ตอนที่ 11 : เทคโนโลยีปะทะวิถีบ้านนา

เช้าวันต่อมา กริชตื่นขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นเป็นพิเศษ เพราะวันนี้คือวันที่ระบบไฟฟ้า "สมาร์ทเถียงนา" ของเขาจะเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง หลังจากที่เขากดสั่งชุดโซลาร์เซลล์แบบออฟกริด (Off-Grid) มาครบชุด ทั้งแผงควบคุม แบตเตอรี่ลิเธียม และแผงโซลาร์เซลล์เกรดพรีเมียม โดยมีอิปิ๊เป็นคนประสานงานติดต่อช่างไฟจากในตัวเมืองที่คุ้นเคยกับการวางระบบฟาร์มสเตย์ให้มาช่วยติดตั้ง

“อ้ายกริช! ช่างไฟมาแล้วเด้อ!”

เสียงอิปิ๊ตะโกนนำมาก่อนที่ซาเล้งพ่วงข้างและกระบะคันเก่าของช่างจะแล่นฝ่าฝุ่นสีแดง เข้ามาถึงหน้าเถียงนาช่างศักดิ์ ช่างไฟร่างท้วมก้าวลงจากรถพร้อมแบกแผงโซลาร์เซลล์แผ่นยักษ์ไว้บนบ่า

“สวัสดีครับคุณกริช โห... เถียงนาหลังนี้โครงสร้างสวยนะครับเนี่ย แต่จะติดแผงบนหลังคาสังกะสีเก่าแบบนี้ ต้องเสริมโครงเหล็กนิดหน่อยนะครับ ไม่งั้นลมแรง ๆ มีปลิว”

กริชกำลังจะอ้าปากอธิบายแบบแปลนโครงสร้างที่เขาเตรียมไว้ แต่ทว่า... บรรยากาศที่เป็นมิตรก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงขู่ฟ่อและเสียงกีบเท้าที่ย่ำลงบนพื้นดินอย่างหนักหน่วง

“ฮึ่มมมม... มออออ!”

บักจ่อย วัวหนุ่มเจ้าปัญหาของย่าบุญมา ยืนจด ๆ จ้อง ๆ อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร มันก้มหัวต่ำส่ายเขาโง้งไปมา สายตาจ้องเขม็งไปที่แผงโซลาร์เซลล์แผ่นใหญ่ที่สะท้อนแสงแดดวิบวับเข้าตา และที่ร้ายกว่านั้น ข้าง ๆ บักจ่อยยังมี บักทึก ควายหนุ่มเพศผู้ตัวล่ำสัน ลูกชายหล่าของอิปิ๊ที่เกิดหวงถิ่นตามลูกพี่มาติดๆ มันกำลังใช้เท้าตะกุยดินจนฝุ่นตลบ

“เฮ้ย ๆ ปิ๊ บักจ่อยกับบักทึกมันเป็นอะไรอีกน่ะ” กริชรีบถอยหลังไปตั้งหลักหลังเสาเถียงนา

“โอ๊ยยย! สงสัยมันสิมักของใหม่” อิปิ๊เอามือกุมขมับ

“อ้ายกริช... บักจ่อยมันหวงเถียงนาหลังนี่ปานหวงเมีย พอมันเห็นคนแปลกหน้าขนแผงสีเงินๆ มา เพิ่นกะคงนึกว่าสิมาบุกรุกอาณาจักรเพิ่น ส่วนบักทึกนั่นกะลูกคู่ แหย่ตัวหนึ่ง อีกตัวพุ่งใส่โลด” ช่างศักดิ์เริ่มหน้าซีด

“คุณกริชครับ ผมว่าให้วัวมันถอยไปก่อนดีกว่าไหมครับ ผมกลัวแผงละหลายหมื่นนี่จะกลายเป็นที่ลับเขาแทน” กริชพยายามทำใจดีสู้เสือ (หรือสู้วัว) เขาคว้าหญ้าขนกำใหญ่ข้างทางเดินเข้าไปหา

“จ่อย... ทึก... นี่พี่เองนะ นี่เพื่อนพี่ เขาจะมาทำไฟให้เราไง ต่อไปตอนกลางคืนพวกแกจะได้มีไฟสว่างๆ ไม่ต้องกลัวผี...”

“แฮ่!” บักทึกส่งเสียงในคอแล้วพุ่งพรวดเข้ามาหาโสร่งของกริชทันที จนกริชต้องกระโดดเพ่นขึ้นไปบนบันไดเถียงนาอย่างรวดเร็ว

“ไม่ไหวแล้วปิ๊! ช่วยด้วย!” อิปิ๊หัวเราะร่วนพลางส่ายหัว เธอเดินไปที่ซาเล้ง คว้าเอาถังพลาสติกใส่รำข้าวผสมน้ำตาลอ้อยที่เตรียมไว้มาเคาะเรียกเสียงดัง ป๊อกๆๆ

“บักจ่อย! บักทึก! มานี่มาลูก... มากินขนมเร็ว อย่าไปแกล้งอ้ายกริชเพิ่น เพิ่นปอดแหก!”

เหมือนต้องมนต์สะกด พอบักจ่อยกับบักทึกได้ยินเสียงถังและกลิ่นหอมของรำข้าว พวกมันก็เปลี่ยนท่าทีจากนักสู้กลายเป็นเด็กน้อยเดินเตาะแตะตามอิปิ๊ไปทางร่มไม้ใหญ่อีกด้านหนึ่ง ทิ้งให้กริชยืนหอบอยู่บนเถียงนา

“เอ้า! ช่างศักดิ์ ฟ้าวเฮ็ดสิอ้าย! ก่อนที่รำข่อยสิเบิด!” อิปิ๊ตะโกนสั่งการ

ตลอดบ่ายนั้น กริชต้องคอยทำหน้าที่ "ยามเฝ้าวัว" โดยการยืนถือไม้เรียวหลอกๆ คอยเฝ้าช่างศักดิ์ที่กำลังเชื่อมโครงเหล็กและเดินสายไฟแผงควบคุมระบบ (Control Box) อย่างระมัดระวัง เขาต้องใช้สมาธิอย่างหนักในการออกแบบตำแหน่งสวิตช์ไฟและเต้ารับให้ดูกลมกลืนกับไม้เก่าที่สุด ขณะที่ต้องคอยชายตามองบักจ่อยที่คอยแอบย่องมาดูงานเป็นระยะ

เมื่ออาทิตย์เริ่มตกดิน แสงไฟ LED สีนวลสะอาดตาก็สว่างขึ้นทั่วทั้งเถียงนา กริชเสียบสายชาร์จโน้ตบุ๊กเข้ากับเต้ารับที่เพิ่งติดตั้งเสร็จ แสงไฟสีฟ้าเล็กๆ บนตัวชาร์จบอกเขาว่า... เทคโนโลยีได้มาถึงท้องนาแล้วจริงๆ

“เป็นจั่งใด๋อ้ายกริช สว่างปานสวรรค์ชั้นฟ้าเบาะ” อิปิ๊เดินขึ้นมาดูผลงานพลางชื่นชมแผงไฟที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบตามฉบับสถาปนิก

“มันดีมากเลยปิ๊... ขอบคุณนะที่ช่วยคุยกับบักจ่อยให้” กริชยิ้มอย่างมีความสุข

เขาเริ่มเปิดหน้าจอออกแบบโปรเจกต์ "นาสีทอง" ขึ้นมา แสงสว่างจากหน้าจอสู้กับแสงดาวนอกหน้าต่างได้อย่างงดงาม ย่าบุญมาเดินมาดูที่นาตอนกหัวค่ำ เห็นแสงไฟนวลตาจากเถียงนาที่เคยมีเพียงความมืด ท่านยิ้มพลางพยักหน้า

“เออ... มีไฟกะดีหลานเอ๊ย แต่อย่าสิเฮ็ดงานดึกหลายเด้อ ตุ๊กแกเพิ่นสิแสบตา เพิ่นสิหาทางแกล้งเจ้าอีก”

หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจติดตั้งระบบไฟโซลาร์เซลล์จนสว่างไสวไปทั่วเถียงนา กริชก็ทำหน้าที่หลานชายที่ดีด้วยการพาย่าบุญมาซ้อนท้ายจักรยาน (ที่เขาเริ่มปั่นคล่องขึ้น) กลับมาส่งที่บ้านไม้เรือนใหญ่ท่ามกลางแสงดาว เขารู้ดีว่าคืนนี้เขาคงยังไม่กลับไปนอนที่เถียงนาทันที แม้ใจจะโหยหาการได้นอนเฝ้าผลงานตัวเองแค่ไหน แต่ร่างกายที่ลุยงานขัดไม้และเฝ้าวัวมาทั้งวันบอกให้เขาต้องอาบน้ำเย็น ๆ ให้ชื่นใจเสียก่อน

“ย่าพักผ่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมนั่งจัดการแบบแปลนต่อที่ชานเรือนนี้อีกสักนิด แล้วถ้าไอเดียแล่น ผมอาจจะแวะไปเช็กระบบไฟที่เถียงนาอีกรอบ” กริชบอกย่าหลังจากส่งท่านเข้ามุ้งเรียบร้อย

กริชนั่งลงที่โต๊ะไม้หน้าบ้าน แสงไฟจากหน้าจอโน้ตบุ๊กสะท้อนใบหน้าของเขาที่บัดนี้เริ่มมีสีเข้มขึ้นจากแดดทุ่งนา เขาเปิดโปรแกรมออกแบบที่คุ้นเคยขึ้นมา แต่แทนที่จะเป็นตึกสูงระฟ้าแบบที่เคยทำในกรุงเทพฯ สิ่งที่ปรากฏในหน้าจอคือ "แผนผังการจัดการน้ำและทางเดินลม" ของทุ่งนา 50 ไร่ของย่าบุญมา

เขานึกถึงตอนที่นั่งคุยกับอิปิ๊เรื่องเกษตรอินทรีย์ นึกถึงตอนเห็นบักจ่อยเดินผ่านคันนา และนึกถึงคำพูดของพ่อผู้ใหญ่ที่ว่า "ถ้าเจ้าฮักดิน ดินกะสิเลี้ยงเจ้า" “ถ้าเราทำสะพานไม้เชื่อมจากเถียงนาไปหาจุดเรียนรู้เกษตร... แล้วใช้ระบบรดน้ำอัตโนมัติจากพลังงานแสงอาทิตย์ล่ะ” กริชพึมพำกับตัวเอง มือลากเมาส์สไตลัสไปตามจุดต่าง ๆ บนแผนที่ภาพถ่ายดาวเทียม

เวลาผ่านไปจนเกือบเที่ยงคืน ความเงียบสนิทของหมู่บ้านทำให้อะดรีนาลีนในตัวเขาพลุ่งพล่าน กริชอดใจไม่ไหว เขาคว้าเป้คู่ใจและกระเป๋าไอแพด เขานั่งลงบนพื้นไม้ที่ขัดจนเลี่ยมเงา เปิดหน้าต่างรับลมดึกที่เย็นสบายโดยไม่มีกำแพงปูนกั้นเหมือนในเมือง กลิ่นหอมของต้นกล้าและเสียงแมลงกลางคืนกลายเป็นดนตรีประกอบการทำงานที่วิเศษที่สุด

“นี่สินะ... สตูดิโอที่แท้จริง”

กริชจมดิ่งอยู่กับการออกแบบ "นาสีทอง" จนลืมเวลา เสียงดินสอดิจิทัลลากผ่านหน้าจอไอแพดดัง ฟึ่ดฟึ่ด สอดประสานไปกับเสียงลมพัดยอดข้าวข้างนอก เขาไม่ได้กังวลเรื่องตุ๊กแก บักแลน หรือความมืดมิดของท้องทุ่งอีกต่อไป แสงไฟสีนวลจากระบบโซลาร์เซลล์ที่เขาติดตั้งเองกับมือกลายเป็นเครื่องยืนยันว่าสถาปนิกเมืองกรุงอย่างเขากำลัง "ปรับตัว" และหลอมรวมเข้ากับโลกใบใหม่ใบนี้ได้อย่างสง่างาม

ข้าง ๆ กายของเขาบนพื้นไม้ที่ขัดจนเลี่ยมเงา เจ้าสีหมอก แมวลายสวาทจอมหยิ่งของย่าบุญมานอนขดตัวเป็นก้อนกลมอยู่ไม่ห่าง มันไม่ได้ทำท่าทางข่มขู่เหมือนวันแรก แต่กลับยอมมานั่ง ๆ นอน ๆ เป็นเพื่อนกริชเงียบ ๆ คอยหูตั้งเป็นระยะเมื่อได้ยินเสียงแมลงแปลกปลอม ดูเหมือนว่ามันจะยอมรับกริชให้เป็น "คนในบ้าน" อย่างเต็มตัวแล้วในคืนนี้