มงกุฎกล้วยไม้ ตอนที่ 12

...วีรวิทย์กำลังทำงานอยู่ในห้องทำงานของบริษัท เขารู้สึกกระวนกระวายใจเพราะแม่โทรมาถามข่าวน้องสาวสามสี่รอบแล้ว เขาได้แต่ปัดไปว่ายังไม่ว่างโทรหาน้องสาว ทว่าความจริงคือเขาพยายามโทรติดต่อตั้งแต่เมื่อวานแล้วแต่ไม่สามารถติดต่อได้ และพยายามตรวจสอบสัญญาณจากจุดพิกัดด้วยจีพีเอสที่เชื่อมสัญญาณต่อเข้ากับระบบนาฬิกาก็แสดงผลไม่ชัดเจน เพราะสัญญาณขาดๆ หายๆ

..ขณะที่เขากำลังนั่งครุ่นคิดเพื่อจะหาวิธีติดต่อน้องสาวอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น วิทรีบยกมือถือขึ้นดู คนโทรมาคือนายพลตฤณพ่อเขาเอง เขาจึงรับสาย

“ฮัลโหล!!! พ่อครับ!! ผมติดต่อไอ้เบลไม่ได้เลย เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ!!”

...เขารีบบอกผู้เป็นพ่ออย่างร้อนใจ

“คงมีอะไรขัดข้องแหละ ตอนนี้ท่านผอบอรู้เรื่องแล้วและกำลังเช็คอยู่ว่าเกิดอะไรขึ้น พ่อก็ห่วงน้องเหมือนกัน ยิ่งแม่ของแกนี่ไม่ต้องพูดถึง เดินไปเดินมาบ่นงึมงำตลอดเวลาจนไม่เป็นอันทำอะไรแล้วเนี่ย!!”

...นายพลตฤณพูดน้ำเสียงค่อนข้างเคร่งเครียด

“เดี๋ยวผมจะติดต่อไปทางแบรนด์นาฬิกาดูนะครับพ่อ ว่าจะให้เขาช่วยเช็คพิกัดให้อีกทาง ผมหวั่นๆ ว่าจะเกิดอะไรไม่ดีหรือเปล่าเพราะไอ้เบลรู้อยู่ว่าทุกคนเป็นห่วงมากและต้องโทรกลับมาส่งข่าวเป็นระยะๆ เพื่อไม่ให้ทุกคนเป็นห่วง แต่นี่มันสองวันแล้วนะครับ!!”

...น้ำเสียงกังวลของวีรวิทย์ทำให้ผู้เป็นพ่อยิ่งกังวลเพิ่มขึ้น

...นายพลตฤณนั่งหน้านิ่งแต่ภายในใจไม่ได้นิ่งตามสีหน้าเพราะกำลังคิดถึงลูกสาวสุดที่รักว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นได้บ้าง ไหนจะต้องคอยพูดปลอบใจภรรยาว่าให้ใจเย็นๆ อย่าตีโพยตีพายไปกับการขาดการติดต่อของลูกสาว แต่ตัวเองก็อดหวั่นใจไม่ได้เพราะเกรงว่าลูกสาวจะได้รับอันตราย แม้รู้ว่าฝีมืออยู่ในระดับเชื่อใจได้แต่คนเราย่อมพลาดพลั้งได้เสมอ

....................

ก๊อก...ก็อก...ก็อก

...เสียงเคาะประตูดังขึ้นแล้วบานประตูก็ค่อยๆ เปิดเข้ามา โอมมองเข้ามาในห้องก่อนก้าวเท้าเข้ามา เขาเห็นคนเจ็บนั่งอยู่ริมเตียงนอนในท่าหย่อนขาลงพื้นและกำลังมองมาทางประตู จนเขาเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ

“เป็นไงมั่งครับ!! ดีขึ้นกว่าเมื่อเช้ามั้ย!!”

...โอมถามเสียงเรียบๆ ก้มลงมองคนเจ็บที่เงยหน้าขึ้นมองเขา

“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ ยังปวดอยู่บ้างแต่กินยาแก้ปวดแล้วค่ะเลยช่วยได้เยอะเลย”

...เธอตอบเขาด้วยสีหน้าหม่นๆ เพราะกำลังนั่งคิดหาทางที่จะติดต่อกลับไปยังส่วนกลางซึ่งยังคิดไม่ออก แล้วไหนจะที่บ้านอีก ป่านนี้ม๊ากับป๊าจะร้อนใจแค่ไหนที่ไม่ได้โทรกลับไปเลย แล้วพี่วิทกับพี่วินพอจะเดาๆ ได้มั่งไหมว่าเราเกิดเหตุโดยไม่คาดคิด

...ทว่าอยู่ๆ เบญรดาก็ตาลุกวาวเมื่อนึกได้ว่าวีรวิทย์พี่ชายคนโตเคยบอกว่านาฬิกาข้อมือที่จัดหามาให้นั้นได้ทำการเชื่อมสัญญาณด้วยระบบจีพีเอสซึ่งสามารถรู้จุดพิกัดได้ เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอก็ลุกขึ้นยืนทันทีเพื่อจะขอนาฬิกาคืน

“คุณคะ!!! นาฬิกาค่ะ!! ขอนาฬิกานะคะ!!”

...เธอบอกเขาเสียงรัวเร็วและแสดงความดีใจออกมา จนโอมเลิกคิ้วแปลกใจกับกิริยาของเธอ

“ได้สิ!!! ว่าแต่ไม่ได้ขโมยมาใช่มั้ย!!”

...เขาถามมา แต่จะด้วยความอยากล้อเล่นหรือจะถามเพื่อความแน่ใจว่ามันไม่ได้ถูกขโมยมาก็ช่างเหอะ เพราะตอนนี้จิตใจคนเจ็บเริ่มมีความหวังที่จะได้หาทางติดต่อกลับไปยังที่บ้านและส่วนกลางได้แล้ว แต่ไม่วายที่มีสะดุดหูกับคำว่า “ขโมย”

“โธ่คุณก็!!! นี่ตกลงจะไม่เชื่อใจกันเลยใช่มั้ยว่าไม่ได้เป็นคนร้ายน่ะ!!”

...เธอทำท่าอ่อนใจที่เขาไม่ยอมเชื่อเธอว่าไม่ได้เป็นคนร้าย

“ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่!!! แค่ถามเฉยๆ เอ้าเอาไป!! มันเป็นของคุณ ผมก็ต้องเก็บไว้ให้คุณนั่นแหละ หึหึ!!”

...เขาส่งนาฬิกาที่ล้วงจากกระเป๋าเสื้อให้เธอและทำหน้าเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับสายตาที่เหมือนถูกขัดใจนั่น ทั้งยังแอบยิ้มมุมปากนิดๆ เพราะขำคนเจ็บที่ทำท่าทางเหมือนเด็กเกือบไม่ได้ขนม

...เบญรดารีบรับนาฬิกามาถือไว้ แล้วคิดต่อว่าต้องทำอย่างไรต่อไป

“คุณชื่ออะไรคะ!!”

...อยู่ๆ เธอก็ถามชื่อเขา เพราะได้ยินแต่พี่แสงดาวเรียกแต่ไม่มั่นใจว่าออกเสียงอย่างไรเพราะพี่แสงดาวพูดคำเมืองเธอจึงถามเพื่อความมั่นใจอีกครั้ง

“ผมชื่อโอมครับ ที่นี่บ้านผมและข้างล่างโน่นเป็นสวนกล้วยไม้ของผมเอง ผมเป็นพ่อค้าขายกล้วยไม้ครับ แล้วคุณล่ะชื่ออะไร!! จำชื่อตัวเองได้หรือยัง!!”

...โอมตอบแล้วถามกลับ แต่ฝ่ายนั้นเงียบไม่ตอบ และกลับยืนเหมือนใจลอยใช้นิ้วหัวแม่มือลูบหน้าปัดนาฬิกาในมือไปมาเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

...เบญรดาได้ยินชื่อเขาแล้วก็รู้สึกเหมือนคุ้นๆ ว่าเคยได้ยินชื่อนี้ที่ไหน ยิ่งเขาบอกว่ามีสวนกล้วยไม้ก็ยิ่งคุ้นมาก คล้ายๆ กับที่ป๊าเคยบอกว่าพี่วิทจะส่งดอกกล้วยไม้ไปขายต่างประเทศ

...คิ้วสองข้างค่อยๆ ขมวดเข้าหากันเพื่อพยายามคิด แต่เพราะเขามองเธออยู่ เธอจึงแกล้งก้มหน้าลงมองนาฬิกาในมือแล้วคิดในใจ หรือจะเป็นคนเดียวกันกับที่เป็นคู่ค้าของพี่วิทหรือเปล่า หรืออาจไม่ไช่ก็ได้ เชียงใหม่มีคนชื่อโอมที่ทำสวนกล้วยไม้กี่คนกันนะ ถ้าใช่มันจะบังเอิญเกินไปไหม

...และสิ่งที่เธอคิดได้ต่อมาคือต้องส่งข่าวให้ที่บ้านรู้ก่อนเพราะไม่อย่างนั้นที่บ้านจะเป็นห่วงมาก เธอเหลือบมองเขา

“ฉันขอยืมโทรศัพท์ได้มั้ยคะ!!”

...โอมซึ่งยืนสังเกตอย่างไม่ยอมละสายตา เมื่อเธอขอยืมใช้โทรศัพท์มือถือเขาก็ดึงมันออกมาจากกระเป๋าหลังกางเกงยีนส์แล้วส่งให้เธอ

...เบญรดารับโทรศัพท์มือถือแล้วนั่งลงบนขอบเตียงก่อนแอบเหลือบตาขึ้นมองเขาอีกครั้งว่าเขายังมองเธออยู่หรือเปล่า เรื่องของเรื่องคือเธอตั้งใจว่าโทรเสร็จจะลบเบอร์โทรติดต่อของพี่ชายทิ้งทันที

...โอมเหมือนรู้ว่าคนเจ็บคงอยากคุยกับญาติเป็นการส่วนตัว

“ตามสบายครับ!! เดี๋ยวผมค่อยกลับมาเอาโทรศัพท์คืน คุณจะโทรบอกใครกี่คนก็ได้ ที่นี่ชื่อฟาร์มกล้วยไม้สิทธิชัยอยู่อำเภอแม่แจ่มครับ ถ้าคุณจะให้ใครโทรกลับมาก็ให้โทรกลับมาเบอร์ผมได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ”

...โอมพูดจบก็เดินผละไปกับความคิดว่าเธอคงอยากพูดเรื่องที่ปกปิดตัวตนไว้เลยไม่อยากให้เขาอยู่ด้วย เพราะโดยปกติทั่วไปคนที่ได้รับความช่วยเหลือแล้วไม่มีเงื่อนงำอะไรจะสามารถพูดโทรศัพท์ต่อหน้าผู้อื่นได้เพราะการแจ้งให้ญาติทราบเป็นเรื่องที่ไม่น่าต้องปกปิด

...ทว่าขณะที่โอมเปิดประตูห้องแล้วกำลังจะก้าวออกไปนั้น อยู่ๆ โทรศัพท์มือถือเขาซึ่งอยู่ในมือของเบญรดาก็ดังขึ้น และเขาก็ได้ยินเสียงว่าโทรศัพท์มือถือมีสายเข้าเลยทำให้ต้องเปลี่ยนจากที่จะออกไปเป็นเดินกลับมารับสายก่อน

...เบญรดามองหน้าจอแล้วเห็นชื่อคนโทรเข้ามาก็ตกใจตาเบิกกว้างปากอ้าค้างเหมือนโดนผีหลอก

(วีรวิทย์)

......................