ตอนที่ 3 แค่นี้ก็ร้องไห้

ฉันฟื้นขึ้นจากการสลบไสลไปและมาโผล่อีกทีก็ที่โรงพยาบาลพอจะขยับตัวลุกขึ้นก็รู้สึกเจ็บที่บริเวณแขนจึงก้มมองไปดู พอหันไปทางซ้ายมือก็เจอเข้ากับเขาคนนั้นคนที่ยิงฉันที่ตอนนี้กำลังนั่งกอดอกมองฉันอยู่

"ตื่นได้สักทีนะ"

"พี่ต้องการอะไร"เขาไม่พูดและยื่นเอกสารการชำระเงินจากการเซ็นสัญญาของเสี่ยชลันนั้นมาให้กับฉันที่ตอนนี้หนี้ได้ถูกลบล้างไปหมดแล้ว

"พะ พี่จ่ายให้ฉันหรอ ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ"

"ฉันไม่ได้จ่ายให้เธอฟรีๆ หรอกนะ แบบนี้มันก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน"ฉันไม่รู้เลยว่าข้อแลกเปลี่ยนจะเป็นยังไงจนมาถึงที่บ้านของเขา

คนตัวสูงสั่งให้ฉันมาเป็นแม่บ้านเขาทำความสะอาดและทำอาหารให้กับเขาซึ่งทั้งหลังนี้ไม่มีผู้หญิงเลยแม้แต่คนเดียว เสื้อผ้าก็มีแค่1ชุดคือชุดนักเรียนที่ใส่ตอนก่อนจะเข้าโรงพยาบาล

และวันนี้หลังออกจากโรงพยาบาลฉันก็ต้องกลับมาที่บ้านของเขาเพื่อทำความสะอาดทันทีทั้งๆ ที่แขนยังเจ็บอยู่นั้นเอง

"เดี๋ยวทำความสะอาดแค่ชั้นล่างนะ อย่าขึ้นไปชั้นบนเด็ดขาดนายชอบความเป็นส่วนตัว"ฉันพยักหน้าให้กับมือขวาของเขาพร้อมกับเริ่มกวาดบ้านไป

แต่พอกวาดไปได้ไม่นานก็มีคนเข้ามาใหม่ซึ่งมีใบหน้าที่คล้ายเดียวกันกับเขาคนนั้น ฉันทำได้แค่ยืนมองนิ่งพร้อมกับวางถุงช็อปปิ้งไว้กับพื้นและเดินเข้ามาหาฉัน

"เก๋ดีหนิ ใส่ชุดนักเรียนทำความสะอาด"เขาคนนั้นเดินเข้ามาหาฉันและจับแขนฉันไว้โดยที่มันโดนที่แผลของฉันพอดี

"อ๊ะ"

"แผล ขอโทษ"

"มัวทำอะไรอยู่ตรงนี้ ฉันให้เธอมาทำความสะอาดบ้านไม่ใช่ให้มาอ่อยน้องชายฉัน"ฉันก้มหน้านิ่งและจะเดินแยกไปทางหลังบ้านทันที แต่ทว่ายังไม่ทันที่จะได้เดินไปน้องชายของเขาก็จับแขนฉันไว้อีกครั้ง

"นั่นเสื้อของเธอไปเปลี่ยนซะ แล้วเดี๋ยวฉันทำแผลให้เลือดไหลหมดละ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ"ฉันเดินเข้าไปหยิบถุงนั้นและรีบเดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที โดยในนั้นมีเพียงเสื้อยืดธรรมดาตัวโคร่งที่เหมือนจะเป็นเสื้อผ้าแบรนด์เนมและกางเกงขาสั้นเพียงเท่านั้น

พอสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จฉันก็เดินอ้อมไปทางหลังบ้านและนั่งทำแผลของฉันไปเงียบๆ คนเดียวพร้อมกับนํ้าตาที่ไหลรินออกมาเพราะความเจ็บปวดก่อนที่จะมีใครคนหนึ่งเดินเข้ามาหาฉันและแย่งสำลีไปจากมือ

"เดี๋ยวฉันทำให้ ขอโทษนะเจ็บไหม"

ฉันนั่งเกรงแทบแย่และหลบสายที่แดงก่ำจากการร้องไห้ไปแบบนั้น แต่ยังไม่ทันไรก็มีคนเดินเข้ามาใหม่อีกครั้งและเขาคือเจ้านายของฉันนั่นเอง

"แค่นี้ก็ร้องไห้รึไง"

"....."

"เด็กตัวเล็กแค่นี้ งอแงนิดหน่อยจะเป็นไรไปเนาะ"ฉันไม่ได้ตอบกลับพวกเขาเลยสักนิดและนั่งนิ่งไปก่อนที่น้องชายของเขาจะพันแผลให้ฉันเสร็จและจะยกกล่องนั้นไปเก็บ

"เดี๋ยวฉันไปเก็บเองค่ะ ขอบคุณนะคะ"

"ไปพักผ่อนได้ละ หายดีแล้วค่อยว่ากัน"ฉันก้มหัวให้กับพวกเขาก่อนที่จะรีบวิ่งเข้าไปเก็บกล่องยาและกลับมาพักผ่อนที่ห้องของตัวเอง ซึ่งตอนนี้ก็ได้มีกระเป๋าบางอย่างอยู่บนเตียงของฉัน พอเปิดออกดูกลับพบเป็นของใช้บางอย่างส่วนมากจะเป็นเอกสารสำคัญมากกว่าและไม่มีเสื้อผ้าใดๆ เลยแม้แต่ชิ้นเดียว ฉันถึงกลับยิ้มแป้นและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเครื่องดู

ข้อความต่างๆ ถูกเด้งเข้ามาอย่างถี่รวมถึงข้อความของเพื่อนๆ ที่ส่งมาถามด้วยความเป็นห่วง ฉันพิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆ และกดปิดเครื่องไปซะ

'ฉันสบายดีไม่ต้องห่วงนะ แล้วเจอกัน'

หลังจากวันนั้นฉันก็ต้องคอยรับใช้เขาไปซะทุกอย่าง ทุกๆ วันพี่สงกรานต์กลับมาก็ซื้อนั่นซื้อนี้ให้ฉันและเขาดีกับฉันเอามากๆ ต่างจากเจ้านายจอมวีนที่ชอบทำหน้านิ่งและดุฉันเสมอ

"ฉันไม่กินนํ้าเย็น ไปเอามาใหม่!!"

"...."ฉันเดินเข้าไปหยิบนํ้าอุณหภูมิห้องมาให้เขาที่นั่งเครียดๆ อยู่ แต่พอเขาสัมผัสและดื่มสายตานั้นก็นิ่งไปและจ้องมองไอแพดในมือต่อ

"มีอะไรทำก็ไป"ฉันพยักหน้าและเตรียมลุกที่จะเดินออกไป แต่ทว่าเจ้าเท้าไม่รักดีกลับเดินเตะเข้าขอบโต๊ะอย่างจังพอถอยหลังไปก็สะดุดล้มนั่งทับที่ตัวของพี่สงครามพอดี

โดยที่ตอนนี้ใบหน้าของเราใกล้กันมาก สองสายตาที่จ้องมองกันอย่างนิ่งพอฉันจะขยับออกพี่เขาก็ก้มตัวลงมาจูบฉันทันที และนี้เป็นจูบแรกของฉันเลยนะ เขาทำแบบนี้ได้ยังไงกัน

จ๊วฟ จ๊วฟ จ๊วฟ

"อื้ออ อ่อยอะ"ฉันครางในลำคอเพื่อบอกเขาให้ปล่อยฉันออกไปแต่ทว่าเขากลับไม่ฟังและบดจูบฉันไปใหญ่จนกระทั่งมีเสียงกระแห่มหนึ่งโผล่เข้ามาเขาจึงยอมถอนจูบออก

กระแห่ม

"ขอตัวก่อนนะคะ"สายตาของพี่สงครามที่มองไปที่พี่สงกรานต์ช่างน่ากลัวเอามากๆ แต่ก็ถูกพี่สงกรานต์จับข้อแขนไว้ในระหว่างที่กำลังเดินผ่านไป

"อย่าพึ่งรีบ พี่ซื้อขนมมาให้ เอาไปกินนะ"

"ขอบคุณค่ะ"ฉันรับของจากเขาและเดินกลับห้องของตัวเองไป

PART SONGKRAM

"ร้ายนะพี่ ถึงขั้นจูบเลยหรอ"มันเดินเข้ามานั่งข้างๆ ผมและพูดหยอกล้อกับผมที่ตอนนี้กำลังก้มมองเล่นหุ้นอยู่อย่างเงียบๆ

"ไหนๆ ก็ไหนๆ ละ จับทำเมียเลยดิพี่"

"เด็กอยู่"

"ไม่แน่ เด็กแต่เด็ด"เสียงหัวเราะในลำคอนั้นทำเอาผมส่ายหน้าไปกับความหื่นของมันที่มีแต่เรื่องแบบนี้ ซึ่งที่มันไม่ทำอะไรกับยัยเด็กนั้นเพราะอยู่ในโอวาทของผมเด็กนั่นเลยรอดจากนํ้ามือไอ้เสือไปได้

"คืนนี้จะนอนไหน"

"ทำไม พี่จะเอากับเด็กนั้นหรอ"

"กูถาม!!"

"นอนหอครับ พอดีได้เด็กใหม่กำลังติดงอมแงม เลยต้องสานต่อหน่อย"รอยยิ้มชั่วร้ายและเปิดไลน์ชูให้ผมเห็นซึ่งนั่นเป็นสาวมหาลัยนมตู้ม ขาว สวย และแบบนี้แหละที่มักจะโดนไอ้สงกรานต์หรอกฟันแล้วทิ้งบ่อยๆ

พอมันตอบไลน์ผู้หญิงคนนั้นเสร็จก็ออกจากแชทนั่นไปตอบอีกแชทและนั่นคือเด็กมัธยมปลายที่อกตู้ม ขาว สวย หมวยเหมือนกันแถมยังมีนัดกันเพื่อไปเอากันอีกด้วย

ผมส่ายหน้ากับการกระทำของมันเสียจริงๆ ที่เจ้าชู้ได้ขนาดนี้ อนาคตพี่ว๊ากที่ล่อสาวไปวันๆ ผมละไม่อยากจะคิดสภาพคนที่มันจะจริงจังด้วยเลย

"ผมไปก่อนนะพี่พอดีน้องพลอยม.6นัดเอาอ่ะ"

"ระวังติดคุก"

"ใครกลัว"มันยักไหล่แค่นั้นแหละเดินออกไปอย่างเท่ด้วยรถสปอร์ตสีดำคันโปรดของมัน