หน้าหลัก / โรแมนติก / ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง / บทที่ 5 มุมมองของครองขวัญ

แชร์

บทที่ 5 มุมมองของครองขวัญ

ผู้เขียน: แคลร์ รี
ฉันตื่นขึ้นมาเพียงลำพัง

เตียงอีกฝั่งเย็นชืดและไม่มีร่องรอยการใช้งาน ราวกับว่าภาคินไม่เคยมานอนตรงนั้นเลย

ฉันนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง จ้องมองเพดานพลางสงสัยว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นเพียงสิ่งที่ฉันจินตนาการไปเองหรือเปล่า

ข้อความจากเอมิกา... และท่าทีของภาคินที่ไม่แม้แต่จะแสร้งทำเป็นลังเล

เขาดูโทรศัพท์ คว้าเสื้อแจ็กเก็ต แล้วออกจากบ้านไปโดยอ้างว่ามีงานต้องจัดการ

ไม่มีคำอธิบายใด ๆ

ไม่มีแม้แต่คำพูดให้ฉันสบายใจ

มีเพียงเสียงประตูหน้าบ้านที่ปิดลงตามหลังเขาเท่านั้น

ฉันสังเกตเห็นโทรศัพท์กำลังสั่นอยู่บนโต๊ะข้างเตียง

ฉันจึงเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาด้วยความหวาดหวั่น

หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้น

ข่าวด่วน! พบเอมิกา สุวรรณรักษ์ นักแสดงสาวชื่อดัง อยู่ในช่วงเวลาสุดใกล้ชิดกับภาคิน ดำรงวัฒน์ ซีอีโอมหาเศรษฐีพันล้าน

ฉันรู้สึกราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง

ภาพแรกค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าจออย่างเชื่องช้า ราวกับว่าจักรวาลจงใจให้ฉันต้องทนทุกข์ทรมาน

มันเป็นภาพของภาคินกับเอมิกาบนระเบียงห้องสวีทของโรงแรมหรู มือของเขาโอบเอวเธอไว้อย่างสนิทสนม ขณะที่นิ้วมือของเธอสอดเข้าไปในเส้นผมของเขา

ทั้งคู่กำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม

ฉันเลื่อนหน้าจอลง

มีรูปถ่ายอีกมากมาย จากหลายมุมกล้อง พร้อมพาดหัวข่าวอีกนับไม่ถ้วน

“ภาคิน ดำรงวัฒน์ หวนคืนรักอดีตคนรัก”

“ซีอีโอหนุ่มนอกใจภรรยา ควงนักแสดงสาวชื่อดัง”

ฉันปล่อยโทรศัพท์หลุดจากมือราวกับถูกมันลวกจนร้อน

นี่ไม่ใช่แค่ข่าวลือหรือความระแวงอีกต่อไป แต่มันคือความอับอายของฉันที่ถูกเผยแพร่ให้คนทั้งโลกได้รับรู้

ฉันโทรหาภาคิน

ครั้งหนึ่ง สองครั้ง จนถึงสิบครั้ง

ทุกสายที่โทรไปถูกโอนไปยังระบบฝากข้อความเสียงทันที

หลายชั่วโมงผ่านไป

จากนั้นก็ผ่านไปหนึ่งวัน แล้วก็อีกวัน

ภาคินก็ยังไม่กลับบ้าน

ฉันโทรหาเขาทุกวัน แต่ไม่มีสายไหนได้รับการตอบรับเลยสักครั้ง ส่วนข้อความทั้งหมดที่ส่งไปก็ถูกเพิกเฉย

“กลับบ้านเถอะนะ”

“เราต้องคุยกัน”

“ภาคิน ฉันขอร้องล่ะ”

สามวันผ่านไป

สามคืนที่ฉันต้องนอนอยู่เพียงลำพังในคฤหาสน์ที่ดูว่างเปล่าจนน่าใจหาย

สื่อยิ่งประโคมข่าวอย่างโหดร้ายมากขึ้นเรื่อย ๆ ชื่อของฉันกลายเป็นประเด็นร้อนบนโลกออนไลน์ ขณะที่เอมิกายังคงยิ้มให้กล้อง ส่วนภาคินผู้เป็นต้นเหตุของความวุ่นวายทั้งหมดกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

พอถึงวันที่สี่ บางสิ่งในใจฉันก็ขาดผึง

ในเมื่อเขาไม่ยอมมาหาฉัน ฉันก็จะไปหาเขาเอง

อาคารสำนักงานใหญ่ของบริษัท ดำรงวัฒน์ โฮลดิ้งส์ ตั้งตระหง่านเหนือทิวทัศน์ของเมือง ตัวอาคารที่สร้างจากกระจกและเหล็กกล้าแผ่กลิ่นอายแห่งอำนาจออกมาไม่ต่างจากผู้ชายที่อยู่ข้างใน

พนักงานต้อนรับจำฉันได้ทันทีที่เดินเข้าไป

“ตอนนี้คุณภาคินติดประชุมอยู่ค่ะ” เธอบอกพร้อมรอยยิ้มฝืดเฝื่อน

“ฉันเป็นภรรยาของเขา” ฉันตอบ แม้มือทั้งสองข้างจะสั่นเทา แต่น้ำเสียงกลับมั่นคง “บอกเขาด้วยว่าฉันมาหา”

ไม่กี่นาทีต่อมา ฉันก็ได้รับการนำตัวเข้าไปในห้องทำงานของภาคิน

เขาเงยหน้าขึ้นจากคอมพิวเตอร์เมื่อฉันเดินเข้าไป ชั่วขณะหนึ่งมีบางอย่างวาบผ่านดวงตาของเขา อาจเป็นความประหลาดใจ หรือแม้แต่ความรู้สึกผิด

แต่แววตานั้นก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

“ครองขวัญ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เหมาะ”

ฉันหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะนั้นแหลมพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “คุณคิดอย่างนั้นเหรอ”

เขาสั่งให้ผู้ช่วยออกไป ก่อนจะลุกขึ้นยืน

เขายังคงดูไม่ต่างจากเดิมแม้แต่น้อย ทั้งชุดสูทที่เรียบร้อยไร้ที่ติและท่าทีสงบนิ่ง ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

“อธิบายมาสิ” ฉันเริ่มพูด “อธิบายมาว่าทำไมคนทั้งโลกถึงได้เห็นภาพคุณจูบกับแฟนเก่า”

เขาถอนหายใจช้า ๆ พลางยกมือขึ้นนวดขมับ “มันไม่ใช่อย่างที่เธอเห็น”

ฉันก้าวเข้าไปใกล้ มือทั้งสองข้างที่แนบอยู่ข้างลำตัวสั่นเทา “ฉันเห็นรูปพวกนั้นแล้วนะภาคิน ระเบียงนั่นเป็นของปลอมหรือไง รูปพวกนั้นเป็นภาพจัดฉากเหรอ หรือว่าฉันจินตนาการไปเองด้วยว่าคุณกำลังจูบเธออยู่”

ภาคินยังคงนิ่งเงียบ

“พูดออกมาสิ” ฉันกระซิบ “บอกมาว่าคุณไม่ได้นอกใจฉัน”

เขาเบือนหน้าหนี

วินาทีนั้นเอง ฉันรู้สึกราวกับมีบางสิ่งในใจแตกสลายลง น้ำตาแห่งความอับอายไหลพรั่งพรูออกมาอย่างร้อนผ่าว ก่อนที่ฉันจะทันห้ามมันไว้ได้

“คุณรู้ไหมว่าคุณทำอะไรกับฉันไว้บ้าง” ฉันตะโกนถาม “ฉันออกจากบ้านไม่ได้โดยไม่ถูกคนจ้องมอง! แม้แต่เปิดโทรศัพท์ขึ้นมา ก็ยังต้องเห็นภาพสามีตัวเองกำลังจูบกับผู้หญิงคนอื่น!”

“ลดเสียงลงหน่อย” ภาคินตวาด

คำพูดนั้นทำให้ฉันเจ็บปวดยิ่งกว่าการถูกทรยศเสียอีก

“ไม่!” ฉันสวนกลับทันควัน “คุณไม่มีสิทธิ์ทำให้ฉันอับอายต่อหน้าคนทั้งโลก แล้วมาสั่งให้ฉันเงียบ!”

“ฉันอยู่เคียงข้างคุณ รักคุณมาตลอด แม้แต่ตอนที่คุณผลักไสฉัน แล้วนี่... นี่คือสิ่งที่คุณตอบแทนฉันงั้นเหรอ”

ภาคินยังคงไม่พูดอะไรออกมาอีกเช่นเคย

“งั้นคุณก็ยอมรับสินะ” ฉันกระซิบ “คุณไม่คิดจะปฏิเสธเลยด้วยซ้ำใช่ไหม”

ภาคินถอนหายใจราวกับกำลังเหนื่อยหน่ายกับฉันเต็มที “ครองขวัญ เธอใช้อารมณ์มากเกินไปแล้ว”

“ฉันเป็นภรรยาของคุณนะ! ฉันเชื่อใจคุณ ภาคิน แต่คุณ...” เสียงของฉันสั่นเครือ “คุณกลับเลือกเธอ”

ภาคินส่ายหน้าครั้งหนึ่ง “ฉันไม่อยากคุยเรื่องนี้แล้ว”

“ก็ได้” ฉันพูดพลางพยายามควบคุมมือที่สั่นเทา “กลับบ้านเถอะนะ”

ภาคินชะงักนิ่ง

“เลือกชีวิตแต่งงานของเราเถอะนะ” เสียงของฉันสั่นพร่า “เหมือนที่ฉันเลือกคุณมาตลอด”

วินาทีนั้น ฉันเกลียดตัวเองเหลือเกิน เกลียดที่ความรักทำให้ฉันรู้สึกต่ำต้อยถึงเพียงนี้

ภาคินไม่ตอบอะไร กลับคว้าเสื้อแจ็กเก็ตขึ้นมาแทน

“ฉันต้องไปสงบสติอารมณ์สักหน่อย” เขาพูด ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองฉันอีกครั้ง

ฉันรู้ดีว่าเขาจะไป ‘สงบสติอารมณ์’ ที่ไหน และจะไปหาใคร

เขาทิ้งให้ฉันยืนอยู่ตามลำพังในห้องทำงานของเขา เหมือนกับที่เคยทิ้งให้ฉันอยู่บนเตียงของเราเพียงคนเดียว

ฉันไม่รู้ว่ายืนอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหน ก่อนที่โทรศัพท์จะสั่นขึ้นมาอีกครั้ง

ฉันหยิบมันขึ้นมาดูอย่างเลื่อนลอย

ข่าวเรื่องการนอกใจกำลังเป็นกระแส แต่กลับไม่ใช่ประเด็นที่ได้รับความสนใจมากที่สุด

เพราะประเด็นที่คนสนใจมากที่สุดกลับเป็นเรื่องของฉัน

แหล่งข่าวยืนยัน! ภรรยาซีอีโอมีลูกไม่ได้

มือทั้งสองข้างของฉันเริ่มสั่นเทา

ฉันเลื่อนหน้าจอลง

ผลตรวจทางการแพทย์ของฉันถูกแนบไว้ในบทความนั้น รวมถึงผลการวินิจฉัยด้วย

ความคิดเห็นอันโหดร้ายหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด

“เป็นหมัน”

“ของที่ทิ้งเมื่อไรก็ได้”

ฉันต้องเกาะขอบโต๊ะไว้เพื่อพยุงตัว พลางจ้องมองหน้าจอที่คนแปลกหน้าต่างพากันถกเถียงว่า ผู้ชายอย่างภาคิน ดำรงวัฒน์ควรใช้ชีวิตแต่งงานกับผู้หญิงอย่างฉันต่อไปหรือไม่

วินาทีนั้นเอง ฉันก็ตระหนักถึงบางสิ่ง

การนอกใจของเขาทำให้ฉันต้องอับอาย

แต่เรื่องนี้...

เรื่องนี้จะทำลายชีวิตฉันจนพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 30 มุมมองของครองขวัญ

    เสียงเคาะประตูห้องของฉันดังขึ้นฉันรู้อยู่แล้วว่าใครเป็นคนเคาะฉันรู้จักทุกอย่างเกี่ยวกับเขาเป็นอย่างดี ตั้งแต่กลิ่นน้ำหอม เนกไทเส้นโปรด ไปจนถึงจังหวะการเคาะประตูของเขา“เข้ามาสิคะ” ฉันพูดพลางถอนหายใจภาคินเดินเข้ามาแล้วปิดประตูตามหลัง เพียงแค่เขาปรากฏตัว บรรยากาศภายในห้องก็เต็มไปด้วยอำนาจอันเงียบขรึมที่ติดตัวเขาไปทุกหนแห่ง เป็นอำนาจที่ไม่มีใครกล้าท้าทาย... แม้แต่ฉันเองก็เช่นกันสายตาของเขากวาดมองฉันอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังประเมินสีหน้าของฉัน“วันนี้เธอกลับดึกนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ“ฉันทำงานอยู่ค่ะ” ฉันตอบสั้น ๆอย่างไรเสีย ชีวิตแต่งงานของเราก็เหลือเพียงสถานะทางกฎหมายที่ยึดเหนี่ยวเอาไว้เท่านั้น ฉันจึงไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้เขาฟังอีกภาคินพยักหน้าหนึ่งครั้ง แต่ท่าทีของเขายังคงแฝงความตึงเครียดบางอย่างเอาไว้“เราต้องคุยกันหน่อย”ฉันแทบจะกลอกตาด้วยความระอาจากประสบการณ์ที่ผ่านมา บทสนทนาที่เริ่มต้นด้วยคำว่า “เราต้องคุยกันหน่อย” มักไม่เคยจบลงด้วยดีเลยสักครั้งฉันเอนตัวพิงโต๊ะเครื่องแป้ง รอให้เขาเป็นฝ่ายเริ่มพูดภาคินค่อย ๆ ถอนหายใจออกมา ราวกับกำลังชั่งใจระหว่างความจริ

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 29 มุมมองของครองขวัญ

    บรรยากาศภายในห้องทำงานดูเงียบสงบกว่าเดิม ทั้งที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย ภายนอกผนังกระจกห้องทำงานของมาริสา สำนักงานกฎหมายสิริกุลและคณะยังคงดำเนินงานไปตามจังหวะอันคุ้นเคยแต่ภายในห้องนี้ ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแฟ้มเอกสารในมือให้ความรู้สึกหนักอึ้งกว่าน้ำหนักที่แท้จริงของมันมากนักมาริสาเฝ้ามองฉันอย่างพินิจพิจารณา เวลาผ่านไปหลายนาที แต่เธอก็ไม่ได้เร่งรัดให้ฉันตัดสินใจเมื่อเธอเอ่ยปากขึ้นในที่สุด น้ำเสียงของเธออ่อนโยนแต่หนักแน่น “ฉันไม่ได้ต้องการให้คุณตอบวันนี้หรอกค่ะ” เธอพูด “ที่ผ่านมา คุณต้องต่อสู้กับเรื่องที่ไม่ควรเป็นภาระของตัวเองมามากพอแล้ว”ฉันค่อย ๆ ปิดแฟ้มเอกสารลง“แล้วถ้าฉันเลือกที่จะเดินจากไปล่ะคะ”“ถ้าอย่างนั้นคุณก็เดินจากไปค่ะ” เธอตอบเรียบ ๆ “และฉันก็ยังจะช่วยให้คุณตัดขาดจากเรื่องทั้งหมดได้อย่างหมดจดโดยไม่มีอะไรติดค้าง”ความจริงใจในน้ำเสียงของเธอกลับทำให้การตัดสินใจครั้งนี้ยากขึ้นไปอีกเพราะการแก้แค้นฟังดูเป็นหนทางที่ทำให้ฉันกลับมามีอำนาจ ขณะที่การเลือกความสงบสุขดูเป็นหนทางที่ปลอดภัยกว่าและความจริงก็คือ ฉันเหนื่อยล้าเต็มทีกับการต้องต่อสู้ในสงครามที่เอมิก

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 28 มุมมองของครองขวัญ

    ภายในห้องทำงานของมาริสา เราทั้งคู่ต่างนิ่งเงียบ ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรเธอยืนหันหลังให้ฉันอยู่ริมหน้าต่าง มือข้างหนึ่งวางแนบกับกระจก ราวกับต้องการหาอะไรสักอย่างที่มั่นคงไว้ยึดเหนี่ยวนับตั้งแต่รู้จักมาริสา สิริกุลมา นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเธอสูญเสียความสุขุมเยือกเย็นที่เคยมีเธอดูเหนื่อยล้าเหนื่อยล้าจนแทบหมดเรี่ยวแรงในที่สุดเธอก็ค่อย ๆ ถอนหายใจยาวอย่างอ่อนล้า“นั่งก่อนสิคะ” เธอพูดเสียงเบาน้ำเสียงนั้นไม่ได้ฟังดูเหมือนคำสั่ง แต่คล้ายกับคำขอร้องเสียมากกว่าฉันนั่งลงตามที่เธอบอกฉันมองตามขณะที่เธอเดินไปยังตู้ด้านหลังโต๊ะทำงาน เปิดตู้ออก แล้วรินวิสกี้ใส่แก้วให้ตัวเองหนึ่งช็อตมาริสา สิริกุลถึงกับรินวิสกี้ให้ตัวเองตั้งแต่กลางวันเลยอย่างนั้นเหรอแค่เห็นเช่นนั้น ฉันก็รู้แล้วว่าบทสนทนาครั้งนี้จะต้องแตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมามาริสายังคงยืนนิ่งอยู่อีกพักใหญ่ สายตาเหม่อมองไปอย่างไร้จุดหมาย ส่วนแก้วเครื่องดื่มในมือก็ยังไม่ได้ถูกแตะต้อง“คุณรับมือกับเรื่องเมื่อครู่ได้ดีกว่าที่ฉันคาดไว้เสียอีกค่ะ” ในที่สุดเธอก็พูดขึ้น“ฉันไม่ได้รับมืออะไรเลยค่ะ” ฉันตอบ “เธอมาที่นี่เพื่อยั่วยุให้ม

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 27 มุมมองของครองขวัญ

    เห็นได้ชัดว่าเอมิกาไม่เข้ากับสถานที่ที่เต็มไปด้วยเสียงโทรศัพท์และเสียงฝีเท้าเร่งรีบเช่นนี้เลยแม้แต่น้อยฉันรักษาน้ำเสียงให้ราบเรียบขณะเอ่ยทักทายเธอ “เอมิกา”พนักงานหลายคนเงยหน้าขึ้นมองเพียงแวบเดียว ก่อนจะกลับไปสนใจงานของตัวเองต่อไม่มีใครหยุดมองนาน และไม่มีแม้แต่เสียงกระซิบกระซาบการไม่มีใครให้ความสนใจดูจะทำให้เธอเสียความมั่นใจยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด“ฉันคิดว่าเราควรคุยกันเป็นการส่วนตัวนะคะ” เธอเริ่มพูด “หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน”“ฉันกำลังทำงานอยู่ค่ะ” ฉันตอบกลับคำพูดนั้นออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ เพราะมันคือความจริงเอมิกากวาดสายตามองไปรอบสำนักงานด้วยแววตาประเมินตัดสิน “ค่ะ... ฉันเห็นแล้ว”ภายใต้ท่าทีสุภาพจอมปลอมของเธอแฝงไว้ด้วยความดูแคลน ราวกับว่าเธอไม่คิดว่าสิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่ หรือก็คืองานของฉัน มีความสำคัญมากพอ“ฉันก็แค่เป็นห่วงค่ะ” เธอพูดต่อ “การออกจากบ้านไปกะทันหันแบบนั้นอาจทำให้คนอื่นเข้าใจผิดได้นะคะ ตอนนี้ผู้คนก็เริ่มพูดถึงเรื่องนี้กันแล้ว”เอาอีกแล้วสินะเอมิกากำลังพยายามดึงฉันกลับไปอยู่ภายใต้การควบคุมของเธอ โดยใช้แรงกดดันเรื่องชื่อเสียงที่เธอต้องการให้ฉันเชื่อว่

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 26 มุมมองของครองขวัญ

    ฉันยืนอยู่ด้านหน้าสำนักงานกฎหมายสิริกุลและคณะนานเกินความจำเป็นไปสักหน่อยแต่ไม่ใช่เพราะความลังเลหรอกนะ ฉันเพียงกำลังปรับตัวกับความเปลี่ยนแปลงต่างหากสองครั้งก่อนที่มาที่นี่ ฉันก้าวเข้ามาพร้อมกับความคาดหวังมากมายแต่วันนี้แตกต่างออกไปฉันค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา ก่อนจะก้าวผ่านประตูหมุนเข้าไปในที่สุดไออุ่นภายในอาคารโอบล้อมฉันทันที พร้อมกับเสียงอันคุ้นเคยของเช้าวันทำงาน ทั้งเสียงโทรศัพท์ที่ดังไม่ขาดสาย เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อน และเสียงเคาะแป้นพิมพ์ที่ดังประสานกันเป็นจังหวะทุกคนเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วราวกับรู้ดีว่าตัวเองควรอยู่ตรงไหนและต้องทำอะไร และไม่รู้ทำไม ภาพเหล่านั้นกลับทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ที่ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติ ไม่มีอะไรเหมือนถูกจัดฉากเอาไว้ไม่มีใครหยุดชะงักเมื่อฉันเดินเข้ามาไม่มีเสียงกระซิบกระซาบดังตามหลังไม่มีใครเหลือบมองฉันนานเกินความจำเป็นฉันเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ต้อนรับด้วยความมั่นใจที่เพิ่มขึ้นทีละน้อยพนักงานหญิงหลังเคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มสุภาพให้ฉัน ก่อนจะก้มลงตรวจสอบข้อมูลบนหน้าจอคอมพิวเตอร์“อรุณสว

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 25 มุมมองของภาคิน

    ราวกับว่าคฤหาสน์หลังนี้กำลังแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยผู้คนยังคงจับกลุ่มพูดคุยกันเบา ๆ ตามมุมต่าง ๆ ทั้งที่เลยเวลาที่แขกคนสุดท้ายควรจะกลับไปนานแล้ว เสียงหัวเราะสุภาพแต่เสแสร้งดังแว่วไปตามโถงทางเดิน ขณะที่บรรดานักแสดงสาวต่างเก็บกระเป๋าถือและกล่าวชมเชยกันด้วยถ้อยคำที่ไม่ได้มีความหมายอะไรเลยผมสัมผัสได้ถึงสิ่งนั้นทันที... ความตึงเครียดที่แฝงอยู่ในบรรยากาศทั้งบทสนทนาที่หยุดชะงักลงเมื่อผมเดินผ่านและสาวใช้สองคนที่หยุดพูดคุยกันทันทีที่ผมก้าวเข้ามาในโถงทางเดินผมเคยจัดงานเลี้ยงสังสรรค์ในคฤหาสน์หลังนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอื้อฉาว การเจรจาธุรกิจ หรือการเฉลิมฉลอง ทุกเหตุการณ์ล้วนเคยเกิดขึ้นภายในห้องเหล่านี้โดยไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ เอาไว้แต่คืนนี้กลับให้ความรู้สึกแตกต่างออกไปแม้แขกเหรื่อจะพยายามซุบซิบกันอย่างระมัดระวัง แต่ผมก็ยังได้ยินเศษเสี้ยวของบทสนทนาเหล่านั้น“...สร้อยข้อมือนั่น...”“...ช่างเป็นเหตุการณ์ที่น่าอึดอัดจริง ๆ...”“...คุณครองขวัญไม่แม้แต่จะโต้แย้งอะไรเลย...”และนั่นเองคือสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกไม่สบายใจครองขวัญไม่ได้ปกป้องตัวเองเลยภาพเหตุการณ์นั

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status