแคลน ราวกับว่าเธอไม่คิดว่าสิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่ หรือก็คืองานของฉัน มีความสำคัญมากพอ“ฉันก็แค่เป็นห่วงค่ะ” เธอพูดต่อ “การออกจากบ้านไปกะทันหันแบบนั้นอาจทำให้คนอื่นเข้าใจผิดได้นะคะ ตอนนี้ผู้คนก็เริ่มพูดถึงเรื่องนี้กันแล้ว”เอาอีกแล้วสินะเอมิกากำลังพยายามดึงฉันกลับไปอยู่ภายใต้การควบคุมของเธอ โดยใช้แรงกดดันเรื่องชื่อเสียงที่เธอต้องการให้ฉันเชื่อว่

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 26 มุมมองของครองขวัญ

    ฉันยืนอยู่ด้านหน้าสำนักงานกฎหมายสิริกุลและคณะนานเกินความจำเป็นไปสักหน่อยแต่ไม่ใช่เพราะความลังเลหรอกนะ ฉันเพียงกำลังปรับตัวกับความเปลี่ยนแปลงต่างหากสองครั้งก่อนที่มาที่นี่ ฉันก้าวเข้ามาพร้อมกับความคาดหวังมากมายแต่วันนี้แตกต่างออกไปฉันค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา ก่อนจะก้าวผ่านประตูหมุนเข้าไปในที่สุดไออุ่นภายในอาคารโอบล้อมฉันทันที พร้อมกับเสียงอันคุ้นเคยของเช้าวันทำงาน ทั้งเสียงโทรศัพท์ที่ดังไม่ขาดสาย เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อน และเสียงเคาะแป้นพิมพ์ที่ดังประสานกันเป็นจังหวะทุกคนเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วราวกับรู้ดีว่าตัวเองควรอยู่ตรงไหนและต้องทำอะไร และไม่รู้ทำไม ภาพเหล่านั้นกลับทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ที่ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติ ไม่มีอะไรเหมือนถูกจัดฉากเอาไว้ไม่มีใครหยุดชะงักเมื่อฉันเดินเข้ามาไม่มีเสียงกระซิบกระซาบดังตามหลังไม่มีใครเหลือบมองฉันนานเกินความจำเป็นฉันเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ต้อนรับด้วยความมั่นใจที่เพิ่มขึ้นทีละน้อยพนักงานหญิงหลังเคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มสุภาพให้ฉัน ก่อนจะก้มลงตรวจสอบข้อมูลบนหน้าจอคอมพิวเตอร์“อรุณสว

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 25 มุมมองของภาคิน

    ราวกับว่าคฤหาสน์หลังนี้กำลังแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยผู้คนยังคงจับกลุ่มพูดคุยกันเบา ๆ ตามมุมต่าง ๆ ทั้งที่เลยเวลาที่แขกคนสุดท้ายควรจะกลับไปนานแล้ว เสียงหัวเราะสุภาพแต่เสแสร้งดังแว่วไปตามโถงทางเดิน ขณะที่บรรดานักแสดงสาวต่างเก็บกระเป๋าถือและกล่าวชมเชยกันด้วยถ้อยคำที่ไม่ได้มีความหมายอะไรเลยผมสัมผัสได้ถึงสิ่งนั้นทันที... ความตึงเครียดที่แฝงอยู่ในบรรยากาศทั้งบทสนทนาที่หยุดชะงักลงเมื่อผมเดินผ่านและสาวใช้สองคนที่หยุดพูดคุยกันทันทีที่ผมก้าวเข้ามาในโถงทางเดินผมเคยจัดงานเลี้ยงสังสรรค์ในคฤหาสน์หลังนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอื้อฉาว การเจรจาธุรกิจ หรือการเฉลิมฉลอง ทุกเหตุการณ์ล้วนเคยเกิดขึ้นภายในห้องเหล่านี้โดยไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ เอาไว้แต่คืนนี้กลับให้ความรู้สึกแตกต่างออกไปแม้แขกเหรื่อจะพยายามซุบซิบกันอย่างระมัดระวัง แต่ผมก็ยังได้ยินเศษเสี้ยวของบทสนทนาเหล่านั้น“...สร้อยข้อมือนั่น...”“...ช่างเป็นเหตุการณ์ที่น่าอึดอัดจริง ๆ...”“...คุณครองขวัญไม่แม้แต่จะโต้แย้งอะไรเลย...”และนั่นเองคือสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกไม่สบายใจครองขวัญไม่ได้ปกป้องตัวเองเลยภาพเหตุการณ์นั

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status