16

เสียงฝีเท้าหลายคู่พร้อมกับเสียงพูดคุยครึกครื้นที่หน้าร้าน ทำให้มนิษาที่กำลังทอนเงินให้ลูกค้า หันขวับไปหาทันทีโดยอัตโนมัติ แต่ในบรรดาลูกค้ากลุ่มใหญ่นั้น กลับไม่มีใบหน้าที่เธอคุ้นเคยและเผลอคาดหวังว่าจะได้เห็น...

พี่ดอกรักกับน้าน้อย รีบเข้าไปบริการลูกค้ากลุ่มใหม่ดังกล่าว คนงานทั้งสองเป็นส่วนหนึ่งของร้านต้นไม้แห่งนี้มาตั้งแต่มนิษายังเป็นเพียงเด็กมัธยมฯ เธอไว้ใจพวกเขาได้เท่ากับที่ไว้ใจครอบครัวของตัวเอง หญิงสาวจึงไม่เข้าไปวุ่นวายและเลิกจะเดินกลับเข้าไปในตัวบ้านเงียบ ๆ ด้วยอาการเงื่องหงอย

"วันนี้ทำอะไรน่ะพี่ส้ม"

มะนาวถามเนือย ๆ เมื่อโผล่หน้าเข้าไปในครัวและเดินตรงไปที่ตู้เย็น หยิบขวดน้ำมารินใส่แก้วให้ตัวเอง

"ขนมกรวยจ้ะ"

"ทำคนเดียวเหรอ ไม่ให้นิดหน่อยมาช่วยล่ะ"

"ทำคนเดียวได้ ทำง่ายแล้ววันนี้พี่ก็ทำไม่เยอะจ้ะ"

คนเป็นพี่สาวตอบ กำลังหยอดแป้งลงในกรวยใบตองที่ม้วนเตรียมไว้แล้ว ตัวแป้งเนื้อขนมทำไม่ยาก ใช้แป้งข้าวเจ้าผสมกับแป้งถั่วเขียวอีกนิดหน่อย เติมกะทิ น้ำตาลปี๊บ เหยาะเกลือเล็กน้อยอย่าเผลอหลุดมือใส่ลงไปเยอะ แล้วก็กวนให้เป็นเนื้อเดียวกัน ส้มหวานยังม้วนใบเตยลงไปผสมด้วยเพื่อเพิ่มความหอม  กรวยที่หญิงสาวกำลังหยอดแป้งลงไป เสียบไว้กับรูของลังนึ่งเพื่อกันไม่ให้กรวยล้ม และที่เหลือก็ค่อย ๆ วางพิง ๆ กันไว้จนเต็มลังนึ่ง 

นอกจากจะทำกินเองนาน ๆ ดี วันดีคืนดีสริดาก็จะทำเมนูนี้ไปฝากวางขายในตลาดหรือร้านแถวบ้าน ขายสามกรวยห้าบาทเท่านั้น เธอไม่รู้ว่าที่อื่นขายกันอย่างไร แต่ถ้าเป็นต่างจังหวัดอย่างเช่นบ้านของเธอที่นี่ ก็ขายกันแค่ราคานี้และก็พออยู่กันได้ทั้งคนทำและคนกิน

“เป็นอะไร ทำไมทำหน้าอย่างนั้น”

สริดาถามเพราะเงยหน้าขึ้นจากลังนึ่งแล้วเห็นว่าน้องสาวนั่งมองแก้วน้ำเปล่าอยู่นิ่ง ๆ เป็นนานสองนาน ไม่เห็นจะยกดื่้มสักที เห็นท่าทางแบบนี้แล้วก็อดจะสงสัยไม่ได้ ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นมนิษาง่วงเหงาเศร้าซึมเหมือนใครเลยสักครั้ง

"ว่าไงนะพี่ส้ม"

"พี่ถามว่าเป็นอะไร หน้าตาไม่สะเบยเลย"

“เปล่านี่ ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”

มนิษาตอบก่อนจะยกแก้วน้ำมาจิบกลบเกลื่อน

“งั้นเหรอ แต่พี่ว่านาวดูเบื่อ ๆ มาสองสามวันแล้วนะ ที่ร้านก็ยุ่งไม่ใช่เหรอ แต่ทำหน้าอย่างกับไม่มีคนเข้าร้าน”

“เปล่าสักหน่อย คงแค่...อากาศมันร้อน ๆ น่ะ...”

“เออ ก็ร้อนจริงนั่นแหละ พี่ว่านึ่งขนมเสร็จแล้วจะทำน้ำมะนาวอัญชันไปให้ดื่มกันพอดีเลย รอแป๊บก็แล้วกัน”

มนิษาโล่งใจที่พี่สาวหันไปสนใจเรื่องอื่นแทนเพราะกลัวว่าพี่จะไล่บี้เรื่องที่เธอมีอาการไม่ปกติมาแล้วหลายวัน สาวน้อยเจ้าของร้านต้นไม้ไม่อยากหาคำตอบว่าทำไมจู่ ๆ จึงรู้สึกเบื่อหน่ายไปหมดเสียทุกอย่าง

สริดาที่หยอดขนมใกล้เสร็จแล้ว แอบอมยิ้มกับตัวเอง สองพี่น้องไม่เคยแยกห่างจากกัน ยี่สิบสี่ชั่วโมงของมนิษาก็คือยี่สิบสี่ชั่วโมงของสริดา มีหรือที่น้องสาวผิดปกติไปแล้วคนเป็นพี่จะดูไม่ออก และอาการเบื่อ ๆ อยาก ๆ ของมนิษาก็เริ่มเป็นตั้งแต่ที่ธีทัตหายหน้าหายตาไปเกือบสองสัปดาห์แล้วนั่นแหละ

แต่คนเป็นพี่เลือกจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เพราะต่อให้เอ่ยออกไปในสิ่งที่สังเกตเห็น น้องสาวตัวแสบอย่างมะนาวก็คงไม่มีทางยอมรับโดยง่ายให้เสียฟอร์มอย่างแน่นอน

**

วิศวกรหนุ่มอยู่กรุงเทพฯ หนนี้เกือบครึ่งเดือน วันที่จะเดินทางกลับ แม้ธีทัตบอกว่านั่งแท็กซี่ได้แต่ทยากรก็ยืนยันจะขับรถมาส่งเพื่อนที่สนามบินแล้วอยู่รอจนกว่าธีทัตจะขึ้นเครื่องกลับเชียงใหม่

สองหนุ่มเลือกเข้าร้านกาแฟระหว่างรอเวลา มีลูกค้าวัยรุ่นยืนสั่งกาแฟคิวก่อนหน้า กระเป๋าสะพายห้อยพวงกุญแจอันใหญ่เป็นตัวตุ๊กตาเด็กผู้หญิงตาโตปากคว่ำทั้งน่ารักและตลก

ธีทัตที่ต่อคิวอยู่ด้านหลังก้มมองพวงกุญแจตุ๊กตาแล้วเผลอยิ้มขัน...ตุ๊กตานี่หน้าเหมือนยัยมะนาวชะมัดเลย

“ยิ้มอะไรวะ”

ทยากรถามเมื่อธีทัตเดินถือถ้วยกาแฟกลับมาที่โต๊ะ ดวงตายังเป็นประกาย

“ตุ๊กตาแบบนั้นกำลังฮิตกันหรือไง เหมือนช่วงนี้กูจะเห็นบ่อย ๆ”

เขาถามพลางพยักเพยิดไปทางโต๊ะข้าง ๆ

“ไม่รู้สิ กูไม่เคยสังเกต”

“กูอยากได้สักตัวว่ะ หาซื้อที่ไหนดี”

“มึงอยากได้ตุ๊กตา? จะเอาไปทำไม”

“ไปฝากเด็กแถวบ้าน”

ธีทัตตอบยิ้ม ๆ ไม่รู้หรอกว่ายัยตัวแสบที่ชอบทำตาเหลือกปากคว่ำใส่เขาจะนึกถึงกันบ้างหรือเปล่า แต่เขานึกถึงเธออยู่บ่อย ๆ ตอนอยู่ที่โรงแรม บางคืนที่เขานั่งดื่มคนเดียวเงียบ ๆ ที่บาร์ ชายหนุ่มก็นึกอยากให้ใครบางคนมานั่งด้วยตรงนั้นเพื่อที่จะได้เถียงกัน คุยกัน ให้คลายเหงา

นี่ถ้ายัยเด็กมะนาวรู้ว่าเขานึกถึงเธอทุกวันแบบนี้ คงจะแหวใส่เขาจนหูแทบแตก และจะต้องด่าด้วยว่าเขาคิดจะเป็นพระยาเทครัว เผลอ ๆ จะกาหัวว่าเขาเป็นไอ้พวกโรคจิต... แค่จินตนาการสีหน้าของมนิษาตอนนี้ธีทัตก็ยังเผลอหัวเราะ... เออแฮะ คงไม่ต้องรอให้โดนมะนาวต่อว่าเพราะตอนนี้ธีทัตก็รู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะผิดปกติขึ้นมาแล้วจริง ๆ

**

“อ้าว...นั่นคุณธีมานี่คะ”

ดอกรักที่กำลังจัดเรียงถุงต้นกล้าให้เข้าที่เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าใครที่อยู่หน้าร้าน มีแค่สองคนที่ยังเรียกธีทัตว่าคุณ ก็คือพี่ดอกรักกับน้าน้อย เพราะทั้งคู่มีอายุมากกว่าธีทัตหลายปี ส่วนมนิษานั้นไม่นับ หญิงสาวนึกอยากจะใช้สรรพนามเรียกขานชายหนุ่มว่าอย่างไรก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ในขณะนั้น

และตอนนี้มนิษาก็ใจหายวาบเมื่อได้ยินชื่อที่ไม่ได้ยินมาหลายวัน ก่อนจะค่อย ๆ หันไปหาเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ตรงข้ามกับใบหน้าคมคุ้นตามที่เดินยิ้มแฉ่งตรงมาหาพร้อมถุงของฝากเต็มสองมือ

“สวัสดีครับพี่ดอกรัก”

“สวัสดีค่ะคุณธี หายไปไหนตั้งนานคะ ไม่เห็นหน้าเลย”

“เพิ่งกลับจากกรุงเทพฯ ครับ...ไปทำงานมา”

ประโยคหลังเขาตั้งใจเอ่ยกับเจ้าของร้านต้นไม้

“อ้าว... น้องมะนาวก็อยู่ด้วยหรือนี่ พี่ไม่ทันเห็น สวัสดีจ้ะ”

มนิษาแยกเขี้ยวใส่ รู้ว่าเขาแกล้ง

“ผมซื้อของมาฝากครับพี่ดอกรัก” ดอกรักรีบถอดถุงมือออกก่อนเอื้อมมือไปรับถุงของฝากจากชายหนุ่ม ธีทัตซื้อมาฝากครบทุกคนเหมือนเช่นเคย แต่ถุงสุดท้ายที่อยู่ในมือ เขาตั้งใจส่งให้คนตาโตปากคว่ำที่จ้องเขาอยู่ไม่วางตา

“อันนี้ของคุณมะนาว ตั้งใจซื้อมาเป็นบรรณาการโดยเฉพาะ รับไปสิขอรับ”

“อะไรน่ะ”

หญิงสาวมองอย่างหวาดระแวง

“ก็ดูเอาเองสิ ไม่ใช่ระเบิดหรอกน่า”

“ถึงเป็นระเบิดจริงแล้วคิดหรือว่าจะกลัว”

มนิษาบอกเชิด ๆ ก่อนยอมรับของฝากจากมือเขา ในถุงใบใหญ่นั้นมันคือกล่องกระดาษขนาดเกือบเท่าลูกบาส ด้านหน้าฉลุเป็นช่อง ทำให้มองเห็นว่าสิ่งที่อยู่ข้างในคือตุ๊กตาเด็กผู้หญิงหน้าบึ้งปากคว่ำ...

ดวงตากลมโตของคนรับเผลอเบิกกว้าง ดอกรักที่ยืนรอท่าอยู่โพล่งออกมา

“หน้าเหมือนมะนาวเลย!”

มนิษาเผลอหัวเราะเสียงดัง ก่อนจะกระแอมไอแก้เก้อ แต่ดอกรักยังคงหัวเราะร่วนแบบไม่เก็บอาการ

“อย่าบอกนะคะคุณธีว่าที่ตั้งใจซื้อตุ๊กตาตัวนี้มาให้เพราะคิดว่าหน้าเหมือนมะนาว”

“พี่ดอกรักเห็นแวบแรกก็คิดเหมือนผมใช่ไหมล่ะครับ”

“นี่คุณจะบอกว่าฉันหน้าเหมือนตุ๊กตาเหรอ ตุ๊กตามันทำหน้าโกรธอยู่นะ”

“ก็ใช่น่ะสิ นี่ไง ตอนนี้ก็เหมือน”

“คุณธี!”

ธีทัตตั้งท่าจะรับตุ๊กตาไว้เพราะมนิษาเงื้อแขนขึ้นสูงจนเขานึกว่าเธอจะปามันทิ้ง แต่หญิงสาวไม่ได้ทำเช่นนั้น แค่ชูเร่าในอากาศ ตากลมยังจ้องเขาอย่างเอาเรื่อง แต่แววตาคู่นั้นไม่อาจเก็บซ่อนความขบขันระคนขัดเขินไว้ได้

“ตลกตายล่ะ!”

มนิษาพูดใส่คนทั้งสองก่อนจะเดินเชิดหน้ากลับเข้าไปในตัวบ้าน มือยังกอดกล่องตุ๊กตาไว้ไม่ยอมปล่อย ธีทัตกับดอกรักหัวเราะตามหลัง แน่ใจว่าทันได้เห็นมนิษากลั้นยิ้ม