มงกุฎกล้วยไม้ 12/1

...เบญรดาทวนชื่อที่แสดงบนหน้าจอในใจแล้วก็ได้คำตอบจากข้อสงสัยเกี่ยวกับเขาภายในทันที

(นี่เขาเป็นเจ้าของฟาร์มกล้วยไม้คนเดียวกับที่จะส่งกล้วยไม้ให้พี่วิท และเป็นคนเดียวกับที่ป๊าเคยพูดให้ฟังเหรอเนี่ย!!)

...โอมเดินมาหยุดยืนตรงหน้าเธออีกครั้ง พร้อมกับยื่นมือเพื่อขอโทรศัพท์มือถือจากเธอ

“ฮัลโหล!!! สวัสดีครับคุณวิท”

...โอมรับสายพร้อมกับหันหลังเดินไปยังประตูอีกรอบ เขาเดินไปคุยไปเพราะไม่อยากให้เสียงคุยไปรบกวนคนเจ็บจึงเดินมาคุยนอกห้อง

...ทว่าโอมไม่รู้ตัวว่าคนเจ็บแอบเดินตามหลังมาเงียบๆ เพราะอยากรู้ว่าเขากับพี่ชายของเธอคุยอะไรกัน จะใช่เรื่องเธอหรือเปล่า!! พี่วิทจะทราบหรือเปล่าว่าไม่ควรบอกข้อมูลของเธอให้คนอื่นรู้ แล้วป๊าจะรู้หรือยัง!! ป๊าต้องกำชับพี่วิทสิว่าไม่ควรบอกคนอื่นว่าเธอคือใคร

...แต่เพราะเธอยังมีอาการตาพล่ามัวอยู่จึงเดินได้ช้าและต้องหยุดอยู่แค่หน้าประตูเพราะเขาดันปิดประตูเสียตั้งแต่ตั้งแต่เธอเดินตามมาได้ไม่กี่ก้าว และถ้าเธอเปิดเพื่อจะตามไปฟังก็จะทำให้เขาสงสัยและรู้ว่าเธอแอบฟังเขาพูดโทรศัพท์ เบญรดาเลยต้องหยุดตัวเองไว้แค่หน้าประตูบานนั้น

...เสียงพูดของเขาค่อยๆ ดังห่างออกไปๆ จนฟังไม่รู้เรื่องฟังไม่ได้ศัพท์ว่าคุยอะไรกันบ้าง เธอเลยเปลี่ยนเป็นเดินเกาะผนังห้องมายังหน้าต่างซึ่งนี่เป็นครั้งแรกที่ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาแล้วได้มายืนริมหน้าต่างที่มีผ้าม่านบางๆ สีน้ำตาลอ่อนคล้ายใบไม้แห้ง

...เมื่อเบญรดาได้มายืนตรงหน้าต่างเธอก็ใช้มือแหวกผ้าม่านไปด้านข้างเพราะคิดว่าอาจจะได้รับลมเย็นๆ จากข้างนอกให้รู้สึกสดชื่นบ้าง แต่กลายเป็นว่าภาพเบื้องหน้านอกหน้าต่างนั่นทำเอาหัวใจของเธอฟูฟ่องพองโตอย่างอัตโนมัติทีเดียว แม้สายตายังพล่ามัวอยู่แต่ยังพอมองเห็นว่าเบื้องหน้าคือความสวยงามของท้องฟ้าสีครามที่ช่างสบายตาเสียจริง ไหนจะเทือกเขาที่สลับซับซ้อนไล่เฉดสีจากเขียวเข้มไปจนเป็นสีฟ้าจางๆ นั่นอีก ยิ่งทำให้คิดว่าหากมองชัดกว่านี้คงได้เห็นว่าทิวทัศน์ที่นี่สวยงามน่าประทับใจแค่ไหน

(โอ้โหสวยจังเลย!! นี่ถ้าได้เห็นชัดๆ เคลียร์ๆ คงจะสวยสุดยอดเลยนะเนี่ย!!)

...เบญรดารำพันในใจแล้วไล่สายตาจากสุดขอบฟ้ามองต่ำลงมาเรื่อยๆ จนเมื่อเห็นลางๆ ว่าเบื้องล่างเป็นหุบลึกลงไปก็รู้สึกตื่นตาอีกครั้งกับบ้านหลังนี้ เพราะนอกจากจะได้เห็นว่าที่นี่อยู่ท่ามกลางป่าเขาที่สวยงามแล้วก็ยังได้เห็นอีกว่าตรงที่ที่ยืนอยู่คือบ้านไม้หลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ริมหน้าผา เพราะมองลงไปก็เห็นว่าไม่มีแผ่นดินอยู่เลย บ้านหลังนี้ถูกออกแบบการสร้างได้น่าทึ่งจริงๆ

...เบญรดาเหมือนถูกสะกดด้วยความสวยงามของธรรมชาติโดยเธอค่อยๆ ชะโงกหน้าลงมองไปยังหุบลึกเบื้องล่างนั่น ม่านตาที่พล่ามัวทำให้เห็นไม่ถนัดนัก รู้แต่ว่าสิ่งที่เห็นนั้นเป็นสีดำกินพื้นที่กว้างใหญ่ของที่ราบในหุบนั่น แล้วไล่สายตาขึ้นมาหาตัวเองก็เห็นต้นไม้น้อยใหญ่สูงต่ำลดหลั่นกันไปตามความชันของพื้นที่

...เธอคิดว่านั่นคงเป็นผ้าสแลนกันแดดสีดำ และแน่นอนว่าใต้ผ้าสแลนกันแดดนั่นก็คงเป็นสวนกล้วยไม้อย่างที่เขาบอกแน่นอน ข้างล่างนั่นคงมีกล้วยไม้หลากหลายชนิดหลากหลายสายพันธุ์และหลากหลายสีสันเลยละมั้ง โอ้โหแค่คิดภาพก็ตื่นตาตื่นใจแล้ว

...เบญรดากวาดสายตาพล่าๆ เก็บเกี่ยวภาพทิวทัศน์เบื้องนอกอีกครั้งอย่างช้าๆ ความสวยงามของธรรมชาติทำให้เกิดความสดชื่นขึ้นอย่างเหลือเชื่อ เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ยาวๆ แล้วค่อยๆ หันกลับเพื่อจะลองเดินออกไปข้างนอกห้องดูบ้าง

“โอ๊ะ!!!”

...เพราะไม่รู้ว่าเขามายืนอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่เธอจึงชนเข้ากับร่างสูงใหญ่นั้นอย่างจังจนเสียหลักเซไปด้านหลัง แต่โชคดีที่เขาช่วยยึดต้นแขนเธอไว้ทันก่อนที่แผ่นหลังเธอจะกระแทกเข้ากับขอบหน้าต่าง

“คุณ!! ขอโทษค่ะ!! ฉันไม่รู้ว่าคุณอยู่ตรงนี้!!”

...เธอตกใจและขอโทษอย่างลนลาน เขาปล่อยแขนเธอหลังจากเธอยืนได้ปกติแล้ว แต่สายตานิ่งๆ ที่มองมานั่นทำให้เบญรดาเดาไม่ถูกว่าเขาคิดอะไรหรือจะพูดอะไร

...โอมมองผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาคาดคั้น

“คุณเป็นญาติกับคุณวีรวิทย์เหรอ!!”

...คำถามนั้นทำให้เบญรดาถึงกับเหวอและตามด้วยความหวั่นใจว่าข้อมูลประวัติของเธอจะไม่เป็นความลับอีกต่อไป

“เอ่อออ!! คือออ...เอ่อวีรวิทย์ไหนคะ!! ฉันคลับคล้ายว่าเหมือนมีญาติชื่อนี้เหมือนกัน แต่...เอ่อคุณช่วยขยายความให้ชัดกว่านี้อีกหน่อยได้มั้ยคะ!!”

...เธอยังแกล้งทำเป็นไม่รู้เพื่อยื้อเวลาคิดและจับทิศทางว่าเขากับพี่ชายเธอคุยอะไรกันบ้าง แต่ตอนนี้รู้สึกประหม่าเพราะกลัวว่าพี่วิทจะบอกเขาว่าเธอเป็นใครและมาทำอะไร ซึ่งไม่ควรอย่างยิ่งเพราะร่างกายและวิญญาณของเธอกลายเป็นความลับของทางราชการไปแล้ว

...โอมยืนในท่ามือล้วงกระเป๋ากางเกงและยังคงจ้องนิ่งไปที่เธอแบบไม่กระพริบตา

“คุณวิทบอกผมว่าคุณเป็นญาติที่หนีพ่อแม่มาหางานทำที่นี่ และก่อนจะมาคุณก็บอกคุณวิทคนเดียวว่าคุณมาทำงานที่เชียงใหม่ คุณวิทติดต่อคุณไม่ได้เลยให้ทางบริษัทที่ผลิตนาฬิกาช่วยหาจุดพิกัดของคุณว่าตอนนี้คุณอยู่ไหน เพราะนาฬิกาของคุณสามารถติดตามได้ด้วยระบบจีพีเอส จนทางผู้ผลิตแจ้งกลับมาว่าคุณอยู่จุดนี้ คุณวิทเลยเช็คสถานที่ตามจุดพิกัดดูแล้วบังเอิญมาตรงกับที่อยู่ของผม เขาเลยโทรมาหาผม สอบถามว่าสองสามวันมานี้มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า!! มีใครมาที่นี่หรือเปล่า!! ผมก็บอกว่ามีคนแปลกหน้าได้รับบาดเจ็บมาและกำลังพักอยู่ที่นี่ และผมก็เล่าให้เขาฟังว่าคุณไปโดนไอ้พวกสวะนั่นไล่ตีหัวเอา แล้วโทรศัพท์ก็หายเลยติดต่อกลับไม่ได้”

...โอมขยายความด้วยเสียงแน่นๆ เสียยาวพรืดจนเข้าใจแจ่มแจ้งและนั่นก็ทำให้เบญรดาที่ยืนฟังถึงกับอึ้ง แต่ทุกอย่างต้องรีบดึงเข้าสู่บทละครให้เร็วพอที่เขาจะไม่เห็นพิรุธอะไรไปมากไหกว่านี้ จากที่ฟังสิ่งที่พี่ชายบอกเขาก็พอจะจับทางได้ว่าควรสร้างบทไปทางไหน

...แต่เธอก็ยังไม่กล้าแสดงความรู้จักกับพี่ชายตัวเองมากนัก เพราะกำลังสวมบทบาทคนมีปัญหาด้านความจำอยู่ แต่แค่นี้ก็โล่งใจได้มากทีเดียวว่าที่บ้านรู้แล้วว่าเธออยู่ที่นี่ซึ่งถือว่าพี่ชายเธอก็เก่งมากที่หาวิธีรู้ข่าวเธอจนได้ แต่ไอ้การที่บอกว่าเราหนีพ่อแม่มาหางานทำที่นี่นี่สิ คิดได้ยังไงนะพี่เรา

(แหมพี่เราก็โกหกเก่งไม่เบาเลยนะ!! หึหึ)

...จากที่กลัวๆ เกร็งๆ เมื่อสักครู่ว่าความจริงจะถูกเปิดเผยก็กลายเป็นตอนนี้ลองคิดให้เป็นเรื่องสนุกเสียเลย แต่เมื่อเหลือบมองเขาก็ยังเห็นทำหน้าดุเหมือนเดิม มันชักจะยังไงแล้วสิ

......................