รับรางวัล

"ใช่แล้วข้าจะเอาไว้กินแล้วก็เอาไว้ขายด้วย"

นางยิ้มร่าเริงมือผอมบางเขี่ยเมล็ดผักที่แช่น้ำในกระป๋องไปมา จิ่นฟานอวี้เห็นดังนั้นก็ขอมาหนึ่งกระป๋องถกแขนเสื้อเตรียมลงมือ

"ข้าช่วยปลูก"

เขาบอกกับนางพลางเดินไปอีกแปลง

"แต่ว่าเจ้าต้องอ่านหนังสือ"

นางเกรงใจเขาอยากให้ใช้เวลานี้ตักตวงความรู้ให้เต็มที่เตรียมความพร้อมสำหรับการสอบส่วนงานสวนนี้นางจะจัดการเอง

"ไม่เป็นไรข้าอยากช่วย"

เขาเอ่ยขึ้นสีหน้าไม่แสดงความรู้สึกใดแล้วลงมือปลูกผัก นางเห็นเขาอยากช่วยก็ไม่อยากพูดพร่ำเพรื่อลงมือปลูกอีกแปลงแปลงผักสิบแปลงมีผักอยู่หกชนิด จางลี่อิงและจิ่นฟานอวี้ปลูกผักเสร็จเขาก็ล้างมือกลับเข้าห้องอ่านหนังสือต่อ ส่วนนางก็รดน้ำจนเสร็จเอาหญ้าแห้งที่เก็บมาด้วยคลุมแล้วปิดรั้วเอาไว้

จางลี่อิงเตรียมตัวเอาเห็ดตากแห้งไปขายที่ตลาด เช้าวันรุ่งขึ้นนางรีบไปแต่เช้าก่อนตลาดจะวาย เส้นทางลัดหากอยากไปให้ถึงเร็วขึ้นจะมีซอกซอยเล็กแคบอยู่เส้นหนึ่งแต่ผู้คนไม่สัญจรเพราะค่อนข้างเสี่ยงอันตราย มักมีขอทานหรือโจรและพวกอันธพาลหนีการจับกุมของมือปราบมาซ่อนตัวดักปล้นคนผ่านไปผ่านมาบ่อยๆ

แต่ก็เป็นเส้นทางเดียวที่ช่วยย่นระยะเวลาไปถึงตลาดได้เร็วขึ้น นางเดินไปถึงท้ายซอยปรากฏร่างชายสองคนแอบสะกดรอยตามเงียบๆ นางเดินไปตามทางช้าลงเงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าที่เดินเป็นจังหวะบางครั้งเร็วบางครั้งช้า จนโผล่พ้นมายังถนนกว้างมีคนเดินผ่านหนาตาได้อย่างปลอดภัยโดยที่เสียงนั้นก็ได้หายไปจากโสตประสาทเช่นกัน เรื่องการรับรู้เสียงต่างๆ นางก็เคยฝึกมาจนชำนาญถึงเกิดในร่างใหม่แต่ทักษะไม่หายไปยังใช้ประโยชน์ยามคับขันได้

นางทำตัวปกติเดินไปวางตะกร้าลงพบเจอชาวบ้านนำของป่ามาขายหลายคน จึงมาสมทบกับพวกเขาที่เพิ่งเริ่มขายเช่นเดียวกัน มีคนที่เคยซื้อเห็ดไปทำอาหารแล้วติดใจในรสชาติมาซื้อเห็ดตากแห้งไปอีกห้ากำมือ คนขายปลาพูดคุยกับลูกค้าของนางถึงรสชาติแปลกแต่อร่อยก็ทำให้อยากลองกินบ้าง จึงเอาปลามาแลกนางก็ยอมให้แลก ผ่านไปครู่หนึ่งคนขายไก่นำเนื้อไก่มาแลกเห็ดนางก็ยอมให้แลก ตอนนี้ขายได้เงินบ้างแล้วแลกเป็นสิ่งของเล็กน้อยก็ไม่เดือดร้อน

ของขายจนหมดตะกร้านางไม่ได้ซื้ออาหารกลับไปด้วยเพราะมีปลากับไก่พอกินหลายมื้อ เตรียมตัวเดินทางกลับแต่ไม่ใช่เส้นทางเดิม นางเดินอ้อมไปอีกด้านที่ทะลุหากันกับซอยแคบที่เป็นทางลัดเข้ามาด้านใน ทันใดนั้นมีชายสองคนท่าทางไม่น่าไว้ใจเดินมาขวางเอาไว้

"น้องสาว แบกสิ่งใดมาเต็มตะกร้าพี่ขอดูหน่อยสิ"

ชายรูปร่างผอมสูงท่าทางกวนประสาทพูดจาหยอกเย้านาง อีกคนก็ขัดขวางเอาไว้ไม่ให้เดินต่อ

"น้องสาวขายของได้เงินควรแบ่งให้พวกพี่ใช้บ้างนะ"

ชายอีกคนพูดสมทบขึ้นเดินเข้ามาใกล้ๆ นางจึงถอยหลังออกไปตั้งหลัก

"น้องสาวรึ พวกเจ้าดูแล้วก็หน้าตาไม่เลวน่าจะหางานทำ เหตุใดมาขอเงินกับสตรีเยี่ยงนี้เล่าไม่ละอายใจบ้างรึ"

นางพูดพลางมองหน้าชายสองคนสลับกันเขาไม่พูดมากกระชากตะกร้าของนางออกอีกคนเข้ามาค้นตัวหาเงินจากนาง จางลี่อิงใช้ความว่องไวตัวเล็กกว่ากำหมัดชกท้องยื่นขาถีบอีกคนที่อยู่ด้านหลังไปพร้อมกัน นางชิงตะกร้ากลับมาได้วางลงไว้ข้างๆ หันกลับมารัวหมัดใส่สองคนไม่ยั้ง

พวกเขาปวดระบมท้องแทบยืนไม่อยู่นางไม่รอช้าถีบซ้ำจนเขาทั้งคู่ถลาล้มลงหงายท้อง ลุกขึ้นมาได้ก็ขาอ่อนปวกเปียกเซล้มลงไปอีก แต่ยังฝืนลุกขึ้นมาหมายจะสู้กับนางให้ชนะหวังช่วงชิงทรัพย์สินมาให้ได้

นางงัดวิชาการต่อสู้ที่ฝึกมากระโดดขึ้นเหยียบบ่าใช้ขาทั้งสองข้างหนีบหัวของคนร้ายเอาไว้ บิดเพียงเล็กน้อยก็ได้ยินเสียงดังกรอบจนเขาล้มลงอีกครั้ง จากนั้นกระโดดลงมาเล่นงานอีกคนต่อจับมือไพล่หลังเตะขาให้คุกเข่าลงจับแขนบิดเพียงเล็กน้อยเขาก็ทรุดตัวลงไปนอนกองกับพื้น ทั้งสองร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด ร่างกายรวดร้าวระบมราวกับกระดูกหักเป็นชิ้นๆ จนลุกไม่ขึ้นอีก พอดีมีพลเมืองดีมาพบจึงรีบแจ้งทางการ มือปราบสี่นายวิ่งกรูกันเข้ามาจับตัวชายสองคนเอาไว้ได้

"ตามหามาหลายเดือนเจอตัวก็ดีเจ้าตัวแสบ สองคนนี่"

หนึ่งในสี่พูดขึ้นคาดว่าคงเป็นหัวหน้ามือปราบ เขาหันมาทางจางลี่อิงที่กำลังสะพายตะกร้าขึ้นที่หลัง

"ขอบใจแม่นางที่ช่วยจับโจรสองคนได้ พวกมันมีค่าหัวคนละห้าสิบตำลึงก่อเหตุมานับไม่ถ้วนตามจับมาเป็นปีแล้ว วันนี้คงได้ปิดทุกคดีของสองคนนี้เสียที"

นางเพียงยิ้มตอบเตรียมพร้อมจะไป

"ไม่เป็นไรเป็นหน้าที่ของพลเมืองที่ควรช่วยเหลือสอดส่อง"

นางพูดกับหัวหน้ามือปราบ โจรฝีมือกระจอกอย่างนี้ตามจับเป็นปีเชียวหรือคงก่อเรื่องร้ายแรงน่าดูถึงค่าหัวแพงเช่นนี้

"ข้าจะเชิญแม่นางไปรับเงินที่ว่าการอำเภอตอนนี้ไม่ทราบสะดวกหรือไม่"

เขาเชิญนางพร้อมกับผู้คนที่ทยอยมามุงดูยุยงให้รีบไป

"ไปเถอะ"

"รีบไปรับเงินเร็ว"

"ตั้งร้อยตำลึงเชียวนะ"

จางลี่อิงยิ้มบางมองของในตะกร้ามากมายก็ลังเล ถึงเงินจะมากเพียงใดนางก็ต้องรีบกลับบ้านไปทำอาหารให้สามี

"เชิญเถิดแม่นางข้าขอรบกวนเวลาเพียงครู่เดียวเท่านั้น"

เขาไม่ละความพยายาม นางเห็นว่าไม่นานก็ตอบตกลง

ไปถึงที่ว่าการอำเภอหัวหน้ามือปราบแจ้งว่าจางลี่อิงจับโจรใจโฉดได้ นายอำเภอจึงตกรางวัลให้หนึ่งร้อยตำลึงพูดขอบใจและยกย่องนางเป็นการใหญ่

นางอยู่ได้ไม่นานก็ร่ำลานายอำเภอและหัวหน้ามือปราบแบกตะกร้าสานเข้าที่หลังเดินทางกลับบ้าน ตอนนี้สายมากแล้วจิ่นฟานอวี้คงยังไม่กินข้าวนางต้องรีบกลับไป

"ไม่น่าเชื่อว่าตัวเล็กแค่นี้จะเอาอยู่"

นายอำเภอมองไล่หลังนางชื่นชมให้หัวหน้ามือปราบฟัง

"ใช่ขอรับ"

ทั้งคู่ยืนทึ่งมองจนนางเดินลับตา แม้แต่ฝีก้าวก็ดูคล่องแคล่วแบกของเดินตัวปลิวเหมือนตะกร้าเปล่าไม่มีผิด จากนั้นก็กลับเข้าไปทำงานต่อ หัวหน้ามือปราบควบคุมตัวโจรที่สะบักสะบอมไปลงโทษตามขั้นตอนต่อไป

จางลี่อิงมาถึงหน้าบ้านวางของลงเตรียมเอาไปจัดในครัว ตั้งแต่เช้ายังไม่มีอาหารตกถึงท้องเท่านั้นยังไม่พอวันนี้ออกแรงไปมากย่อมหิวเร็วเป็นธรรมดา