มงกุฎกล้วยไม้ 8/1

...บรรยากาศตอนเที่ยงภายในทัณฑสถานหญิงจังหวัดเชียงใหม่ ขณะนี้ที่โรงอาหารมีผู้ต้องขังหญิงในชุดเสื้อกางเกงสีน้ำตาลเข้มซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของนักโทษชั้นกลางลงมากำลังเข้าแถวรับอาหารจากถาดหลุมซึ่งเป็นภาชนะสำหรับใส่อาหารแล้วแยกย้ายกันไปหาที่นั่งทานตามสะดวก

“เฮ้ยยย!!! ที่ตรงนี้ของกูเว้ย!!! อีห่า!! ไม่รู้หรือไงว่านี่เป็นที่เฉพาะบุคคล”

...นักโทษหญิงท่าทางวางก้ามคนหนึ่งกระแทกเสียงใส่หน้าออมพร้อมกับยกเท้าขึ้นวางบนเก้าอี้ไม้ตัวยาวที่ออมนั่งทานอาหารอยู่

...ออมเกิดอาการไม่พอใจทันทีที่นักโทษหญิงคนนี้มาแสดงกิริยาอันธพาลกับเธอ และนี่คือโรงอาหา ฉะนั้นใครสะดวกจะนั่งตรงไหนก็ได้ ไม่ได้มีกฎห้ามใดๆ เธอจึงลุกขึ้นยืนแล้วมองหน้านักโทษหญิงคนนั้นด้วยความเข่นเขี้ยว

“นี่มันพื้นที่ส่วนรวม!! ไม่ได้มีกฎหรือป้ายแปะไว้ว่าเป็นที่เฉพาะของใคร!! เมื่อฉันมานั่งก่อน แกก็ไปนั่งที่อื่นสิ!!”

...ออมโต้อย่างเอาเรื่องเช่นกัน

“อ้ะ อ้ะ อ้ะ...อ๊าววววว!!!! วอนเสียแล้ว!! อีนี่วอนแดกตีนกูเสียแล้วไหมล่ะมึง!! นี่มึงก็อยู่มาจะเดือนแล้วก็น่าจะเห็นว่าใครๆ ก็ให้ความเคารพกู!! ฉะนั้นถ้ากูอยากนั่งตรงไหนหรืออยากได้อะไร....กูก็ต้องได้!! หลีกไป!!”

...นักโทษหญิงคนนั้นตะคอกใส่ออมอย่างเดือดดาลแล้วชี้นิ้วไปทางอื่นเพื่อไล่ให้ออมออกไปจากตรงนั้น

...ออมเองก็ใช่ว่าอยากจะมีเรื่องกับใคร แต่สิทธิพื้นฐานแบบนี้หากรักษาไว้ไม่ได้ก็ไม่รู้จะว่าอย่างไรแล้ว

“ไม่!!! ฉันมาก่อนก็ต้องได้นั่งก่อน แกมาทีหลังก็ไปนั่งโน่นสิที่ว่างมีตั้งเยอะแยะ”

...ออมตะเบ็งสวนกลับไปอย่างไม่ลดละ

เพี๊ยะ!!!

...ออมถึงกับหน้าหันไปตามแรงตบเต็มฝ่ามือนั่น

“นี่แหนะปากดีนักนะมึง!! อีห่าจิก!! กูพูดดีๆ แล้วนะ!! เฮ้ยมึงสองคนลากมันออกไปจากที่ของกูเดียวนี้!!”

...นักโทษหญิงคนนั้นสั่งให้ลูกสมุนซึ่งเป็นนักโทษหญิงด้วยกันอีกสองคนจัดการเข้าประกบออมแล้วจับแขนคนละข้างแล้วลากออมออกจากเก้าอี้ที่เธอมานั่งก่อน ใบหน้าซีกซ้ายของออมเป็นปื้นแดงจากการถูกตบฉาดใหญ่

...ขณะถูกลากออมก็พยายามดิ้นเพื่อให้หลุดจากการถูกล็อคแขนทั้งสองข้างและไม่เข้าใจว่าทำไมไม่มีใครสนใจว่าเธอเป็นฝ่ายถูกหาเรื่องก่อน หรือแม้แต่ผู้คุมก็ไม่รู้ไปอยู่ไหนเพราะเกิดเรื่องขนาดนี้แล้วทำไมไม่มีใครเข้ามาห้ามเลย

...เสี้ยววินาทีนั้นนักโทษหญิงที่วางก้ามทำร้ายออมก็จัดการดึงบางอย่างออกมาจากชายกางเกงอย่างรวดเร็ว มันเป็นขวดพลาสติกเล็กๆ ที่นักโทษหญิงคนนั้นรีบเปิดขวดแล้วเทบางอย่างลงไปในถาดหลุมอาหารของออม แล้วแสร้งทำเป็นช่วยถือถาดเดินตามหลังไป

...เมื่อออมถูกสองนักโทษลูกสมุนบังคับให้นั่งลงตรงที่ว่างซึ่งไม่ห่างจากที่เดิมนักให้ออมก็รีบสะบัดแขนออกจากพันธนาการทันที

“โครมม!!”

...ถาดอาหารของออมถูกวางกระแทกลงตรงหน้าเธอจนน้ำแกงหกกระเด็นเลอะเทอะ

“อ้าวนี่ของมึง!!! รีบๆ แดกซะ!! เวลาจะหมดแล้ว!! นี่กูสงสารหรอกนะไม่อย่างนั้นจะเททิ้งให้มึงอดเสียเลยแต่เห็นมึงหน้าโง่ๆ ซื่อๆ กูเลยเห็นใจว่ามึงยังกินไม่อิ่มเลยลดตัวเอามาให้น่ะ เอ้าแดกซะ!!!”

...นักโทษหญิงคนนั้นกระแทกเสียงจบก็หันหลังสะบัดก้นเดินวางมาดไปนั่งยังจุดที่ออมเพิ่งถูกลากมา

...ออมโกรธจนหายใจแรง รู้สึกทั้งโกรธทั้งเกลียดพวกมันจนอยากจะเอาคืนเสียตอนนั้น แต่ต้องพยายามข่มใจไว้เพราะดึงดันไปก็ยิ่งเจ็บตัวเปล่าๆ และคงสู้แรงสามคนไม่ได้ ออมนั่งกัดกรามกรอดๆ เพื่อข่มอารมณ์พลุ่มพล่านไว้ภายใน พยายามดึงสติกลับมายังถาดอาหารตรงหน้าแต่ความแค้นที่จุกอยู่ตรงกระเดือกทำให้ไม่อยากกินต่อ

...ออมลุกจากที่นั่งตั้งใจจะนำถาดอาหารไปล้างโดยไม่แตะอาหารที่เหลือแม้แต่นิดเดียว

“เอ้าเร็วๆ!!! เดี๋ยวตอนบ่ายต้องไปถางหญ้ากับลอกบ่อปลาด้านหลังโน่น!! รีบๆ กินเร็วเร็ว!!!”

...เสียงผู้คุมหญิงที่เพิ่งจะโผล่มาตะโกนบอกอยู่กลางโรงอาหาร ทำให้ออมหยุดเท้าทันที

...ออมคิดในใจว่าหากต้องใช้แรงมากขนาดนั้นถ้าไม่กินข้าวแล้วจะมีแรงทำงานได้อย่างไร ถ้าทำงานแบบไม่มีเรี่ยวแรงก็จะโดนเพ่งเล็งและโดนด่าทอหยาบๆ คายๆ

...คิดได้ดังนั้นออมรีบนั่งลงตรงเก้าอี้ที่ใกล้ที่สุดพร้อมกับวางถาดอาหารลงบนโต๊ะ แล้วจัดการจ้วงอาหารเข้าปากเคี้ยวหมับๆ อย่างเร่งรีบ เมื่อกินจนอาหารพร่องถาดก็รีบลุกนำถาดไปล้างก่อนจะไปรวมแถวกับนักโทษคนอื่นๆ

...นักโทษหญิงหลายร้อยคนยืนเรียงแถวกันอยู่ใต้อาคารเพื่อฟังคำสั่งจากผู้คุมชี้แจงงานที่ต้องทำในช่วงบ่ายวันนี้ ออมที่กำลังยืนอยู่ในแถวรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างในร่างกาย ลำคอแห้งผากจนกลืนน้ำลายลำบากแต่คิดว่าน่าจะเพราะดื่มน้ำน้อยไป

...อากาศที่ร้อนอบอ้าวเป็นทุนเดิมอยู่แล้วยิ่งทำให้ออมรู้สึกว่าความร้อนค่อยๆ ทวีขึ้นจนเหงื่อแตกแล้วไหลเป็นทางจากไรผมลงซอกคอ ร่างกายเริ่มอึดอัดหายใจติดขัด คอแห้งโพรงจมูกแห้งจนสูดลมหายใจลำบาก

...สติที่เหลืออยู่บอกว่าตัวเองกำลังจะเป็นลม แต่ทำไมในร่างกายปั่นป่วนวูบวาบและคลื่นไส้ความร้อนในร่างกายเพิ่มมากขึ้นจนเหมือนอยู่กลางกองเพลิง ทั้งคลื่นเหียนวิงเวียศีรษะจนยืนโงนเงนจะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่ และแล้วอาการทั้งหมดก็แสดงออกมาจนออมไม่สามารถหายใจได้

“โอ๊ยยย!! ชะ...ช่วย...ด้วยยยย!!”

...ร่างกายที่เอนไปเอนมาพยายามส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ มือยกขึ้นกุมลำคอเพราะเหมือนจะขย่อนออกมา แข้งขาอ่อนแรงจนไม่สามารถยืนต่อไปได้และทรุดลงในที่สุด

...นักโทษหญิงที่ยืนติดกันซ้ายขวาพยายามช่วยพยุงออมตั้งแต่ออมเริ่มยืนไม่ไหวจนเธอทรุดฮวบลงกันพื้นซีเมนต์ร้อนผ่าว มีบางคนร้องตะโกนบอกผู้คุมเสียงหลง

“ผู้คุมคะ!!! ทางนี้มีคนเป็นลมค่ะ!!”

...เสียงตะโกนบอกผู้คุมนั่นทำให้สายตาทุกคู่หันมามองออมที่นอนอยู่กับพื้น ออมเริ่มเกิดอาการชักเกร็ง อวัยวะภายในเหมือนถูกเครื่องจักรตีสะบัดจนแหลกเหลว แล้วอาหารที่ออมเพิ่งกินเข้าไปก็พุ่งออกจากปากจนหมดตามด้วยน้ำหูน้ำตาและน้ำลายเริ่มทะลักออกมา

...เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของนักโทษหญิงที่อยู่ใกล้ๆ ทำให้ผู้คุมรีบวิ่งเข้ามา แล้วภาพที่เห็นคือ...

...ออมชักกตระตุกลิ้นแข็ง น้ำลายที่ไม่รู้มาจากไหนผุดออกจากปากเป็นฟองฟอด

...สติสุดท้ายออมรู้ตัวแล้วว่าในร่างกายมียาพิษ แต่แก้ไขอะไรไม่ได้แล้วเพราะในร่างกายเหมือนถูกฉีกทึ้งเป็นชิ้นๆ ตาเหลือกถลนปากพ่นน้ำลายเป็นฟองออกมาแล้วทุกอย่างก็ดับวูบมืดมิดเหมือนปิดสวิทช์ไฟในตอนกลางคืน

....................