ความลับ กับ ดวงดาว

หลังจากวันที่กลับมาจากการ Workshop เวียงพิงค์ขังตัวเองอยู่ในห้องเช่าสี่วันเต็ม เธอใช้ความโกรธและความประหม่ากลั่นกรองตัวอักษรปั่นนิยายจนจบ พร้อมปรับบทบรรยายที่นักรบสั่งให้เธอเอากลับมาแก้ใหม่จนสำเร็จ ผลพลอยได้มันคุ้มค่ามาก เมื่อยอดคนอ่านนิยายทั้งรายตอนและซื้อเล่มถล่มทลายทำลายสถิติเก่าของนามปากกามาดามสวาทเป็นที่เรียบร้อย นักอ่านต่างคอมเมนต์ไปในทิศทางเดียวกันว่า 

‘มาดามไปโดนตัวไหนมา ทำไมเขียนถึงเลือดถึงเนื้อขนาดนี้!’ 

‘แซ่บกว่ามาดาม ไม่มีแล้วจ้า!’ 

‘แม่ก็คือแม่ พริกยกสวนขนาดนี้ สงสัยมาดามเปลี่ยนคู่อีกแล้วใช่ม้าาา!’ 

เวียงพิงค์ปิดหน้าจอมือถือด้วยอาการหน้าแดง เธอไม่ได้โดนตัวไหนหรอก... แต่โดน ตัวเป็นๆ อย่างมือเขียนบทรุกรานพื้นที่ปลอดภัยต่างหาก ความสงบสุขมักจะอยู่กับเราไม่นาน เมื่อสายตรงจาก พี่หมวย บก.ส่วนตัวสุดที่รัก โทรมาจิกให้เธอไปร่วมงานปาร์ตี้ของ S Production ในคืนนี้

 (แก งานนี้สำคัญมากนะ ค่ายหนังเขาเปิดตัวโปรเจกต์ แกต้องไปปรากฏตัวในฐานะมาดามสวาทคนดัง...เจ้าของต้นฉบับควบตำแหน่งที่ปรึกษาทีมเขียนบทฉากรัก อ้อ! และห้ามแต่งชุดพิลึกกึกกือนั่นอีก เพราะเขาจัดที่บาร์หรูสไตล์ Gatsby ทุกคนต้องจัดเต็ม! งานนี้แกต้องแจ้งเกิดเท่านั้น) 

“แต่พี่หมวย หนู...”

 (ไม่มีแต่…มันคืออนาคตเส้นทางอาชีพของแกเลยนะมาดาม ถ้าแกไม่ไปคุุณนักรบเขาเล่นงานแกตายแน่ แล้วตอนเปิดตัวครั้งแรก แกกลายเป็นยัยแว่นเบอะบะแต่งตัวเฉิ่มเบอะแถมยังสั่นสู้ผู้ชายไม่ได้ อาณาจักรพิงค์แลนด์ของแกปลิวตามเห็น ๆ! โม้กับนักอ่านไว้เยอะไม่ใช่เรอะ!”) 

นั่นคือคำขาด... บวกลบคูณหารแล้ว เอาวะ… ร่างทองต้องถือกำเนิดเสียที…

ท่ามกลางเสียงเพลงแจ๊สบรรเลงสดและแสงไฟสีวอร์มไวท์ ทำให้ทุกอย่างในค่ำคืนนี้หรูหรา สมฐานะค่ายภาพยนต์ระดับบิ๊ก หญิงสาวคนหนึ่งเดินก้าวเข้ามาในงาน ในชุดเดรสผ้าซาตินสีแดงไวน์ผ่าหลังเว้าลึก เผยให้เห็นผิวพรรณขาวผุดผ่องราวกับน้ำนม ผมสีน้ำตาลเข้มถูกรวบเป็นมวยต่ำประดับด้วยดอกไม้จิ๋วลำคอระหงสวมด้วยสร้อยมินิมอลพร้อมจี้เพชรเล็ก ๆ พอดูมีอะไร ดวงตากลมโตแต้มด้วยอายไลน์เนอร์เส้นคมกริบรับกับขนตางอนงาม ริมฝีปากอิ่มสีแดงฉ่ำวาวเข้ากับชุดที่สวมอย่างลงตัว

เธอผู้นั้นสวมหน้ากากลูกไม้สีดำครึ่งหน้าตามธีมงานแบบเป๊ะเว่อร์

“นั่นมาดามสวาทเหรอ? เพิ่งเคยเจอตัวจริง สวยชะมัด! มิน่าล่ะ…” เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบตัว

เวียงพิงค์พยายามเดินอย่างมั่นใจแม้ในใจจะประหม่าพอสมควร ก่อนหน้าจะเดินทางมาร่วมงาน ตัวเธอเองยังยืนจ้องตัวเองในกระจกบานยาวภายในห้องน้ำแคบๆ ของคอนโดพี่หมวยเป็นนาน มือสั่นเทาลูบไล้ไปตามเนื้อผ้าซาตินสีแดงไวน์ที่แนบสนิทไปกับส่วนโค้งเว้าของร่างกาย เธอไม่ได้ให้โอกาสตัวเองแต่งตัวสวยงามแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว... สิบปีได้ไหม? สิบปีที่เธอขังผู้หญิงคนนี้ไว้ในคุกที่ชื่อว่าความอับอาย แล้วสร้างยัยป้าแว่นแสนเชยขึ้นมาเป็นผู้ควบคุม

นั่งทำอกทำใจเป็นนานสองนาน กว่าจะปลุกใจเพื่อนหญิงพลังหญิงขึ้นมาได้ พอเสียทีกับการ ปกปิดตัวตน ซ่อนตัวเองไว้กับอดีตอันไร้คุณค่าเพียงเพราะคำพูดหมา ๆ จากปากเด็กผู้ชายเฮงซวยคนนึง สวยกว่านี้ก็คงนางสาวไทยแล้วแหละ 

บรรยากาศในงานหรูสไตล์ Gatsby เต็มไปด้วยความฟุ้งเฟ้อ กลิ่นซิการ์ราคาแพงผสมกับ กลิ่นแชมเปญชั้นเลิศทำให้เวียงพิงค์เวียนหัวเล็กน้อย ทุกก้าวที่เธอเดินผ่านฟลอร์เต้นรำ สายตาของผู้ชายหลายคู่ต่างจดจ้องมองเธอด้วยความชื่นชม บ้างก็ดูกระหายตามประสาผู้ชายหื่น เธอรู้สึกประหม่าจนต้อง กำกระเป๋าถือแน่น นักเขียนฉายาเจ้าแม่ประสบการณ์เสียวรีบผลักจิตวิญญาณยัยเวียงพิงค์ทิ้งไป เพื่อให้ องค์แม่มาดามสวาทประทับร่างแทน ตัวแม่… ตัวมัม… เชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทาย... 

จนกระทั่ง... กลิ่นน้ำหอมแสนคุ้นเคยลอยมาปะทะจมูก

“วันนี้สวยเหมือนลอยมาเลยนะครับ... คุณมาดาม”

เสียงทุ้มต่ำที่อยู่ใกล้หูทำให้เวียงพิงค์ เซงนิด ๆ เธอหันหน้าไปพบกับ นักรบ ในชุดทักซิโด้สีดำสนิทแน่นอนว่าเขาดูหล่อเหลาจนน่าโมโห เขากำลังถือแก้ววิสกี้และจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เหมือนจะมองทะลุหน้ากากลูกไม้เข้าไป

“คุณ...” พายดัดเสียงให้แหบพร่าเหมือนตอนประชุม “ไม่คิดว่าจะเจอคุณเร็วขนาดนี้”

“ผมเป็นเจ้าของงานนะ จะช้าได้ยังไง…” เขาขยับเข้ามาใกล้จนชายผ้าเดรสของเธอสัมผัสกับขากางเกงของเขา 

“ว่าแต่... วันนี้คุณดู สมตำแหน่ง กว่าวันนั้นเยอะเลยนะ ทั้งภาพลักษณ์ จริต องค์ประกอบโดยรวมเหมือนผมหลุดเข้าไปรับบทเป็นพระเอกนิยายของคุณเรื่องใดเรื่องหนึ่ง หรือนี่คือการ Workshop นอกสถานที่ที่คุณเตรียมมาเซอร์ไพรส์ผม?”

เวียงพิงค์พยายามก้าวถอยหลัง แต่ดันชนเข้ากับเคาน์เตอร์บาร์ 

“ฉันแต่งตามธีมค่ะ ฉันอยากจะแต่งอะไรฉันก็แต่ง!โปรดให้เกียรติความเป็นส่วนตัวของฉันด้วย”

“เอาน่า คุณอย่าเพิ่งรีบโมโห รอให้งานแถลงข่าวจบลงก่อนเถอะ ตอนนี้คนมากมายกำลังจับตามองคุณอยู่” 

นักรบวางแก้วลงแล้วใช้มือข้างหนึ่งเท้าเคาน์เตอร์บาร์กักเธอไว้เหมือนที่เขาชอบทำ 

“อย่าให้ใครเขาตั้งคำถามว่าทำไม มาดามสวาท เจ้าของต้นฉบับนิยายรักรัญจวนใจถึงได้ดู ตื่นตระหนกทุกครั้งที่ผู้ชายเข้าใกล้เกินหนึ่งฟุต?”

“คุณ!” เวียงพิงค์ตวัดสายตามองเขาอย่างโกรธจัด 

นักรบ เลื่อนสายตามองแผ่นหลังที่เปลือยเปล่าของเธออย่างเปิดเผย นักเขียนสาวรู้สึกเหมือนถูก เปลื้องผ้า ผ่านทางสายตาของชายตรงหน้า ความเขินอายแล่นพล่านจนเธออยากจะเดินหนี แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพมันบังคับขาทั้งคู่ของเธอไว้ให้ยืนอยู่ที่เดิม

งานแถลงข่าวเริ่มต้นขึ้น

เสียงรัวชัตเตอร์จากกล้องถ่ายรูปดังรัวไม่หยุด ขณะเดียวกันเจ้าของทุนสร้างภาพยนตร์อย่าง นักรบ รับบทหลักในการให้สัมภาษณ์ ส่วนเจ้าของต้นฉบับอย่างมาดามสวาทพยักหน้า เออ ๆ ออ ๆ ยืนเคียงข้าง ส่งยิ้มหวานละลายใจสู้กล้องเพียงอย่างเดียว ระหว่างนั้นมือหนาของเขาเลื่อนไปวางบริเวณเอวคอด แสดงให้เห็นถึงความสนิทสนมของทั้งคู่ในฐานะผู้ร่วมงานได้เป็นอย่างดี สัมผัสจากฝ่ามือร้อนจัดบนผิวเปลือยเปล่าทำเอานักเขียนสาวเผลอสะดุ้งเฮือกอยู่หลายครั้งความรู้สึกไม่มั่นใจในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามวูบวาบในอก ร่างกายเธอเหมือนถูกแบ่งออกเป็นสองซีก... ซีกหนึ่งสั่งให้ถอยห่าง แต่อีกซีกกลับเบียดกายเข้าหาร่างแข็งแกร่งนั้นอย่างคนไม่เคยรับรสสัมผัสนี้จากใครมาก่อน จนนึกโมโหตัวเองอยู่ในใจ เสร็งงานเมื่อไหร่จะรีบออกจากสถานการณ์ควบคุมตัวเองไม่อยู่ให้เร็วที่สุด