12

เมื่อถึงห้องน้ำ ฟ้าลดาโก่งคออาเจียนอาหารออกมาจนหมดท้อง เธอรู้สึกคลื่นไส้มาเป็นเดือนแล้ว กินได้แต่น้ำผักผลไม้ แม่ก็สังเกตเห็นแต่หญิงสาวก็อ้างเพียงว่ากินแต่อาหารจืด ๆ มานานจนท้องไส้ไม่ค่อยยอมรับอาหารรสจัดแบบไทย ๆ

ล้างปากล้างหน้าเสร็จเรียบร้อย หญิงสาวก็พาร่างบอบบางจนแทบปลิวลมกับใบหน้าซีดเซียวเดินออกจากห้องน้ำ ยังไม่อยากกลับไปที่โต๊ะแต่เลือกเดินออกไปสูดอากาศด้านนอกที่ระเบียงติดแม่น้ำ

เมื่อผลักประตูกระจกออกมา สายลมของเดือนมีนาคมก็สัมผัสใบหน้า แม้จะเป็นสายลมอุ่นแต่ก็ทำให้หายใจได้โล่งขึ้น เมื่อเริ่มรู้สึกดีขึ้น หญิงสาวนักเรียนนอกจึงหันกลับจะเข้าไปในร้าน ลูกค้าจากด้านในกำลังผลักประตูกระจกออกมาพอดีเธอจึงหยุดรอ ร่างสูงชะงักกึกตอนที่หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาตาคมเข้มคู่นั้น ดวงตาทั้งคู่เบิกกว้างขึ้นพร้อมกัน

“ฟ้า!”

“ธี!”

***

สามปีก่อน...

“ไม่อยากให้ฟ้าไปเลย แค่คิดว่าต้องอยู่คนเดียวก็ใจจะขาดแล้ว”

ธีทัตออดอ้อนร่างบางเปล่าเปลือยที่อยู่ในอ้อมกอดของเขา สองร่างอิงซบกันอยู่บนเตียงกว้าง ห้วงยามหวามหวานเพิ่งผ่านพ้นไปอย่างเร่าร้อนแต่ชายหนุ่มก็ยังตระกองกอดเธอไม่ห่าง...เขารักเนื้อตัวนุ่มนิ่ม รักเรือนผมหอมกรุ่น รักกลิ่นกายสาวและรักทุกอย่างที่เป็นฟ้าลดา

รักจนอดกลัวไม่ได้ว่าเขาจะทรมานใจเพียงใดเมื่อเธอกำลังจะไปเรียนต่อปริญญาโทที่ประเทศอังกฤษตั้งสามปี

“เวอร์มากเลยนะธี เผลอ ๆ ฟ้าไปไม่กี่ชั่วโมง ธีก็แอบมีสาวใหม่ ฟ้ารู้หรอกนะว่าธีน่ะร้ายใช่ย่อย”

“ไม่เวอร์สักหน่อย พูดจริงทุกคำ ตั้งแต่คบกับฟ้าก็ไม่เคยมีใครเลยนะ ไม่เชื่อเหรอ”

ธีทัตไม่ได้ปากหวานเอาใจ แต่เขาพูดจริง ก่อนหน้ามาเจอฟ้าลดาเขาอาจจะเที่ยวบริหารเสน่ห์กับสาว ๆ ไม่ซ้ำหน้าอย่างที่เธอว่าไว้ แต่หลังจากได้รู้จักกับหญิงสาวคนนี้ ความน่ารัก สดใส ฉลาด และอ่อนหวานของเธอ ก็มัดใจเขาไว้ได้แน่นสนิทชนิดที่ไม่มีสายตาไปมองใครได้อีก

ในวัยยี่สิบหกปี เพื่อน ๆ ยังคงใช้ชีวิตโสดอย่างคุ้มค่า แต่ธีทัตกลับอยากใช้ชีวิตคู่กับฟ้าลดาแล้ว ตอนที่เขาพูดเรื่องแต่งงาน เธอกลับหัวเราะและบอกเขาว่ากำลังวางแผนจะไปเรียนต่อปริญญาโทที่อังกฤษ เขาถึงกับช็อกไปหลายวัน

“จะไม่ให้ธีตามไปด้วยจริง ๆ หรือ... ธีไปได้นะ แค่อังกฤษเอง แม่กับพ่อไม่ว่าอะไรด้วย”

ธีทัตยังออดอ้อนประโยคเดิม เขาตั้งใจจะตามไปอยู่กับเธอด้วยที่นั่น ลูกชายเศรษฐีอย่างเขาไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงปากท้องอะไร แค่จะบินไปเมืองนอกเพื่ออยู่กับแฟน ไม่ใช่เรื่องใหญ่

แต่คนที่ห้ามเด็ดขาดไม่ให้เขาตามไปด้วยก็คือเธอนี่แหละ

“บอกแล้วไงถ้าธีไปด้วย ฟ้าจะไม่มีสมาธิเรียนกันพอดี”

“ธีจะไปทำให้ฟ้าเสียสมาธิได้ยังไงกันล่ะ”

ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงกรุ้มกริ่ม ก่อนจะพลิกตัวขึ้นทาบทับร่างบางของเธอไว้อีกครั้ง แววตาส่องประกายร้อนเร่าราวกับจะหลอมละลายคนใต้ร่าง

“นี่ไง... ก็ทำแบบนี้นี่แหละ”

หญิงสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่ว ธีทัตยิ้มเจ้าเล่ห์ อารมณ์ที่เพิ่งดับไปถูกจุดขึ้นมาอีกอย่างง่ายดาย... ยิ่งรู้ว่าเธอไม่ให้เขาตามไปอังกฤษด้วยเขาก็ยิ่งอยากใช้เวลาที่อยู่กับเธอตอนนี้ให้คุ้มค่าที่สุด

ช่วงเดือนแรก ๆ ที่ฟ้าลดาไปถึงอังกฤษ เธอยังคงติดต่อกับธีทัตแทบทุกวัน ก่อนจะค่อย ๆ ทิ้งระยะห่างด้วยเหตุผลว่าเรียนหนัก งานเยอะ อยากโฟกัสกับการเรียนเพื่อจะได้จบแล้วกลับประเทศไทยเร็ว ๆ

ธีทัตคิดถึงคนรักทุกลมหายใจเข้าออกและยิ่งไม่กล้าแม้แต่จะโทรหาเพราะกลัวเป็นการรบกวน เขาตั้งใจว่าเมื่อวันที่ฟ้าลดาบินกลับมา เขาจะขอเธอแต่งงานทันทีแล้วทั้งสองจะไม่ต้องอยู่ห่างกันอีก

ตั้งแต่เริ่มแตกเนื้อหนุ่ม ธีทัตอาจจะเคยคบหาหญิงสาวมาแล้วมากมาย แต่ฟ้าลดาคือรักเดียวของเขา และตัวเขาเองในวัยยี่สิบหกปีก็มั่นใจเหลือเกินว่านั่นคือรักสุดท้าย

เมื่อมองย้อนกลับไป ชายหนุ่มก็ได้แต่หัวเราะกับความไร้เดียงสาของตัวเอง

กลับมาที่ปัจจุบัน 

“ธี!”

“ฟ้า! ฟ้าจริง ๆ ด้วย”

ธีทัตตื่นเต้นดีใจที่ได้พบอดีตคนรักโดยไม่คาดฝัน หญิงสาวก็ทั้งตกใจและดีใจไม่ต่างกัน

“ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าจะได้เจอกันที่นี่”

“นั่นสิ... ร้านโปรดของฟ้าไงธีจำได้ นี่ฟ้ามากับใคร แล้วกลับมาตั้งแต่เมื่อไร ทำไมไม่บอกเราบ้างเลย”

ธีทัตถามรัว ๆ ด้วยความตื่นเต้น ไม่มีวี่แววตัดพ้อหรือน้อยอกน้อยใจ สายตาที่เขามองเธอก็ยังเต็มไปด้วยความจริงใจเหมือนเช่นคืนวันเก่าก่อน

ที่เปลี่ยนไปก็มีเพียงแต่ตัวเธอนี่แหละ ฟ้าลดารู้ตัวดี...

“เพิ่งกลับมาไม่กี่วันนี้เองก็เลยยังไม่ได้บอกใครน่ะ นี่ฟ้ามากับพ่อกับแม่แล้วก็อานุช ธีล่ะมากับใคร”

“มากับพวกเพื่อน ๆ พวกไอ้ภูมิ ไอ้ต่อ ยังจำได้ไหม”

“อืม จำได้สิ”

ฟ้าลดารู้จักกลุ่มเพื่อนของธีทัตเป็นอย่างดี แต่วันนี้ที่สถานะเปลี่ยนไป ชายหนุ่มก็รู้ดีเกินกว่าจะถามเธอว่าอยากไปพบปะเพื่อนฝูงเก่า ๆ หรือเปล่า ตรงข้ามกับเขา

“ธีขอไปสวัสดีพ่อกับแม่ได้ไหม ฟ้าสะดวกหรือเปล่า”

เขาเอ่ยถามอย่างสุภาพ ฟ้าลดาไม่คิดว่าธีทัตจะยังอยากเจอคนในครอบครัวของเธอ... แต่แน่นอนว่าเธอไม่ปฏิเสธ

นาทีต่อมา พ่อแม่และอาของฟ้าลดาจึงเห็นหญิงสาวเดินกลับมาที่โต๊ะพร้อมกับอดีตแฟนหนุ่ม ทุกคนต่างดีอกดีใจเพราะไม่ได้เจอชายหนุ่มมานานแล้ว

“สบายดีนะครับพ่อ แม่ อานุช”

“พ่อสบายดี ทุกคนสบายดี ธีล่ะลูก”

“ผมก็เรื่อย ๆ ครับพ่อ แล้วย่าน้อยล่ะครับ”

“ย่าก็สบายดี แต่ก็แก่ไปเยอะแล้วล่ะ ว่าง ๆ ธีไปเที่ยวหาย่าบ้างสิลูก ทุกคนยินดีต้อนรับลูกนะ”

เฟื่องฟ้าเอ่ยบ้าง ชายหนุ่มตอบรับทันที

ฟ้าลดามองปฏิกิริยาของทุกคนตรงหน้า ยังคงแปลกใจและเจ็บแปลบอยู่ลึก ๆ ธีทัตเป็นคนอัธยาศัยดี จริงใจ และเป็นที่รักของทุกคน ทำไมครั้งหนึ่งเธอจึงเคยทำร้ายผู้ชายคนนี้ได้ลงคอกันนะ

เธอเป็นฝ่ายบอกเลิกเขาตอนที่ยังเรียนปริญญาโทอยู่ เพราะได้พบรักใหม่ที่อังกฤษและตั้งใจจะไม่กลับเมืองไทยในเร็ววัน เป็นการบอกเลิกที่เด็ดขาด ธีทัตบินตามไปถึงที่อังกฤษเพื่อคุยกันต่อหน้า และเมื่อแน่ใจแล้วว่าฟ้าลดาไม่ต้องการมีเขาในชีวิตแล้วจริง ๆ ชายหนุ่มก็ยอมบินกลับเมืองไทยโดยไม่ฟูมฟายหรือตีโพยตีพายให้เธอต้องลำบากใจ

เพื่อนสนิทส่งข่าวไปบอกว่าหลังจากนั้นเกือบสามเดือน ที่ธีทัตใช้ชีวิตแบบสุดเหวี่ยง ควงสาวไม่เลือกหน้า ราวกับต้องการประชดที่ถูกบอกเลิก ฟ้าลดาไม่รู้ว่าเขาทำใจได้ตั้งแต่เมื่อไรกัน แต่ที่แน่ ๆ คนที่เธอเห็นในตอนนี้ไม่มีร่องรอยความบาดเจ็บหรือขุ่นขึ้งเลยแม้แต่น้อย

ธีทัตอำลานที เฟื่องฟ้า และนุชจรี ก่อนรับปากอีกครั้งว่าจะไปเที่ยวหาคุณย่าน้อยที่บ้านก่อนจะขอตัวกลับโต๊ะของเขา...

“ธีไม่เปลี่ยนเลยนะ ร่าเริงเหมือนเดิม”

นุชจรีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเอ็นดูเหมือนวันก่อนเก่า ฟ้าลดายิ้มอ่อน

“นั่นสิคะ ฟ้าก็ดีใจที่เห็นเขาสบายดีและไม่ได้โกรธฟ้า”

“โต ๆ กันแล้วล่ะลูก คนดี ๆ อย่างธีเขาก็คงเข้าใจ เห็นเขากับลูกยังเป็นเพื่อนกันได้แม่ก็สบายใจนะ”

“ค่ะแม่”

คนเป็นลูกสาวรับคำเบา ๆ ก่อนจะตักกินอาหารด้วยลิ้นที่ไม่รู้รส