11

ธีทัตยอมรับว่าเงินซื้อบ้านหลังนี้ไม่ใช่เงินที่เขาหามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเองทั้งหมด แต่เป็นเงินมรดกจากปู่ย่าตายายที่ส่งต่อมาให้กับพ่อกับแม่ในรูปแบบของที่ดิน ตลาด โรงงาน และกิจการอีกหลายอย่าง และดอกผลจากธุรกิจเหล่านั้นก็ส่งต่อมาถึงเขาอีกที

เมื่อตกลงกันได้ ภูมิวัตน์ก็ยิ้มโล่งใจ ธีทัตโอบไหล่เพื่อน

“คืนนี้ไปหาอะไรดื่มกัน อีกหน่อยมึงไปอยู่นู่นก็ไม่ค่อยได้เจอกันแล้ว เดี๋ยวคืนนี้กูเลี้ยงเอง”

“ไม่ได้ ๆ มึงจะซื้อบ้านกูทั้งที ให้กูเลี้ยงเอง”

ภูมิวัฒน์รีบบอก ก่อนจะกดโทรศัพท์ชวนเพื่อนสนิทอีกสี่ห้าคนออกไปสังสรรค์กันในคืนนี้

**

ธีทัตกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านก่อนจะออกไปเจอกับเพื่อนที่ร้านอาหารที่ภูมิวัตน์จองไว้ เขาแวะบอกพ่อกับแม่ให้กินข้าวเย็นได้เลยไม่ต้องรอ และบอกด้วยว่าเขาตกลงจะซื้อบ้านใหม่ต่อจากเพื่อนแล้ว

“ตกลงซื้อแน่ใช่ไหมลูก”

คงเดชถามย้ำ เขาได้เห็นรูปบ้านที่ลูกชายส่งมาแล้ว

“ครับพ่อ ราคานี้แทบไม่ต้องทำอะไรเพิ่มแล้ว เข้าอยู่ได้เลย”

“โอ๊ย... เงินทองน่ะมีก็เก็บ ๆ กันไว้บ้างเถอะ”

ธิดาเอ่ยขัดพลางมองลูกชายตาเขียว

“พ่อก็ตามใจลูกจนเคยตัว มันโตจนหมาเลียก้นไม่ถึงแล้ว ถ้าอยากแยกออกไปอยู่เองมากนัก ก็จะไปช่วยออกเงินให้ทำไมก็ไม่รู้ ลูกคนอื่นเขาต้องหาเงินซื้อด้วยตัวเองกันทั้งนั้น”

“ธีก็ผ่อนพ่ออีกทีไงแม่ รับรองจะไม่เบี้ยวเลยสักเดือน”

คนเป็นลูกยิ้มยืนยัน ไม่เคยน้อยใจที่โดนแม่ว่าแรง ๆ เพราะมันเรื่องจริงทุกประโยค เป็นพ่ออีกตามเคยที่พยายามไกล่เกลี่ย

“พ่อว่าที่ดินมันสวยดีนะแม่ แล้วที่แถวนั้นก็หาไม่ได้ง่ายแล้วด้วย ที่สวย ๆ ก็มีเจ้าของไปหมดแล้ว อีกอย่างพ่อคิดว่าวันหน้า ถ้าธีมันแต่งงาน ตรงนี้ก็น่าจะเหมาะเป็นเรือนหอ เผื่อว่าหนุ่มสาวเขาอยากแยกไปอยู่บ้านตัวเองไม่ต้องมาอยู่กับเรา”

เมื่อได้ยินคำว่าแต่งงาน ธิดาจึงเสียงอ่อนลงเล็กน้อย

“แล้วไป นี่เห็นแก่ว่าที่ลูกสะใภ้ของฉันหรอกนะ เอาไว้ว่างวันไหนพาแม่กับพ่อไปดูบ้านอีกสักทีก็แล้วกันนะธี”

“พรุ่งนี้เลยก็ได้ครับ พรุ่งนี้เลย”

ชายหนุ่มรีบบอกพลางเข้าไปกอดและก้มหอมแก้มมารดาสุดที่รัก ธิดาฮึดฮัดด้วยความหมั่นไส้ในนิสัยขี้ประจบประแจงของลูก แต่แน่นอนว่าสุดท้ายแล้วคนเป็นแม่ก็ใจอ่อนให้ลูกชายคนเดียวคนนี้ทุกทีไป

**

ฟ้าลดา กลับมาเมืองไทยคนเดียวเงียบ ๆ ไม่ได้บอกแม้แต่เพื่อนสนิท

หญิงสาวกลับมาอยู่บ้าน บอกพ่อแม่เพียงว่าอยากพาร่างกายมารับแสงแดดเมืองไทยให้เต็มที่สักระยะ เพราะเบื่ออาการทึม ๆ ที่ลอนดอน คนที่เกิดและเติบโตมาในเมืองร้อน อยู่ในภูมิประเทศที่แทบไม่เห็นแสงแดดนาน ๆ ก็ให้รู้สึกหดหู่

'กล้บมาอยู่บ้านเราบ้างก็ดีลูก ทุกคนก็คิดถึงฟ้า...'

'ฟ้าก็คิดถึงบ้านเราค่ะแม่'

คนเป็นลูกสาวคนเดียวตอบ  แปลกที่ฟ้าลดาไม่เอ่ยถึงคนรักของเธออย่างอดัมเลย พ่อแม่และอาจึงไม่กล้าถาม พอจะเดาได้ว่าที่ลูกและหลานกลับเมืองไทยหนนี้ แถมยังมาคนเดียว ไม่มีคู่หมั้นมาด้วย คงจะไม่ใช่เรื่องปกติแน่นอน

แต่เมื่อหญิงสาวไม่อธิบาย ไม่เอ่ยถึงเรื่องนั้น คนในครอบครัวก็เลือกจะเคารพพื้นที่ส่วนตัวของฟ้าลดาโดยไม่ถามอะไรเลยสักนิด

วันนี้พ่อ แม่ และอาหญิงของเธอจึงพาฟ้าลดามากินข้าวที่ห้องอาหารเจ้าประจำริมแม่น้ำปิง เพื่อเลี้ยงฉลองที่ลูกสาวกลับเมืองไทย และในใจพ่อกับแม่ก็คิดว่าอยากปลอบใจลูกด้วยเพราะฟ้าลดาดูเหงา ๆ ชอบกล

“เสียดายย่าเราไม่ยอมมาด้วยนะฟ้า ไม่อย่างนั้นคงได้อยู่พร้อมหน้า นาน ๆ หลานจะกลับมาที ออกมาเที่ยวข้างนอกหน่อยก็ไม่ได้”

นุชจรีชวนหลานสาวคุย

“แม่ก็อย่างนี้แหละ ติดบ้าน แถมชอบบ่นว่าไปกินข้าวนอกบ้านให้เสียเงินทำไม”

นที-บิดาของฟ้าลดาและเป็นพี่ชายของนุชจรี-เอ่ยขึ้นมาบ้าง พลางพลิกเมนูเพื่อดูว่าจะสั่งอาหารอะไรกลับไปฝากมารดากับคนดูแลที่รออยู่ที่บ้าน

“ฟ้า เมนูเดิมที่ลูกชอบกินเขาก็ยังมีอยู่นะ อกเป็ดอบซอสมะขาม แม่สั่งให้เลยดีไหมจ๊ะ”

เฟื่องฟ้ารีบบอกอย่างเอาอกเอาใจ คนเป็นลูกพยักหน้า

“ได้เลยค่ะแม่ ฟ้าก็อยากกินค่ะ”

คนเป็นลูกพยายามฝืนยิ้มให้ร่าเริงเพื่อไม่ให้พ่อ แม่ และอา ต้องมารับรู้ความไม่สบายใจของตัวเอง แม้ครอบครัวคงจะสงสัยที่เธอกลับมาเมืองไทยคนเดียวแต่ทุกคนก็เลือกจะทำเป็นไม่อยากรู้...

อาหารทยอยยกมาเสิร์ฟ มื้อนี้นทีเป็นเจ้ามือเหมือนเคย เขาทำธุรกิจอาหารแปรรูปที่ใช้วัตถุดิบของภาคเหนือ ขายส่งไปทั่วประเทศ แม้ไม่ร่ำรวยระดับมหาเศรษฐีเมืองไทย แต่ก็มีกินมีใช้และมีเลี้ยงครอบครัวขนาดใหญ่ให้สุขสบายกันได้ทุกคน

หลายปีก่อน นทีเลือกซื้อบ้านหลังใหญ่ที่สุดในหมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่งแถวคลองชลประทานหรือที่คนเชียงใหม่เรียกว่าเส้นคันคลอง  และชวนให้น้องสาวคนเดียวอย่างนุชจรีมาอยู่ด้วยกัน จะได้ช่วยกันดูแลแม่ และนุชจรียังเป็นกำลังสำคัญของธุรกิจของเขาด้วย โชคดีที่เมียและน้องสาวเคยเป็นเพื่อนรักกันมาก่อน ครอบครัวใหญ่จึงค่อนข้างแน่นแฟ้นและอบอุ่น

เสียดายอย่างเดียวคือเขากับเฟื่องฟ้าอยากมีลูกสักสามคน แต่ตัวเขาเองมีปัญหา กว่าจะมีฟ้าลดาได้ก็หมดเงินกับการแพทย์ไปเยอะ เมื่อมีลูกเพียงคนเดียว ฟ้าลดาจึงเป็นยิ่งกว่าแก้วตาดวงใจ และเป็นที่รักของทุกคนในครอบครัว ตอนที่ฟ้าลดาบอกว่าขอใช้ชีวิตอยู่ที่อังกฤษ คนในบ้านก็ถึงกับหงอยเหงากันไปพักใหญ่

"ว้าว...เมนูโปรดของหลานอามาแล้ว หอมน่ากินจังเลย"

นุชจรีเอ่ยอย่างตื่นเต้น อกเป็ดอบซอสมะขามเสิร์ฟมาพร้อมกับมันบดเนื้อนุ่มฟูราวปุยฝ้าย เป็นเมนูขึ้นชื่อของห้องอาหารริมน้ำปิงแห่งนี้ ตอนอยู่ที่อังกฤษ มีหลายครั้งที่ฟ้าลดาคิดถึงเมนูนี้เพราะหากินที่ไหนหรือแม้แต่ทำเองก็รสชาติไม่ดีเท่า... แต่วันนี้ลิ้นของเธอกลับรู้สึกแปลกไป

“ฟ้าว่าเขาน่าจะเปลี่ยนเชฟนะคะอานุช”

หญิงสาวเอ่ยหลังตักกินไปคำแรก นุชจรีเลิกคิ้ว เฟื่องฟ้าหยิบช้อนมาตักชิมบ้าง

“แม่ว่ารสชาติเหมือนเดิมเลยนะ ฟ้าไม่อร่อยหรือลูก"

“ฟ้าว่ามันคาว ๆ น่ะค่ะ”

“หรือหลานชินกับอาหารฝรั่ง เลยรู้สึกว่าคาว”

“อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้ค่ะอานุช”

ฟ้าลดาฝืนกินไปอีกคำก่อนจะดื่มน้ำตามจนหมดแก้ว

“หนูขอตัวสักครู่นะคะ”

หญิงสาวบอกก่อนจะรีบลุกไปเข้าห้องน้ำ โดยมีสายตาห่วงใยของพ่อแม่และอามองตามไป...